Moje Wina

bye bye baby

2010-12-29T09:08:00.000-08:00

Zmęczona blogową formułą oraz tym, jak mocno ograniczający jest blogspot, przeniosłam wszystkie wpisy na moją stronę www i tam będę kontynuowała pisanie, tyle że z podziałem na kategorie. To pozwoli mi zachować porządek, a Czytający będzie mógł łatwo odnaleźć interesujący go obszar. Wszystko utrzymane w dotychczasowym lekkoduchu.

Wprawdzie strona wciąż podlega pewnym kosmetycznym zabiegom, ale będę szczęśliwa, jeśli już teraz wraz z zawartością tego bloga uda mi się na Winezine.pl przenieść jego Czytelników.

Na pożegnanie hicior Bay City Rollers:

Szczęśliwego Nowego Roku!

feliz navidad

2010-12-23T01:46:00.000-08:00

Z okazji Świąt oraz nadchodzącego Nowego Roku ślę życzenia ustami pijącej cavę Shakiry, która wystąpiła w spocie Freixeneta w zamian za przekazanie części dochodów z kampanii reklamowej na rzecz swojej fundacji Piez Descalzos wspierającej kolumbijskie dzieciaki:

Dużo uśmiechu!

ślimak, ślimak pokaż rogi

2010-12-21T14:09:00.000-08:00

Czy ktoś miał już okazję przekartkować nowy włoski przewodnik po winie Slow Wine? Ja jeszcze nie.

Cenię działalność Slow Food, choć aktywnie nie przyłączam się do niej. Może będę sobie cenić także Slow Wine, kto wie, póki co nie mam zdania na ten temat. Mam natomiast obawy.

slowfood.com

Ekstremizm nie wydaje mi się pociągający. Giancarlo Gariglio and Fabio Giavedoni, twórcy Slow Wine stawiają się w opozycji do wielkiego przewodnika po winach włoskich Gambero Rosso (którego do niedawna Slow Food był partnerem?). Chcą być alternatywą dla włoskiej enologicznej biblii, a wszystko w duchu walki z globalizacją i w zgodzie z trendami slow.Twórcy przewodnika nie każą sobie przysyłać win, nie organizują wielkiej degustacji, natomiast osobiście odwiedzają włoskie winnice (ponad 1800 w edycji 2011) i na podstawie obserwacji opiniują nie tylko wina, lecz także producentów. Rezygnują z chłodnej punktacji na rzecz oceny jakościowej (emocjonalnej pewnie też), której składowymi są praca ludzka, metody uprawy czy stylistyka, w jakiej utrzymane są wina. Kryteria niezwykle płynne.

Problem nie w tym czy ślimak zje krewetkę, bo nie zje. Problem jest w zaufaniu, którego osobiście miałabym do tej książki więcej, gdyby nie ta cała wrzawa wokół niej, gdyby nie to, że swoimi narodzinami przeczy slow-ideom, na które powołują się jego twórcy. Gdyby nie to, że po premierze książki jest wykwintna kolacja, a tam promują się wyróżnieni przez Slow Wine winiarze. Wszystko godne wielkiego marketingowego tworu i krzykliwych eko-etykiet na butelkach, a pasowałaby tu cicha skromność.

9; Viña Ardanza 2001 Reserva Especial; La Rioja Alta

2010-12-17T22:02:00.000-08:00

Oenology fiction c.d.

Julien długo nie dostrzegał powolnego i bolesnego odrywania się jaźni ciotki Margot od rzeczywistości, a kiedy zorientował się w jej cichym cierpieniu, pozostało z niej już tylko na wpół żywe, wychudzone ciało, którego jedyną strawą w godzinie śniadania, obiadu i kolacji, było wino. Lata, które chłopiec poświęcił na edukację, a później pracę w znakomitych winnicach w Rioja Alta, ciotka zakrapiała bez umiaru, by pisać do niego listy pełne chłodnych faktów o stanie winorośli, ilości deszczu, przeplatanych szyderczymi dygresjami o romansach sąsiadów i wybrykach miejscowego proboszcza. Nigdy nie wzbudziła w Julienie podejrzeń powtarzalność pożegnania: Wszystko tu dobrze. W rzędzie zgrabnych znaków omdlewał jedynie ten ostatni, rzucał się rozpaczliwie w otchłań kartki, a tuż przy jej dnie zwalniał i opadał miękko lotem piórka na zmysłową krągłość pierwszej litery imienia ciotki.

Czas, który pozwolił chłopcu dojrzeć w otoczeniu krzewów graciano, nie oszczędził ciotki Margot. Zmatowił oczy, które w pamięci Juliena były żywe i lśniące, odebrał głos i pożarł całą kobiecość ciała, pozostawiając innym jedynie rozchwiany szkielet, dla którego każdy krok stanowił niewyobrażalne wyzwanie. Widok ciotki po latach nieobecności w domu wydał mu się niezwykle smutny: ten żywy, nieustannie drgający patyk jak na ironię wciąż nosił loki w kolorze złota, będąc karykaturą siebie sprzed lat; myślami zaś, o ile były w głowie tego trupa jakieś jeszcze myśli, błądził zbyt daleko, by ktokolwiek chciał go szukać.

Po kilku dniach od powrotu do domu Julien zorientował się, że ciotka co noc wymyka się do ukochanej parceli i wypowiada w przestrzeń rozpaczliwe monologi, adresowane do Aitora. Coś kazało mu towarzyszyć jej w ukryciu, wsłuchiwać się w płacz Margot w obezwładniającym zawstydzeniu. Pewnej nocy, kiedy ukryty wśród winorośli czekał końca tego rytuału, usłyszał przeraźliwy krzyk ciotki. Zerwał się na równe nogi i zaczął biec w kierunku, z którego dochodził pisk. Nagle zobaczył Margot, szarpiącą zapamiętale swoje złote, gęste włosy, miotającą się między krzewami rieslinga, jakby targaną jakąś niezwykłą siłą. Julien podbiegł do niej i próbował uspokoić, ale nie reagowała; dopiero po kilku próbach udało mu się powalić ją na ziemię, lecz musiał odczekać chwilę przyciskając ją do ziemi, dopóki nie przestała wyrywać się i wściekle walić pięściami w intruza. Kiedy poddała się i leżała bez ruchu, zaczął uważnie oglądać jej pokaleczoną głowę. Z pszenicznych pukli wyplątał małego, żywego wciąż nietoperza.

Następnego ranka osobiście obciął ciotce włosy, których nie dało się uratować. Wygolił je niemal przy samej skórze nadając ostatni szlif szaleństwu Margot, która nie odezwała się przy tym ani jednym słowem. Kilka dni później jedna z najemnych pracownic znalazła martwą ciotkę Juliena w winnicy, zwiniętą w kłębek jak zmarznięte, smutne dziecko, tulącą butelkę niedopitego wina. Krew z precyzyjnie otwartych żył zdążyła już nabrać jagodowej barwy i wpełznąć między łupki.

c.d.n.

zbadaj się

2010-12-13T05:49:00.000-08:00

Z uprzejmości dla Pana Gabriela z turnusu trzeciego oraz firmy fewreasons.com (właściciela tego serwisu) załączam link do badań nad zwyczajami związanymi z kulturą wina w Polsce.

Nie pytam komu do czego posłuży ten raport, być może Pan Gabriel sam nam opowie, mogę tylko potwierdzić, że ankieta czasochłonną nie jest.

drink responsibly, laugh recklessly

2010-12-12T04:14:00.000-08:00

W grudniu rośnie sprzedaż czekolady, kawy i kloców Lego. Rośnie też sprzedaż wina - napój to procentowy, lecz nie tak przaśny jak piwo, a przy tym można nabyć go za cenę niższą, niż choćby rozpoznawalną whisky. Prezent to idealny dla pracownika, pracodawcy, sąsiadki, przyjaciela czy teściowej. Dopieści taże poważnego Klienta. Wstukana w Google fraza wino na prezent daje sensowne (tu: adekwatne) wyniki, odsyłając na strony sklepów z winem, fora, blogi.Winiarsie avoniki rozkładają szybim gestem bogaty wachlarz ofert, zestawów dwóch win. Trzech win. Sześciu win.

Wino to faktycznie miły prezent, zawsze się z niego cieszę. Jednak obdarowywani dzielą się na setki grup i trudno mieć pewność, że wybrana butelka będzie tą jedyną, właściwą, choć poradników jak uniknąć skuchy trochę w sieci jest, głównie w duchu lajfstajlowego small talku. Osobiście odradzałabym pakowanie wina w ręcznie (przez Chińczyka?) robione skrzyneczki oraz dywagacje czy obdarowywana osoba odróżni starzoną w akacji malvaziję od Chablis Premier Cru i czy wie ile wina wypija rocznie przeciętny Macedończyk. To bez znaczenia, jeśli i tak mało o sobie wiemy, a fakt, że dla kogoś wina dzielą się jedynie na czerwone i białe ostatecznie nie jest niczym złym.

Cerebral Itch Wine Labels

Nie wiem czy istnieją w Polsce takie firmy jak ta, oferujące projekty etykiet do wina z zabawnymi (czasem) napisami. Żadnej nie znalazłam, lecz szukałam pobieżnie, z uwagi głównie na to, że samodzielne zaprojektowanie napisu i wydruk na samoprzylepnym papierze nie jest szczytem wysiłku. Można to więc zrobić samemu, własnymi ręami, wyobraźnią i sercem.

Może by więc kupić wino według własnego gustu i odziać je w palto miłych życzeń, czułych zgryźliwości, przymrużeń oka? I wypić je razem, dobre ono czy nie, śmiejąc się bez umiaru.

miś korkowy

2010-12-02T06:05:00.000-08:00

Trudno być mamą przedszkolaka: te zebrania, prace domowe, pierwsze miłości. Dobrze, że przynajmniej z piciem wina nie muszę się kryć :)

Na temat wychowania w trzeźwości mam swoje zdanie i wyrażałam je już kiedyś. Absurdem wydaje mi się wciskanie młodzieży wina bezalkoholowego, co było zamysłem twórców WineZero - swoją drogą ciekawią mnie dalsze losy tego wynalazku. Podobają mi się natomiast inicjatywy hiszpańskich prducentów wina, którzy organizują winobranie dla dzieci i rodziców (kiedyś eventy tego typu robiła bodega Domínguez Cuarta Generación, DO Tacoronte-Acentejo). Maluch może przyjść, złapać za sekator, zebrać trochę owoców, pokaleczyć się i pobrudzić jak przystało na dziecko. Potem może też gnieść te owoce małymi stopami, jak to się robiło dawno, dawno temu.

W gestii rodzica pozostaje to, czy przy okazji opowie mu o zaletach wina oraz konsekwencjach spożywania i nadużywania alkoholu. Poprzez osobisty udział w produkcji wina na każdym jej etapie dziecko uczy się nie tylko tego, jak powstaje ten produkt rolniczy, ale tez zdobywa wiedzę o uprawie winorośli, szczepach, historii wina, metodach produkcji. Nie może jedynie wina spróbować (dostrzegam tu pewną analogię do wychowania seksualnego). O książkowej wersji takiej zabawy pisał kiedyś Sławek Chrzczonowicz, nie wróżąc jej jednak wielkiej przyszłości w Polsce.

Edukację poprzez zrywanie tabu proponują także niektórzy politycy i naukowcy we Francji: jednym z rekomendowanych rozwiązań, mających przeciwdziałać rozwijaniu się choroby alkoholowej wśród młodych Francuzów jest nauczanie o winie poprzez wykłady i degustacje. Bynajmniej nie jest to naiwne myślenie, że konsumpcja w ten sposób spadnie - na pewno jednak będzie bardziej świadoma, a to już krok do przodu.

W ramach zrywania tabu odrobiłam z synem pracę domową z okazji Międzynarodowego Dnia Pluszowego Misia (?!), używając korków. Następnym razem pokoloruję z nim te obrazki.

8; Schieferterrassen 2009; Heymann-Löwenstein

2010-11-24T01:43:00.000-08:00

Oenology fiction c.d.

Ze swego cichego, alzackiego dzieciństwa Julien pamiętał niezwykle mało – czy to z powodu zbyt nagłej przeprowadzki do Niemiec, czy natarczywej gładkości ciała wiecznie smutnej ciotki Margot, która zdominowała jego wczesną młodość, i która – zapewne nieświadomie – tuliła go wieczorami w ten sam sposób, w jaki robiła to wcześniej matka. Obsadzone rieslingiem strome zbocza stanowiły idealną pożywkę dla wybujałej wyobraźni chłopca. W czułych objęciach winorośli, ukryty przed światem, tysiące razy wyimaginowaną ręką strącał matkę w otchłań szemrzącej w dolinie Mozeli patrząc, jak porywa ją wartki nurt rzeki, tak samo bezlitosnej i niezdolnej do wybaczenia samobójczego grzechu, jak wówczas młody Julien.

Ciotka Margot zwykła budzić się o świcie i z czułością gładzić puste miejsce w wielkim łóżku, niegdyś dzielonym z mężem – potężnym baskijskim góralem o imieniu Aitor, który przybył nad Mozelę już jako doświadczony winiarz.

- Ty wszystko wiesz o winie. – powiedziała kiedyś z podziwem ciotka Margot podczas jednej z wypraw na Saarę - Jakim cudem?

- To dlatego, że dużo palę. – zaśmiał się głośno Aitor, przypalając papierosa.

- Co to ma wspólnego z winem?

- Ja dużo palę w winnicy – Aitor zaśmiał się jak zwykle z własnych kiepskich żartów, odsłaniając białe, zdrowe zęby i wypuszczając potężną chmurę tytoniowego dymu wprost w jasne loki Margot.

Aitor pracował z wielką pasją i szybko stał się jednym z najbardziej szanowanych producentów wina w regionie. Ciotka Margot dostała winiarską wiedzę niepostrzeżenie, podczas licznych monologów i żartów Baska, leżącego półnago na chłodnych łupkach, spełnionego i rysującego enologiczne fakty palcem na jej ciepłym jeszcze udzie. Tydzień przed tajemniczym zniknięciem Aitora okazało się, że zwykł uczyć w ten sposób nie tylko ją.

Julien mógł jedynie domyślać się baskijskiej krwi na rękach ciotki Margot, która po zniknięciu męża przejęła winnicę i w krótkim czasie stworzyła nowe wino z owoców z pojedynczej parceli, w której osobiście pielęgnowała stare krzewy z oddaniem właściwym jedynie szaleńcom. Nieraz śmiała się, że to wino ma mocną budowę Baska, ziołową kwasowość jego krwi i cukier komplementów.

- Zupełnie jakby zapadł się pod te łupki i karmił winorośl własnym ciałem. – zażartowała pewnej zimnej nocy, kiedy, dzieląc zwykłą bezsenność z młodym Julienem, uczyła go wszystkiego, czego zdołała dowiedzieć się o winie w swoim smutnym życiu. Wtedy Julien poczuł, że wraz ze smakowanym rieslingiem, płynie przez jego przełyk gorąca iskra strachu. Pozostało po niej maleńkie, nieczułe znamię lęku na dnie żołądka.

c.d.n.

najważniejsze jest niewidoczne

2010-11-21T04:32:00.000-08:00

Zwłaszcza dla niewidomego.

Z okazji Grand Prix Magazynu Wino 2010 sporo się ostatnio pisało o degustacjach, zwłaszcza w ciemno. To ewolucyjne kuriozum, że świadomie pozbawiamy się zmysłów.

Zdjęcie: Baud.es

Codzienne życie niewidomego nie ma wiele wspólnego z zabawą, to raczej bezlik wyzwań (widać to choćby podczas dziesiejszych wyborów), którym nie sposób sprostać bez wsparcia ludzi pełnosprawnych. W ciekawej symbiozie powstają wina LazarusWine, tworzone we współpracy z niewidomymi degustatorami, których zmysł smaku i węchu jest znacznie bardziej wrażliwy, niż przeciętnego człowieka. Wina LazarusWine powstają metodą sensoryczną, w której, mówiąc w dużym skrócie, zwyczajowe analizy chemiczne zastępuje analiza sensoryczna, przeprowadzana przez odpowiednio przeszkolone osoby niewidome (pierwszy raz metode tą zastosował Antonio Tomás Palacios w Bodegas Edra de Huesca, który w ramach Facultad de Enología de la Universidad de la Rioja kształci niewidomych bądź niedowidzących w dwóch specjalizacjach). LazarusWine robi dwa wina: Etiqueta Naranja (merlot i syrah) oraz Etiqueta Negra (merlot, syrah i tempranillo).

Zdjęcia: Baud.es

Nie piłam żadengo z win LazarusWine, piszę o nich z innej przyczyny. Etykiety zostały przygotowane z myślą o konsumentach niewidomych (opisane Braille'em) oraz bardzo słabo widzących (jaskrawy i jednolity kolor, brak wzorów i wypukłości innych, niż napis w alfabecie Braille'a). Odpowiednio oznaczone są także szyjki butelek.

Że zostały nagrodzone za design, to już mniej istotny, choć miły szczegół.

Fajnie byłoby, gdyby takie opisywanie etykiet było standardem.

kto nie pije nouveau...

2010-11-18T13:31:00.000-08:00

...niech pierwszy rzuci kamieniem.

O Beaujolais Nouveau wiadomo tyle, że wchodzi jak woda i bije jak kłoda. Mistrzowie marketingu latami wywierali presję na biednego konsumenta, dociskali go tygodniami, by pękł w trzeci czwartek listopada i zakupił landrynkowego cienkusza. Popularnemu Beaujolais do głowy uderzyła rynkowa sodówka i dziś więcej niż trzecia część produkcji w tym ciekawym regionie to właśnie Nouveau.

Przyjmuję do wiadomości zdania odmienne, mądre definicje momentu, od którego zaczyna się wino. Snobowanie się Beaujolais Nouveau śmieszy mnie tak bardzo, jak każdy inny snobizm; nie czuję też presji, że powinnam napić się bożo. Nie wyrzeknę się jednak mojej miłości do młodego wina, bo wpisuje się ono w pewną przyjemną całość: wina jako czystej radości, napoju który bawi, łączy, jest tani, prosty i dostępny; pozwala odpocząć po ciężkiej pracy. Rozwiązuje języki, sznurówki, sukienki.

Wypiłam Beaujolais Nouveau. Zaliczyłam kakofonię kiczowatych zapachów, przymknęłam oko na cienkość ciała i durnowaty kolor. Jutro z pewnością rozboli mnie głowa. Trzeci piątek listopada powinien być dniem wolnym od pracy.

pijąc sauvignon z marlborough

2010-11-17T14:31:00.000-08:00

Nie mnie decydować o celowości winnych konkursów - ostatecznie czerpię z wina plebejską przyjemność, a konkursy i punkty traktuję jako ciekawostkę. Podoba mi się jednak, jak wino degustowane w ciemno obnaża swoje wady i zalety, pozbawione broni w postaci etykiety; pozwala zmysłom w spokoju cierpieć, bezkarnie buntować się i szczerze cieszyć. Nie pozwala natomiast nastawiać się, oczekiwać, manipulować poprzeczką wymagań. To pouczające.

Takie miałam odczucia po degustacji win nominowanych do Grand Prix Magazynu Wino 2010. Choć nie mam złudzeń, że moje wybory pokryją się z opinią większości, to jednak było to dla mnie przeżycie osobiste: cava wygrywa z szampanem, polski pinot gris miażdży nowozelandzkie sauvignon blanc, a hiszpański byk ściera w pył porządnego pessaca. Istne szaleństwo. A takie szaleństwo w rytmicznym życiu wina, gdzie granic porządku strzegą apelacje, etykiety, nazwiska wcale nie zdarza się często.

Przyjemnie było pozbawić się wzroku i po raz kolejny ze stwierdzić, jakimi jesteśmy więźniami konwenasów, punktacji i mody. Albo jacy jesteśmy wierni sobie na co dzień.

ale wkręt!

2010-11-05T10:39:00.000-07:00

Magazyn Wino wrzucił na Facebooku link do artykułu o limitowanej edycji wkrętarek Boscha. Dlaczego? Dlatego:

Genialne, chciałoby się rzec. U mnie wywołało mimowolny uśmiech, bo nie dalej jak rok temu będąc na wsi (w środku lasu w zasadzie, więc wieś to pewna egzageracja), usiłowaliśmy z mężem w jakiś sposób otworzyć wino. Oczywiście nie mieliśmy korkociąga. Użyliśmy wkrętarki (nie Boscha) i wkręta oraz kombinerek, udało się. Wino wypilismy z włocławkowych kubków.

Bosch jest nieco bardziej wysublimowany, dołozył drewniane pudełko i kilka kryształków Swarovskiego. W końcu to wkrętarka jubileuszowa, powinna być droga i efektowna. Swoją drogą to pokazuje, że w każdej branży znajdą się snobistyczne targetgrupy - to Ci sami ludzie, którzy kupią wino z etykietą ozdobioną Swarovskim i będą pić szampana z kryształowych pantofelków projektu Louboutina, strzelając wcześniej korkiem i lejąc pianę. Korkociąg Boscha ma jednak pewną przewagę: o ile każdą wkrętarką da się otworzyć wino, o tyle nie każdym korkociągiem da się przykręcić śrubkę.

A proposito otwierania wina bez użycia korkociąga: czy ktoś próbował barbarzyńskiej metody z uderzaniem butem w denko butelki? Jakie inne sposoby znacie?

o modzie i ofiarach

2010-11-03T01:32:00.000-07:00

O tym, że wino nie sprzedaje się samo, pisałam już kilka razy. Podobnie jak o tym, że zawartość butelki to tylko część tego, co kupujemy, jakiś procent sukcesu producenta. Ale ja często błądzę.

Tym bardziej cieszy mnie, że nie jestem w mojej opinii odosobniona. Matt Kramer spisał dość precyzyjnie swoje obserwacje na temat wizerunku wina z poszczególnych krajów, posiłkując się głównie przykładem włoskich win i mody. 2-3 dekady temu wina włoskie dalekie były od sukcesu - muszę tu wierzyć Kramerowi i innym mądrym, gdyż z tego czasu pewnikiem jest dla mnie tylko to, że sie urodziłam. Królowała Francja. Kramer twierdzi, że to nie jest jedynie zasługą jakości wina, lecz generalnie francuskiego stylu życia i bycia: Francuzi mieli wówczas swoistą wyłączność na perfumy, kosmetyki, modne ciuchy, mistrzów kreacji, sztukę i literaturę. Kupowanie francuskiego wina było niejako aspirowaniem do bycia Francuzem, chęcią łyknięcia tego luksusu.

Włoskie tuzy konsumpcjonizmu, jak Armani, Prada, Ferrari, Garavani, Pucci, Missoni czy Versace (zanim Gianni zmarł, a Donatella zaczęła za życia przypominać kiepsko zachowaną mumię) przyczyniły się do popularyzacji włoskiej kultury, nieznośnej, a przy tym eleganckiej, lekkości bytu oraz wina. Popularność może się skończyć różnie: zmusić do podtrzymania jakości lub pozwolić na stopniowe obniżanie lotu, a wreszcie szorowanie brzuchem po ziemi z pieśnią o wysokiej jakości na ustach. A jakże!

Winiarskie fashion victims to fakt i, paradoksalnie, stan ten zaostrzył się w dobie globalizacji..

Zastanawia mnie zatem, co mogłaby, oprócz dobrego wina, sprzedać Polska.

powrót

2010-10-31T14:29:00.000-07:00

Dotarło do mnie ostatnio, że lada moment wino będzie musiało zmierzyć sie z poważnym wrogiem. Z tym samym, z którym teraz boryka się papieros. Ten wróg to państwo nadopiekuńcze.

Natknęłam się w sieci na informacje, które zdają się być tego zapowiedzią. Argentyńscy winiarze (żeby daleko nie szukać!), moi mistrzowie w sprzedawaniu siebie, o czym już wspominałam, już dziś mają kłopot z wydobyciem pieniędzy na promowanie swoich produktów poza granicami kraju. Jednym z argumentów w dyskusji są wszechobecne kampanie, przeciwdziałające nadmiernemu spożyciu alkoholu, zwłaszcza wśród ludzi młodych - i to właśnie to zaprząta moją głowę.

Przyznam, że mam z tym pewien problem: wino staje się przedmiotem tej dyskusji, choć zgodnie z badaniami stanowi znikomy procent używek spożywanych przez tak zwaną młodzież. To z kolei zdaje się tylko potwierdzać opinie samych winiarzy, którzy stają na głowie, by zwiększyć sprzedaż wśród ludzi poniżej 30-35 roku życia. Coś się tu nie klei, prawda? Z drugiej strony moje chłodne korzenie nie pozwalają mi założyć, ot tak, po prostu, że wino to zwykły produkt spożywczy (choć z pewnością nie jest tym samym, co papieros czy wódka).

Z powyższym na pewno ma problem trochę rodziców. Na pytanie Czym zajmuje się Twoja mama? zadane w sali pełnej ludzi podczas uroczystego pasowania na przedszkolaka, mój syn (zuch chłopak!) odparł Mama pisze i pije tempranillo. Nastała krępująca cisza. Czekam na telefon od wychowawczyni, będę jej tłumaczyć skąd mój syn wie jak się robi wino, beczki i korki.

przyczyna milczenia

2010-10-21T01:48:00.000-07:00

plastik fantastik

2010-10-11T01:41:00.000-07:00

Konsumencka wytrzymałość testowana jest bez przerwy. Ostatnio dyskutowaliśmy o enonudystach, dla równowagi więc dziś biegun przeciwny: kontrowersje wokół nich są zawsze czy to z niewiedzy, czy z nieufności, czy też zupełnie słusznie. Mowa o innowacjach. Do korka DIAM, który ma zwolenników i przeciwników, kapsla, zakrętki, opakowania Bag in Box, puszki czy kega dołącza poręczny, plastikowy kieliszek. Wypełniony winem, zapieczętowany. Jak jogurt.

Zdarzało mi się pić wino w plastikowym kieliszku - na pikniku, na jakiejś ogródkowej imprezie. Da się to przeżyć, o ile jest alternatywą dla bezczelnego picia z gwinta, prawda? Rozwiązuje też problem (chyba częsty) braku możliwości kupna niewielkiej ilości wina podczas imprez turystycznych, gdzie, również z racji pojemności, dominuje piwo lub gotowe drinki w butelkach/puszkach. Wynalazek może się także okazać przydatny w samolotach, gdzie wprawdzie można kupić wino w niewielkiej butelce, ale gotowe kieliszki usprawniłyby pracę personelu, zmniejszyły ilość śmieci i pewnie istotnie wpłynęły na asortyment. Pomysł banalny, a ile zastosowań.

Co ciekawe - James Nash, pomysłodawca nowego opakowania, usiłował namówić do inwestycji członków jury w biznesowym reality show Dragons'Den (produkcja BBC), jednak nie udało mu się. Usłyszał od wyjadaczy, że nikt nie kupi wina w plastikowym kieliszku.

Interes jednak, chciałoby się rzec: jak zwykle, zwęszyła sieć sklepów Marks&Spencer, która na brytyjskim rynku oferuje już sprzedaż wina w takim opakowaniu i to z ogromnym sukcesem. Le Froglet znika z półek natychmiast i zakładam, że nie jest to zasługa wina, bo to jest dostępne również w klasycznej, szkalnej butelce.

Czy to jest fajne?

enonudyzm

2010-10-07T04:02:00.000-07:00

Nie będę udawać - pewna część mnie jest winnym odmieńcem, może wręcz anarchistą. Uwielbiam plebejską, prostą radość z win za dychę (ile razy w tygodniu tęsknię za obaleniem taniego wina z kumplami z ogólniaka? kto zgadnie?), a naturalny korek chętnie zamieniłabym choćby na kapsle - jako konsument często myślę przez pryzmat własnych korzyści. Są jednak rzeczy, które nie mieszczą się w dość tolerancyjnych granicach mojego umysłu (tak, ma granice, żałuję). I o ile biodynamika to dla mnie nieszkodliwa winna homeopatia, o tyle skrajnego trendu, winnego nudyzmu, pojąć nie mogę.

Wino naturalne w zasadzie nie ma definicji. Najczęściej powstaje w niewielkich ilościach, tworzone przez organicznych bądź biodynamicznych winiarzy, ale nie posiada żadnych certyfikatów. Bynajmniej nie chodzi też o ekologię: producenci tłumaczą to potrzebą ekspresji terroir, warunków klimatycznych w regione w danym roku, indywidualizmu, wyzwolenia wina z niewoli norm i postępu. Uprawa jest więc organiczna, fermentacja swobodna i naturalna, drożdże wyłącznie autochtoniczne, żadnej manipulacji fizycznej, filtracji czy dealkoholizowania, dodawania cukru. Żadnych siarczynów - wyłącznie znikoma ilość tych, które powstają w sposób naturalny. Wino puszczone w samopas. Wyemancypowane. Jak widać świat nie kończy się na biodynamice.

Jeśli to czyjeś hobby, to nic mi do tego, mogę potraktowac naturalne wino jak dziwadło w cyrku. A gdy ktoś to sprzedaje, robię się podejrzliwa. Mam wrażenie, że to robienie kroku w tył, jakbyśmy teraz, po stuleciach postępu, znów otwierali czaszkę za pomocą młotka, by zoperować mózg. Na żywca, naturalnie..

kolej rzeczy

2010-10-02T06:21:00.000-07:00

Trochę się polscy winofile czasem sprzeczają na temat tego, jak mówić o winie i gdzie leżą granice metafory. Coraz częściej odnoszę wrażenie, że spór ten jest nie na miejscu - zanim się pobiegnie, należy nauczyć się chodzić. O ile w otoczeniu starych wyjadaczy (wypijaczy raczej...) z językiem można poszaleć, spoufalić się trochę ze sobą, poprześlizgiwać na powierzchni metafor, wdać w onomatopeiczny flirt, o tyle nieznajomym wypadałoby się najpierw przedstawić.

Winesur to mój trzeci argentyński mistrz marketingowy po Vino Argentino i Diego Maradonie, a ich My Wine Story to naprawdę niezłe działanie promującę argentyńskie wino w sieci, czyli na świecie. Założenie było proste: twórcy portalu umożliwili producentom opowiedzenie historii marki/etykiety, w sposób dowolny, byle zmieścili się w 100 słowach. Powstał z tego śliczny patchwork w barwach albicelestes: historyjki poważne, zabawne, z sensem i bez sensu, tradycyjne i nowoczesne, z nawiskiem lub anonimowe, pozwalające mówić samemu winu.

Site ma charakter promocyjny, ale nie jest bezczelny - raczej bazuje na prostej ludowej prawdzie, że chętniej kupujemy to, o czym cokolwiek wiemy. Wilk jest więc syty. Owca natomiast pozostaje cała - lektura jest na tyle lekka, że może z powodzeniem zastąpić poranny przegląd Pudelka przy kawie. Najwięcej jednak zyskuje argentyńskie wino, które przestaje być anonimowe, opowiada swoją historię, prowadzi dialog, podaje rękę.

Bo w sumie fajnie się przedstawić przed skonsumowaniem, hmm?

7; vertical tasting Vigna Pedale 1995-2007; Torrevento

2010-09-22T13:37:00.000-07:00

Oenology fiction.

- Biedactwo! Wytarli Tobą chyba każdy kąt Fiumicino! - głos Mariny był tylko dźwiękową zapowiedzią drzemiącej w niej siły. Z pozoru stateczna, przeciętnej urody kobieta była uosobieniem wszystkiego co żywe i dynamiczne, a jej wejście do piwnicy skojarzyło się Marcie raczej z wtargnięciem doń czystej energii zebranej, mniej więcej, w kształt kuli.
Marina wypowiedziała chwilę później jeszcze pół setki zdań, zapewne połączonych logicznie, ułożonych w zorganizowany rządek przyczyn i skutków. Wymachiwała przy tym ochoczo rękami, co można było uznać za chaotyczną prezentację stojących nieco z tyłu mężczyzn; przenosiła ciężar z jednej nogi na drugą, czasem opierała dłoń na biodrze. Te niewymuszone włoskie gesty mocno kontrastowały z jej naturalnie jasnymi włosami i bladą twarzą.
- Andrea wskaże Ci miejsce, gdzie możesz się przebrać, moje dziecko. - Marina machnęła ręką w stronę drobnego mężczyzny, który natychmiast ukłonił się. - Tylko ekspresem! Wszyscy czekają! - zakończyła kategorycznie i nie czekając choćby na cień czyjejkolwiek reakcji.
W ciągu następnego kwadransa Marta, cierpliwie znosząc niezbyt wyszukane komplementy Andrei, pokonała schody i długi, ciemny korytarz prowadzący do magazynu, gdzie, pośród czystych butelek, trocin i pękatych korków zmieniła ubranie na świeże, a wyraz twarzy na wypoczęty. Przemierzyła labirynt beczek i skrzynek niemal biegiem, prowadzona za rękę przez swojego opiekuna i po śladach jego stóp, które siały niepokój w kłebach i kłębkach kurzu śpiących na podłodze, a te, zaskoczone wtargnięciem intruzów, rozbiegały się w poszukiwaniu kryjówki w najciemniejsze zakamarki piwnicy. Marcie udało się mimochodem odczytać napisy na skrzynkach: Nero di Troia 1995, 1996, 1997... Dziesięć roczników dalej usłyszała przyjemny gwar, przerywany raz na jakiś czas czyimś śmiechem, pełzającym wzdłuż ścian piwnicy niczym spuszczony ze smyczy, ciekawy świata szczeniak.

Kilka godzin później Marta leżała już w śnieżnobiałej pościeli w hotelu Castel del Monte i dziękowała w myślach Andrei za tą podziemną gonitwę, która odebrała jej resztki oddechu i nie pozwoliła obrzucić Juliena najgorszymi inwektywami, kiedy, jak gdyby nigdy nic, podszedł do niej i podał talerz, na którym leżała bezwstydnie, jak dobrze opłacana prostytutka, zalana słodkim syropem lśniąca figa - królowa pokus.

cdn.

6; Vigna Pedale 2007; Torrevento

2010-09-15T06:07:00.000-07:00

Szczęki Marty zacisnęły się już wtedy, gdy kapitan poinformował o godzinnym opóźnieniu lotu i pozostały w tym nerwowym, bolesnym skurczu zarówno podczas transferu w Mediolanie, jak i w Rzymie, gdzie pożar w okolicy portu lotniczego skutecznie zakrzywił czasoprzestrzeń i skradł kolejne dwie godziny z życia zmęczonych pasażerów. Kiedy wreszcie samolot usiadł na płycie lotniska w Bari-Palense, dochodziła północ, niebo było ciemne, a powietrze chłodne. Marta zaś, jak zwykle przy lądowaniu, nie powstrzymała w sobie poczucia smutku i strachu, że coś się kończy.

Kierowca wysłany przez właściciela winnicy nie wyglądał na zadowolonego, a kartkę z nazwiskiem Marty trzymał już nie wysoko nad głową, lecz na poziomie swojego ponadsiedemdziesięcioletniego krocza. Trudno się dziwić – ostatecznie samolot z oczekiwanym gościem doleciał z czterogodzinnym opóźnieniem. Marta, od kilku godzin milcząca, postanowiła nie wdawać się w niepotrzebne dyskusje z apulijskim starcem i pewnym gestem zasugerowała, by opuścili halę przylotów, po czym żwawym mimo zmęczenia krokiem ruszyła w kierunku wyjścia. Na prośbę, by najpierw pojechać do hotelu, a później do winnicy, kierowca zareagował nerwowo i kategorycznie odmówił, tłumacząc, że nie takie były polecenia przełożonych. Chcąc nie chcąc, Marta przebrała się na tylnych kanapach rozklekotanego i mknącego z nierozsądną prędkością busa, klnąc w duchu i prosząc los, by nie kazał jej płacić życiem za beztroskę włoskiego kierowcy.

Z ulgą opuściła auto, kiedy zatrzymało się przed bramą prowadzącą do winnicy. Zostawiwszy niewielką walizkę na dziedzińcu, otworzyła drzwi do piwnicy, w której, wśród dojrzewającego Nero di Troia, miała się odbyć powitalna kolacja z udziałem wszystkich gości zaproszonych przez prężnie rozwijającego się producenta wina. Pomieszczenie było ciemne i ciche. Mimo to Marta zrobiła jeszcze kilka kroków w głąb, chcąc mieć pewność, że przyjęcie faktycznie dobiegło końca bez jej udziału. Wiedziona ulubioną, lekko kwaśną wonią piwnicy, pokonywała kolejne metry wsłuchując się w echo własnych kroków. Z tego swoistego transu wyrwało Martę skrzypnięcie drzwi i smuga światła, która natychmiast przesunęła się po kamiennej podłodze aż do jej stóp, dzieląc wzdłuż całą piwnicę na równe części, lustrzane odbicia.

Chwilę później smugę światła przeciął cień.

cdn.

robić wino każdy może

2010-09-07T06:12:00.000-07:00

Trochę lepiej lub trochę gorzej.

Mgnienie oka temu aktualna była dyskusja o ujednolicaniu się winnego stylu, o obniżaniu cen i lotów - wszystko dla przeciętnego podniebienia i w oparciu o uśrednione dane. Są ludzie, którzy idą o krok dalej, i personalizują wino ubierając całą procedurę w powab demokratyzacji, by wszystko brzmiało jeszcze lepiej, jeszcze atrakcyjniej, jeszcze bardziej trendy.

Crushpad Wines robi wieeeelki skok w przyszłość i usiłuje zbudować nowy wizerunek wina, odrzeć je z mitu wielopokoleniowej tradycji, jednocześnie twierdząc, że tworzenie wina to magia i oferując aktywne uczestnictwo w tym rzucaniu uroku. Do tego zajęcia teoretyczne oraz praktyka, a jakże! Blending sessions, tasting room, riserva experience. Wszystko to służyć ma słusznej sprawie, czyli demokratyzacji produkcji wina. Bo czy nie jest dyskryminacją to, że wino robi winemaker, a porządny strażak czy urzędnik nie może sobie na taką przyjemność pozwolić, bo jest w pracy? Teraz urzędnik i strażak mogą wraz z całą rodziną, (zapewne z psem także - to dla mnie ważne!), udać się w wolnej chwili do Crushpad Winery i trochę poprzebierać, powybierać, wytłoczyć i pomieszać,, słowem - winemakerem być. To bardzo nieeuropejskie. To się mogło narodzić i przyjąć tylko w Stanach.

Dodatkowo, bazując prawdopodobnie na modelu iTunes, Crushpad stworzył kilka miesięcy temu platformę Brixr do degustacji online, chcąc złamać kolejny stereotyp, tym razem dotyczący sprzedaży wina w sieci. Butelkuje wino w tiny bottles, przypominające fiolki na krew do analizy, minimalizując koszty, które trzeba ponieść, chcąc w drodze degustacji wybrać wino celujące w gusta konkretnego konsumenta (o tiny bottles pisała już dość entuzjastycznie Jancis Robinson). Każda próbka powiązana jest z odpowiednim filmem oraz nauką o winie.

Czy tylko ja wolę otworzyć butelkę i dzielić się wrażeniami, choćby były kiepskie? I czy naprawdę nie o to chodzi, jak co komu wychodzi?

odmienne zdanie lub walka z wiatrakami

2010-09-05T02:54:00.000-07:00

Jestem ekosceptykiem. Usilnie poszukuję miejsca, w którym przebiega granica między marketingowym wykorzystywaniem przedrostka eco-/eko-, a przejawami autentycznej troski o środowisko, bez względu na cenę. Ekoprotesty są mi obce. I raczej takie pozostaną.

Most, mający przeciąć dolinę otoczonej kultem Mozeli (ochrzczony potworem), nie jest szczytem architektonicznej finezji i pewnie wolałabym, żeby go wcale nie było. Tym niemniej dość histerycznie brzmią dla mnie stwierdzenia jednego z regionalnych producentów, że most zabije jego rieslingi, że się rozsiądzie nad całą, nietkniętą dotąd doliną, zacieni najcenniejsze parcele, o ile w ogóle będzie co zacieniać po budowie. I kiedy czytam protesty Loosena, bo o nim mowa, mam przed oczami apokaliptyczne obrazy: setki buldożerów pod wodzą kanclerz Angeli Merkel, The Mosel Killer, wdzierające się gwałtem w dziewicze lasy i niszcące wszystko, co stanie im na drodze, nie wyłączając uzbrojonych w widły, archetypicznych winogrodników. Krzyk bezbronnych kobiet, szloch osieroconych dzieci. Tymczsem ani lasy te nie są dziewicze, ani Merkel nie słynie ze strzelania sobie w stopy, choć poszanowania kultury wina z pewnością nie mogła nauczyć się w zastraszonym przez Stasi, browarem płynącym NRD.

Ten potworny most istotnie odciąży lokalne drogi i leżące przy nich winnice. Ułatwi przemieszczanie się w regionie. Wiem także, że niemieckie regulacje są jak pradawne wierzenia Majów: aby wyciąć jedno drzewo, trzeba się do niego najpierw pół roku modlić, wyprzepraszać je, upewnić się, że innego wyjścia nie ma i jakie konsekwencje będzie miał brak tego drzewa na resztę roślinności, zwierzęta i drżących ze strachu autochtonów. Trudno też o inny kraj, w którym architektura drogowa rozwija się z podobnym poszanowaniem krajobrazu, a dróg nie wyrzyna się gdzie popadnie. Do tego wszystkiego dochodzi drobny szczegół: dezycja o budowie mostu należy do władz lokalnych. Żeby most zbudować, trzeba mieć gdzie, czyli trzeba kupić grunt od kogoś, kto zgodzi się go sprzedać lub wywłaszczyć go, jeśli już zupełnie nie ma wyjścia.

Czy pan Loosen myślał o środowisku, kiedy produkował 50 tysięcy propagandowych opasek z napisem "zatrzymać most" na butelki swoich win, przeznaczone na wyjątkowej ekowrażliwości rynek brytyjski? I czy pan Loosen jeździ dorożką?

P.S. Dla poszerzenia horyzontu warto znać różne opinie, odmienne przede wszystkim.

hokus pokus...

2010-09-02T13:36:00.000-07:00

...jeśli Cię nie złapie policja, to niech Ci się te wina wytłuką. Albo niech będą korkowe! Albo niech teściowa wyrzuci, bo takie stare to pewnie zepsute:

W ten weekend w wyniku włamania do piwnicy przyszło mi rozstać sie z kilkudziesięcioma cennymi butelkami. Kilka z nich to wina trudne do kupienia w Polsce albo juz niedostępne. Wiem, ze portal ten odwiedza sporo osób zainteresowanych winem i mających kontakt z tego typu butelkami. Gdyby ktoś spotkał sie z oferta sprzedaży albo cos słyszał - bardzo proszę o informacje na tel. 607 501 058

Lista skradzionych win:
Borgogno, Barolo Classico Riserva 2001 x2
Borgogno, Barolo Liste 2001 x2
Boscarelli, Vino Nobile di Montepulciano Nocio di Boscarelli 2004
Cavallotto, Barolo Bricco Boschis 2003Cogno,
Barolo 2004
Cogno, Barolo Ravera 2005
Felsina, Chianti Classico Riserva 2006 x2
Felsina, Chianti Classico Riserva Rancia 2005 x2
Felsina, Chianti Classico Riserva Rancia 2006 x2
Felsina, Fontalloro 2001
Felsina, Vin Santo Chianti Classico 2000
Il Poggione, Brunello di Montalcino 2004
Molettieri, Taurasi Vina Cinque Querce 2003
Monsanto, Chianti Classico Riserva Il Poggio 2003
Muri-Gries, Lagrein Riserva Abtei Muri 2004
Negri, Sfursat 5 Stelle 2003
Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Paje 2001
Produttori del Barbaresco, Barbaresco Riserva Rio Sordo 2001
Rinaldi, Barolo Brunate Le Coste 2004 x2
Salis, Sforzato Canua 2002
Sandalford, Cabernet Sauvignon Margaret River 2002
Sandrone, Barolo Cannubi Boschis 2004 x2
Sandrone, Barolo Le Vigne 2004
Sant' Antonio, Amarone Selezione Antonio Castanedi 2004
St. Michael-Eppan, Pinot Nero Riserva 2006
Vajra, Barbera d'Alba Superiore 2005
Vajra, Barolo Bricco delle Viole 2003
Vajra, Barolo Bricco delle Viole 2004 x2

Podaj dalej.

Quo vadis, Ovadzie?

2010-08-28T12:51:00.000-07:00

Whatever, idę z Tobą.

Pisze się o owadzie raz lepiej, raz gorzej. Wina z dyskontu są jak Marmite- kochane lub nienawidzone, dobre lub złe, przy czym Biedronka definiuje dobre i złe na nowo, nie wzlatując powyżej 20 pln, co doskonale wpisuje się w raczkującą kulturę wina w Polsce, kraju nie za bogatym i dość opornym, gdy idzie o naukę wina. Dziś kolejne butelki z cyklu Na co wydać dychę lub dwie, wszystkie z Półwyspu Iberyjskiego, bo w Biedronce trwa feistiwal win hiszpańskich:

Guti Verdejo 2009 (DO Rueda) jest świeże i lekkie, verdejowo goryczkowe, trochę grejpfruitowe, cytrynowe. Kontretykieta wprawdzie głosi, że wino charakteryzuje słomkowy i intensywny bukiet, ale jest to, że tak powiem, pewne nadużycie. Cóż, nad językiem wina wciąż musimy popracować. Monte da Serra (rocznika brak, szczepu brak; producent twierdzi, że to Trincadeira, Bual de Alicante i Fernão Pires) to zawodnik portugalski i mógłby stanąć w szranki z Carlo Rossi o tytuł najbrzydszej etykiety na świecie, ale przekonuje ciekawym wnętrzem lekkoducha. Radosny, świeży, pragnący być vinho verde, starający się, wzbudzający sympatię. A że nie wiadomo do końca, co tam wlali i kiedy? To tylko szczypta adrenaliny potęgująca doznania. Skutecznie.

Ceny biedronkowe, 10-20 pln.

Avaniel to tempranillo i punto. Ale o tym może opowie ktoś, kto wydudnił samolubnie całą butelkę? A jeśli nie, to zawsze pozostaje SStarwines - loża niezrzeszonych degustatorów, którym nie umknie żaden owadzi specjał.

eks-komunikacja

2010-08-26T03:05:00.000-07:00

Artykuł Sławka o niegdysiejszych winnych pojedynkach był dla mnie bodźcem, by pokonać arachno- i akrofobię, przedrzeć się przez mięsiste pajęczyny, wdrapać na starą pralkę i z duszą na ramieniu, na paluszkach, sięgnąć po zapomniany tuwimowski Polski Słownik Pijacki i Antologię Bachiczną. Książka jest w wieku mojego taty i jak on, pozostaje źródłem wielu perełek.

Oto proszę, znalazło się w niej jakże aktualne w dyskusji o promowaniu wina jako radosnego social drink dostępnego dla wszystkich, nie znającego barier hasło Mimiczne Znaki (słownik mimiczny dla głuchoniemych, Warszawa 1879): dla wyrażenia wódki wskazicielem prawym, wysuwając go spod palca wielkiego, uderzyć silnie w gardło na znak ostrości i łyknięcia, z dodaniem migu picia. Dla pijaństwa: po znaku wódki, jako napoju najbardziej odurzającego, i picia, obwodzi się naokoło czoła dłonią prawą z przykurczonymi nieco palcami dla oznaczenia zawrotu głowy. Piwo wyraża się ręką prawą, ułożoną w kształcie naczynia, naśladowując picie i pocieraniem po policzku dla oznaczenia rumieńca z użycia piwa.

I wreszcie wino wyraża się, naśladując ściąganie lewarkiem z beczki: palec wielki i wskazujący ręki prawej składa się przy ustach, te same palce ręki lewej trzyma się w pewnej odległości, niby przy beczce i porusza się nimi nieco, jakby się coś spuszczało i podnosiło.

Z winnej lewitacji także żartuje się w Polsce nie od dziś. W słowniku Juliana Tuwima znalazłam hasło pijable, zaczerpnięte z literatury połowy XIX i będące szydzącym z francuszczyzny, żartobliwy określeniem wina dziś określanego pijalnym - po prostu nadającym się do picia.

Ćwiczenie na wyobraźnię: jak na migi pokazać hasło degustator, pionowe usta, czerstwa czereśnia oraz wino korkowe.

Ja już główkuję.

(r)ewolucja

2010-08-22T00:27:00.000-07:00

Sezon jest ogórkowy, aktywność winnej blogosfery w Polsce przypomina nerwowy stosunek przerywany (z przewagą przerywania). Ale to nic, jeśli en general jest dobrze. A jest, nareszcie.

Swego czasu pisałam o tragicznym, przytłaczającym i grobowym designie etykiet Winnic Jaworek. Winnice wraz z nowymi inwestycjami w Macedonii oraz wypuszczeniem pierwszego wina różowego bardzo odświeżyły swój rynkowy wizerunek. Etykiety po liftingu i botoksie stały się lekkie, czytelne, przyjemne dla oka i jednak (bravo!) nowocześniejsze.

Jaworek przed, w trakcie i po (po pochodzi z bloga Wojtka Bońkowskiego):

Z punktu widzenia rozwoju kultury winiarskiej, wiedzy o winie w Polsce oraz nowoczesnego okołowinnego PRu trudno pominąć także fakt, że w ostatnim tygodniu wystartował rodzimy wideoblog, wzorowany (i nie odżegnujący się od tego) na popkulturowym i globalnym fenomenie Garego Veynerchuka. Prowadzący to Jerzy Kruk, miejsce akcji - jego warszawski sklep z winem i specjałami, 4Senses. Wszystko zdaje się transparentne - prowadzący otwarcie mówi kim jest i przyznaje, że sprzedaje. Czyli reklama? Oczywiście. Przyjemny, rodzimy, winny viral marketing, który na dodatek przemyca wiedzę. Fajnie - oby tak dalej.

Mnie się idea podoba, a wam?

Romeo, Brutus i Paparazzi

2010-08-17T00:01:00.000-07:00

Podczas gdy krajowe winiarstwo raczkuje, podniebieniu polskiego konsumenta zbyt wolno powszednieje woda ognista, a oficjalnym winem zielonogórskiego winobrania jest wino germańskiego oprawcy, inne rynki skupiają się już tylko na kreowaniu wizerunku wina jako takiego i konkretnych etykiet. Jesteśmy daleko w tyle, tempo mamy kiepskie. No i startujemy w za dużych kaloszach podarowanych przez troskliwego ustawodawcę.

O ile moim marketingowym faworytem w kategorii ogólnej była i jest seria reklam Vino Argentino, w kategorii lewitacyjnego snobizmu - design szampana Peiper-Heidsick, a najlepszym viralem - film o połykaniu i wypluwaniu, o tyle MadeInMilan Wine pozostaje absolutnym mistrzem w jednoczesnym uwspółcześnianiu i nawiązywaniu do tradycji.

MadeInMilan stworzyła sobie żywiołową kampanię, w której nie odżegnuje się od tradycji, ale interpretuje ją na nowo i z ogromnym dystansem, czym z pewnością zaskarbi sobie sympatię młodych konsumentów, których odstręcza wszystko, co zbutwiałe (sądzę też, że można w ten sposób inicjować zainteresowanie winem en general). Wszystko jest tu spójne: teksty na stronie www, filmy i plakaty reklamowe (choćby korkociąg flirtujący z butelką), misja (wine is fun so bring your lips closer) i organizowane co jakiś czas eventy. Brawo!

Dodatkowo dopasowują się do rzeczywistości, są emapatyczni, a wicher szalejący w portfelu Klienta nie zrzuca kapeluszy z ich głów. Przekuwają go w sukces:

Da się? Da.

Gdybym miała stworzyć reklamę wina, zaczęłabym od krótkiej animacji na bazie niezłej imprezy namalowanej przez Hieronima Boscha:

A Ty?

krawiec szyje ubrania

2010-08-14T06:12:00.000-07:00

Na blogu Wojtka Bońkowskiego, pośrednio z powodu Marka Kondrata i Agnieszki Kręglickiej, przelewa się prawdziwy wrzątek komentarzy. Z wrzątkiem trzeba uważać.

Nie będę pisać poematów o tym, że Marka Kondrata lubię, a do Winarium wpadam z powodu miłej obsługi oraz dlatego, że jest to istna oaza kartonowych win na ciągnącej się po horyzont BIBowej pustyni. Dość, że siadając do tego wpisu otworzyłam butelkę Prosecco Brut Antica Quercia z kondratowej kolekcji - wspaniałe wino o doskonałym stosunku jakości do ceny. Nie będę też pisać o przedmiotowym artykule, który czytałam dawno temu i uważam za adekwatny do miejsca jego publikacji. Ostatecznie gorąca blogowa dyskusja dotyka spraw zgoła innych.

Osobiście staram się być cierpliwa wobec tekstów niosących znamiona reklamy bądź promocyjnych wprost, dopóki teksty te pozostają merytorycznie wartościowe i nie urągają Czytelnikowi - ostatecznie PRowiec z czegoś żyć musi, podobnie jak producent, krytyk, bednarz, sprzedawca, dziennikarz czy wydawca branżowego pisma. Wszyscy żyją pośrednio z zaspokajania potrzeb Konsumenta i siebie nawzajem. Jeśli chcemy sobie zrobić dobrze, warto wzajemnie wsłuchiwać się w potrzeby i dążyć do wspólnego, szczęśliwego finału. W dobie Internetu jest to więcej niż dziecinnie proste, a mimo to wciąż pokutuje przekonanie pt.: wszyscy myślą o sobie, tylko ja myślę o mnie.

Nie jest niczyją winą bycie uwikłanym w takie rynkowe zależności: rodzimy się w takiej sieci i to jest zwykły, dla mnie raczej bezbolesny fakt. Krytyk w tej klatce zarabia na chleb pisaniem o winach, producent na ten sam chleb zarabia współpracą z PRowcami, którzy żyją z kontaktowania producentów z dziennikarzami czy krytykami. Żeby zyskał także konsument, wina muszą być dobre, a teksty ciekawe - w przeciwnym razie pisanie o winie oraz jego produkcja stałyby się wymierającym i bardzo kosztownym hobby. Punto.

Sądzę, że Czytelnika równie mocno zdenerwuje fakt, że szanowny autor notki enoturystycznej zataił fakt, że była ona sponsorowana, co porażajca szczerość w tej kwestii, budząca w najgorszym razie zawiść, a w najlepszym kreująca autora tekstu na nadętego bufona, który żre i opija się za cudze pieniądze (grunt, że nie za nasze, prawda?). Ocena każdego działania, również i tego, to zwykły akt agresji.

A przecież my wszyscy chcemy po prostu pić wino, prawda?

Salud!

5; Grechetto Colli Martani 2009; T. de la Custodia

2010-08-06T00:10:00.000-07:00

- Nic do mnie wtedy nie powiedział. Otworzył usta. Chyba. Ale nic nie powiedział i to jego milczenie było wyrazem największej pogardy. Kiedy mnie wreszcie puścił, upadłam - Marta zaciągnęła się papierosem łapczywie, a jej płuca zapłaciły za tę bezmyślną pazerność nagłym bólem. Plwocina, którą przełknęła zaraz po tym jak kaszel wyrwał ją z zasmolonych oskrzeli pozostawiła zielony posmak w tylnej części języka.

Patrzyła w przestrzeń, jakby istniała tylko ona i widmo przemoczonego Juliena, dyszącego jak zmęczone, brudne zwierzę. Krople deszczu miarowo uderzały o ziemię, która oddawała skumulowane za dnia ciepło, zupełnie jakby chciała wchłonąć sponiewierane ciało Marty i choćby chwilowo je ogrzać. Coraz rzadsze kap kap oznajmiało powolną śmierć ulewy i narodziny tego, co po niej. Obrzydzenie odczuła Marta dopiero po chwili – wyrosło z chłodu chodnika, beznamiętności Juliena i wilgotnej, czarnej ziemi, w którą skulona jak dziecko wbijała drżące palce, by je następnie smakować jeden po drugim. Leniwie. Ostry zapach uryny i odrzucająca lepkość unosząca się wraz z parującym deszczem niczym pozaziemska zjawa, wszechobecna, wszechpełzająca woń luksusowych, wielkomiejskich śmieci uświadomiły jej poziom upodlenia i fakt, że nawet rzucone w trawę niedopałki były czystsze, mniej zużyte, bardziej ludzkie.
- Ta ziemia wyglądała grzesznie i pysznie, jak kawior – przypomniała sobie Marta.

Wendy tymczasem przyglądała się jej ze spokojem. Ta spowiedź, te wyjaśnienia wydawały się jej groteskowe, a posiniaczona szyja Marty przypominała jej wymalowane dziecięce buzie i bawiła ją bardziej, niż pierwsze kłamstwa Juliena i jego twarz, kiedy umierał zaskoczony. Perły jej śmiechu posypały się jak grad, biegały przez moment bez celu po podłodze i wreszcie czmychnęły w nieznane, zupełnie jak myśli Marty.

cdn.

matka dziecku, refleksyjnie; znowu;

2010-08-04T12:59:00.000-07:00

Pisałam kiedyś refleksyjnie mojemu synowi o tym, że dealkoholizowane wino jest groteskowe; zresztą zdania nie zmieniam. Pisałam także o tym, jakie mogą być potencjalne skutki nadużywania alkoholu, bo mogą być poważne i trzeba o tym mówić.

Przyznam, że kiedy myślę o kreowaniu wizerunku wina wśród ludzi młodych i nowoczesnych, w pierwszej kolejności, co naturalne, zastanawiam się nad tym, jak chciałabym narysować wino własnemu dziecku; na zimno, z dystansem, bez wątków osobistych. Najpewniej przedstawiłabym mu jakąś winną wariację w stylu kampanii Vino Argentino, ale jeśli nie..:

Oczywiście zawsze istnieje ryzyko, że hedonista z dziada pradziada wpadnie w wino (oby tylko!) jak śliwka w kompot. Co więc zrobić, by zechciał przeczytać na etykiecie coś więcej niż cyferki i procenty oraz żeby widział różnicę między chardonnay od chapeau bas?

Czy to zadziała?

towar

2010-07-31T06:05:00.000-07:00

Jestem pod dużym wrażeniem pomysłowości pewnej nowojorskiej firmy z sektora, mniemam, usługowego. Perfect Palate Sexy Sommeliers to firma mająca w swojej ofercie głównie organizowanie winnych degustacji – ale nie byle jakich! Degustację dla klienta korporacyjnego lub prywatnego przeprowadzi osobiście przez zleceniodawcę wybrana estetyczna somelierka (względnie: sommelier). Wszechstronnie uzdolniona niewiasta przyjdzie do biura, do restauracji czy do domu, poprowadzi kurs wiedzy o winie, zorganizuje prywatne przyjęcie, eventy promujące firmę, kulinarne, integracyjne czy sportowe, ale przede wszystkim – degustacje.

Luxury Unplugged

Wiedziona ciekawością zajrzałam w zakładkę Sommeliers w internetowym serwisie firmy i oczom moim ukazał się bogaty katalog pań i panów (nareszcie!) gotowych nauczyć mnie o winie absolutnie wszystkiego. Ba, żeby tylko mnie! Moich współpracowników, moją rodzinę, nawet mojego psa, jeśli sobie tego zażyczę. Klient nasz pan.

W ofercie są także imprezy cykliczne. Za jedyne 30-40$ od osoby można uczestniczyć np. w Dirty Wine Passion Party - przyznam, że trudno mi to sobie wyobrazić (anyone, hmm?). W programie między innymi degustacja seksownych win oraz odczyt poezji erotycznej.

Doceniam ogromne starania Perfect Palate Sexy Sommeliers oraz niebagatelny wkład w krzewienie wiedzy o winie wśród konsumentów. Zastanawia mnie jednak czy to reklama wina wykorzystuje seks, czy może PR erotycznej imprezy – wino? Tak czy inaczej wizyta na stronie internetowej Sexy Sommeliers to uczta dla oczu konesera kobiecej urody, prawdziwa wyprawa do kuszącej różowymi neonami nowojorskiej dzielnicy uciech, tonącej w tytoniowym dymie.

Sibella, to brzmi dumnie

2010-07-25T04:06:00.000-07:00

W Terre de la Custodia do perfekcji opanowano trudną sztukę kompromisu, dzięki której to, co najlepsze w tradycji spotkało się w połowie drogi - niedaleko Gualdo Cattaneo - z tym, co nowe, świeże, naukowe. Oczywiście pozwoliły na to finanse - Terre de la Custodia należy do rodziny Farchioni, której główny dochód pochodzi z wieloletniej tradycji wyrobu i sprzedaży oliwy. Na cóż jednak zdałyby się pieniądze, gdyby nos zadarty był zbyt wysoko, a ambicje były chore?

Dość tradycyjne, piękne i morderczo taniczne wina Terre de la Custodia zamyka w nowoczesnych butelkach, których model został opatentowany i ani się śni producentom zezwalać innym na butelkowanie wina w ten sam sposób. Sibella (tak, ta butelka ma imię) stała się w krótkim czasie drugim logo Terre de la Custodia. Przede wszystkim należy jednak docenić jej funkcjonalność: dzięki unikalnemu kształtowi pozwala na szybkie oddzielenie osadu i zebranie go w niewielkiej przestrzeni przy dnie butelki. Kształt Sibelli ułatwia nalewanie, co przetestowałam osobiście na towarzyskiej degustacji kilka dni temu, zwłaszcza jeśli gości jest dużo, miejsca między nimi mało i możliwość precyzyjnego poruszania kończyną jest niewielka. Uwielbiam, gdy technika działa w służbie podniebieniu!

Szczerze polecam także wina Terre de la Custodia, deser na bazie wysokotłuszczowej śmietany i passito (jak odgrzebię przepis to się pewnie podzielę) oraz towarzystwo Marco Minciarellego, który zdecydowanie wie, co robi.

Porządne notki degustacyjne sporządził kolega z Niederlandów.

4; Melanto 2005, Terre de la Custodia

2010-07-21T00:09:00.000-07:00

Klosz, którym matka przykryła Juliena w chwili jego narodzin, i który polerowała pluszem chorej miłości przez trzynaście lat, pękł dość nieoczekiwanie wraz z jej zniknięciem owego dnia, o którym jako dorosły już mężczyzna, Julien mógł jedynie powiedzieć, że był wietrzny, pamietał bowiem kołyszący się histerycznie hamak, w którym zamiast matki zaległa niema pustka. Julien pozostał sam z wszechobecnym, dziecięco podskórnym przeczuciem, że świat, w którym żył dotąd, był pozorowany. Karmiony zaborczą miłością miał się stać przyjacielem matki, jej sługą, jej spowiednikiem, grabarzem jej marzeń. W chwili, gdy wydawał z siebie ostatnie tchnienie, wspominał setki łudząco podobnych do siebie wieczorów, gdy wtulony w pachnącą pościel oczekiwał nadejścia rodzicielki rozgrzanej wczesną kąpielą, wiedząc, że grzeszny atłas będzie opinał jej niedoschnięte ciało, a bluszcz czułych palców splecie się z jego złotą czupryną. Wtedy mały Julien, wdychając woń matki i ją całą, zaśnie. Będzie śnił o jej śmierci.

Przez kałuże spodziewanej żałoby przeszedł suchą stopą aż do domu ciotki, siostry matki, jednej tylko z wielu nieszczęśliwych i samotnych kobiet w tej rodzinie. Ciotka przyjęła osieroconego chłopca pod swój dach bardziej niż życzliwie, racząc go szczodrze przypadkową nagością, która raz po raz wymykała się przez niedomknięte drzwi łazienki lub niesfornie rozchylone poły długiego szlafroka, by łechtać nastoletnią wyobraźnię.

Wiele lat później w swojej pamięci Julien porównywał ją, tak jak matkę, do kuglarskiego passito, które uwodzi zapachem młodej wiśniowej konfitury, lecz skrywa wnętrze struchlałego starca.

cdn.

nierównowaga

2010-07-19T01:34:00.000-07:00

Wszyscy to robią (poza Tomkiem), prawie nikt o tym nie mówi.

Nawet, kiedy się wino wielbi i wiernym się jest jakości, trudno czasem nie zgrzeszyć, nie wdepnąć do owada czy innego marketu, gdzie każda butelka to zagadka, nawet gdy nosi zawsze tą etykietę. Trudno czasem nie zdradzić tego, co znane i jakościowe dla tego, co absurdalnie tanie, proste, łatwe, choć niekoniecznie najwyższych lotów, za to dostępne na skinienie. Zdrada ta kończy się różnie: jednorazowym skokiem w bok lub stałym romansem, który trwa, dopóki się sobie strony nie znudzą, dopóki nie zaczną czegoś od siebie wymagać lub dopóki nie zmienią się drastycznie upodobania podniebienia czy jakość wina.

Kupiłam Balance Shiraz Rose 2009 przez wzgląd na komiksową etykietkę. Słoń ostatecznie przynosi szczęście, hmm? Gdyby Makro przyjmowało zwroty, pobiegłabym z tym winem, brodząc po łydki w płynnym asfalcie, byle się tego pozbyć w sposób bezgrzeszny, nie beszczeszcząc nawet takich winnych popłuczyn wylewaniem zawartości butelki do zlewu. Kompot truskawkowy to przy tym pikuś, fosforyzujące oranżady mojego syna - gratka! W nosie i ustach landryny, stary puder rzadko widywanej ciotki (Celia?), truskawkowe żelki, pianki marshmallow. Na wspomnienie tego smaku po moich plecach galopuje dreszcz. Bynajmniej nie rozkoszy.

Makro, jak to market, na (nie)szczęście nie jest równe. Wielbicielom tanich bąbelków sugeruję np. wyprawę po przepyszną, prostą, kwiatowo-owocową cavę Visiega Brut można kupić w cenie poniżej 20 pln. Bąble wprawdzie ogromne jak w wodzie z syfonu, ale kto się nad tym będzie zastanawiał, gasząc bezkresne pragnienie z pomocą kawalkady cytrusów dzielnie maszerujących w bezlitosnym upale? I to za bezcen.

czynni szatani

2010-07-16T06:18:00.000-07:00

Jeśli kiedykolwiek miałabym klasyfikować winorośl jako kobiecą lub męską, to uprawiane wokół Montefalco (Umbria) sagrantino ze swą brutalną tanicznością jawiłoby mi się z pewnością silnym, zdziczałym nieco gaucho, który w zgrzebnym odzieniu i z nożem w spracowanej dłoni przemierza smagane wiatrem patagońskie stepy. Tak archetypicznie męski, że aż rozczulający.

Uprawa sagrantino to nieco ponad 600 ha w rękach około 40 różnych producentów - wina powstaje zatem stosunkowo niewiele,, co przekłada się na małą popularność szczepu i DOCG Sagrantino di Montefalco na świecie. Tracą producenci, bo nie docierają wszędzie, gdzie by chcieli. Tracą także światowi konsumenci, którym sagrantino nie mówi nic albo tylko tyle, że strasznie wykrzywia gębę. Tymczasem wina powstające w Montefalco są bardzo, bardzo różne w zależności od interpretacji tego szczepu.

Podczas podróży po środkowych Włoszech wielokrotnie słyszałam, że wina musującego z sagrantino zrobić się nie da (tzn. teoretycznie się da, ale trzeba na głowę upaść, by się tego podjąć). W Scacciadiavoli schodów cała masa, może więc się winiarki kiedyś potknęły, a efektem tego upadku jest naprawdę ciekawe Scacciadiavoli Spumante produkowane metodą klasyczną (85% sagrantino i 15% chardonnay; spędza w butelce 24 miesiące; zebrane winogrona nie są jeszcze dojrzałe; winifikacja na zimno). A może to sam diabeł lub inna moc nieczysta? Ostatecznie wrośnięta w region legenda głosi, że okolicę zamieszkiwał egzorcysta. Pewnego razu wezwano go do opętanej kobiety, z której miał wypędzić złe duchy. Te jednak tak mocno zżyły się z niewiastą, że nie działały na nie żadne tajemne mikstury, czary i napary. Egzorcysta zdecydował się więc na krok ostateczny: napoił kobietę winem z sagrantino. Duchom być może nie odpowiadała wysoka kwasowość i mordercze taniny. Wyprowadziły się. Okolicę natomiast nazwano Scacciadiavoli (wyciągacz diabłów).

Bajka to czy nie - winnica Scacciadiavoli jest mroczna i daje piękne, tajemnicze wina (cała gama: od montefalco rosso, poprzez DOCG Sagrantino di Montefalco, Sagrantino Spumante, Passito, a także lekkie grechetto). A może to magiczna dłoń nieziemsko zmysłowej Liu Pambuffetti, której pakt z diabłem, na moje oko, nie jest taki znowu mało prawdopodobny...

diarios de motocicleta

2010-07-15T03:48:00.000-07:00

Oderwana od rzeczywistości, niezdolna do pisania, załączam dzienniki motocklowe mojego Męża, który zjeździł środkowe Włochy, kiedy ja pracowicie nurkowałam w piwnicach i kieliszkach.

Pierwszego dnia Matylda dowozi mnie do Prosecco. Tysiąc dwieście kilometrów autostradami, na motocyklu z symboliczną owiewką daje w kość, ale kurz, słońce i benzyna przyjemnie głaszcze receptory szczęścia. Przyzwoity hotel z panoramicznym widokiem na zatokę i zamek Miramar. Doskonałe, zmrożone prosecco, proste dania oparte o owoce morza i oliwę. 50 EUR za prosty posiłek i znakomite wino to wariactwo, ale z drugiej strony nie drapnęli mnie karabinierzy ani razu...ostatecznie to znacznie lepiej wydane pieniądze, niż głupi mandat. Pastelowe kolory, monotonne pyrkanie kutrów rybackich i leniwie sunące statki na horyzoncie są bezcenne dla zmęczonego drogą podróżnika.

Drugiego dnia w czterdziestodwustopniowym upale dojeżdżam do Rzymu, na randkę z pewną brunetką. W sumie paskudne miasto, rozmach budowli budzi szacunek, ale tylko do czasu, gdy na starych budynkach odkrywam średniowieczne żarciki: wielkie napisy, że to niby dla ludzi, to wszystko. Całe szczęście, że randka z grubsza się udała.

Nazajutrz z ulgą wyjeżdżam z rozpalonego miasta, wariantem turystycznym przez kompletne zadupia w stronę Montefalco. Po drodze zahaczam o malutkie miasteczko na górze, sześćsetletnie, zachowane tak, jakby ktoś zakpił sobie z amerykańskich reżyserów, którzy usiłują przekonać cały świat, że przed wiekami wszędzie były tylko ruiny. Po drodze do miasteczka niekończące się zakręty...wreszcie jakaś odmiana po 1500 km autostrad. Winnice po horyzont, góry, gaje oliwne, pierdolnik przy drogach i genialne espresso – ot, Włochy w całej okazałości. Matylda strzela focha, zapowietrza jej się pompa paliwa i raz na jakiś czas gaśnie ni stąd ni z owąd. W tunelach bez poboczy nasz związek zaczyna przechodzić w pikantną, rzekłbym, fazę.

Ristorante Frederico II, Montefalco. Plac pośrodku średniowiecznego miasteczka, zawsze mnie zaskakiwało, że nie zdawali sobie ludzie sprawy z tego, ze 500 lat później ktoś będzie korzystał z ich znoju i pomysłu. Właściciel knajpy, mafiozo w lusterkowych okularach, epatujący suvem porsche z wypożyczalni. Obok parka, Włosi, bo jaka inna para przyjeżdża do knajpy skuterem, babeczka z szara od nikotyny twarzą i wielkimi oczami Giocondy, troszkę tleniona, ale widać, ze czarna z pochodzenia. Jej partner, przystojniejszy od Stinga, żylasty, opalony, w japonkach, metr pięćdziesiąt.

Dwa stoliki dalej archetypiczni amerykańscy turyści. Doskonały stereotyp: szpakowaty, lekko pucułowaty tatuś, jeszcze bardziej szpakowata squaw, w okularach z pomarańczowymi oprawkami i żylakamy na nogach, wysoka córka, jedynaczka, która wybrała coca cole light.

sycylijska siódemka

2010-07-12T02:24:00.000-07:00

Dawno, dawno temu pisałam o metodach uluksusowiania tego, co luksusowe oraz narzekałam, że polskie etykiety nie chcą się ukorzenić. Dziś nawiązuję.

Założeniem Feudi del Pisciotto było wytworzenie win do szpiku kości włoskich, choć poza lokalnymi szczepami posadzono na niej także merlot, cabernet sauvignon czy chardonnay. Wina miały w stu procentach oddawać charakter sycylijskiego torroir, dlatego są głównie szczepowe (poza passito: 50% gewürztraminer i 50% semeillon). W ideę win Made In Italy miały się wpisać także etykiety, których autorami są największe nazwiska włoskiej branży modowej: Valentino (merlot), Versace (nero d'avola), Blumarine (moscato di noto), Missoni (cabernet sauvignon), Alberta Ferretti (chardonnay), Carolina Marengo-Kisa (frapatto, il grillo) oraz Gianfranco Ferrè (Passito; prawdziwy rarytas, tylko 2 tysiące butelek). Butelki są tymi nazwiskami sygnowane, a cena oscyluje wokół 18 euro.

To więcej, niż snobizm, jednak same wina są niezwykle eleganckie, szykowne, aromatyczne. Wszystko: etykieta, trunek i butelki grają ze sobą, dopełniają się i są zapamiętywalne. To taki wyraz włoskiego patriotyzmu, dumy, pewności siebie (na granicy smaku, ale i to włoska cecha) oraz świadomości, że niezaprzeczalnym i krajowym atutem jest kreacja wina i mody.

o braku kultury

2010-06-27T12:55:00.000-07:00

Jest lato, czas deptaków, romansów, piasku w butach i majtkach, zbyt wielu lampek wina w bezpretensjonalnych nadmorskich lokalach. Przywiało mnie do Gdańska, który uroczy jest, fotogeniczny i cudownie poniemiecki, wina tu jednak jak na lekarstwo.

Usiłowaliśmy (ja i mąż, który dzielnie wspierał mnie w tej winnej niedoli, merci!) znaleźć lokal, w którym win w karcie jest więcej niż trzy, a przy tym nie są to wyłącznie różne wariacje wokół Strumieni Jakuba. Wyguglaliśmy drżąca ręką Winiarnię Pietraszek, która przywitała nas z prawdziwie polską, znaną w szerokim świecie gościnnością:

Winiarnię Pietraszek informuję, że na Ołowiance - wysepce opodal - hotele liczą sobie za nocleg według taryfy w sezonie.

Światło pojawiło się jednak w tym okrutnie suchym tunelu. Pojawiło się, by rozbudzić w nas apetyty, zwilżyć na wiór wyschnięte podniebienia, radować serca i dodać zamaszystości krokom, a nogom - sił. I pojawiło się także, by zaraz zniknąć w oparach rozpaczy: światłu temu na imię Spiritus Sanctus - winiarnia, która nowoprzybyłym oferuje zaszczytne cmokanie klamki.

Nie znam hasła, oczywiście. Gdybym znała, nie chciałabym przebywać w miejscu, które z picia wina czyni imprezę zamkniętą, tajemną, dla wybranych. Nie widzę związku między winem i światem wykluczeń.

Kto by pomyślał, że rzeczoną winiarnię gościnny gdański prawnik otwierał z rozpaczy...

01.07.2010 edit:

Sud de France; degustacja synchroniczna

2010-06-21T11:00:00.000-07:00

W degustacji synchronicznej z okazji 4 urodzin Sud de France udział wzięły wina specjalnie, dwuetapowo wyselekcjonowane: najpierw w drodze degustacji w ciemno, a następnie poprzez losowanie z kapelusza 5 etykiet z tych wszystkich, które ocalały z pierwszego etapu - nie ma więc wątpliwości, że przestrzeń na przypadek ograniczono do minimum. Tym niemniej uważam, że to świetna wizytówka regionu, esencja Langwedocji-Rousillon.

W rolach głównych:

czerwone Vin de Pays d'OC Domaine Dromadaire 30670 Cuvée 2006 - wino z niespodzianką w postaci mrocznego, czarnego korka, który mnie się kojarzył z jakimś perwersyjnym lateksowym czy skórzanym wdziankiem, ewentualnie ze zwiniętym w kłębek paskiem rozrządu; szachownica na etykiecie (nie wiem skąd u mnie skojarzenie z Tworkami Marka Bieńczyka... tam przecież nie ma szachownicy). Atakuje nutami piwnicznymi, leśnymi, oliwkowymi. Dalaj kawalkada wszystkiego, co las zrodził: jeżyny, jagody i jakieś zagubione, zdziczałe wiśnie. Zrównoważone o delikatnych taninach i średniej budowie. Niby wszystko na miejscu, ale niczym mnie to wino nie zachwyciło. Ot, takie jakieś. Podobnych jest sporo i nie trzeba po nie jechać do Aigues-Vives (dostępne wyłącznie u producenta; nazwa wina to kod pocztowy Aigues-Vives)
słodkie i wzmocnione AOC Muscat de Frontignan Mas de Madame Cuvée 2006 - to bardzo dobry muscat. Gęsty, lepki, likierowy. Nieprzyzwoicie słodki, cytrusowy, ale też nie pozbawiony melonowej świeżości. Na bogato. Wyobrażam sobie je tylko solo.

białe Vin de Pays d'OC Cigalus Cuvée 2008; w tym winie jest wszystko: krągłość i cielistość viognier, świeżość i owocowość chardonnay; szczypta egzotycznych przypraw - goździki, cynamon, wanilia i brązowy cukier i przyjemne chlebowe nuty. Na dłuższą metę męczące dla tych, którzy nie lubią beczkowego chardonnay, ale ma w sobie coś uzależniającego - chyba to, że z każdym łykiem odnajduje się w tym winie kolejną smakową płaszczyznę. Pachnie obłędnie! Można je wdychać i wdychać, bez przerwy, a i tak nie ma się dosyć.
różowe OC Côtes de Rousillon Fruite Catalan - pod różowym celofanikiem z białym motylkiem kryje sie różowy korek w czarne motylki. Etykieta nowoczesna, przezroczysta, nie wywołująca, przynajmniej we mnie, pozytywnych emocji. I wszędzie te motyle (na stronie producenta zamiast kursora na ekranie fruwa motyl)! Żałuję, że w butelce też ich nie znalazłam: brak trochę temu winu charakterystycznej świeżosci i lekkości bytu, których szukam w rosé w letnie popołudnia; jest jednak zaskakująco długie, owocowe.
musujący Crémant de Limoux Grande Cuvée 1531, Sieur d'Arques; kapciowyrywacz; językopodszczypywacz; drobnobąbelkowiec; jabłko, cynamon, goździki, brzoskwinie i cytrusy rozpieszczają do nieprzytomności. Bąble szczypią w język, sprawiając lekki ból. Zapach delikatny subtelny, świeży - takie wino chciałabym pić całe lato. Trudno odessać sie od butelki nie wysuszywszy jej doszczętnie z tej soczystej pikanterii.

Więcej not degustacyjnych z kilku stron świata na eventowym portalu. Do ich lektury zachęcam.

Pyszna esencja. Ciekawe czy Sud de France z podobną pompą uczci swoje pięciolecie?

degustacja synchroniczna

2010-06-18T05:13:00.000-07:00

W najbliższy poniedziałek odbędzie się event interesujący z wielu względów. Po pierwsze dlatego, że dotyczy wina. Po drugie dlatego, że wiąże się z degustacją nieznanych mi jeszcze butelek. Po trzecie jest przyjemną i nowatorską metodą promocji regionu. Po czwarte będzie to swoisty test dla winnego języka: o próbowanych winach będzie w internecie mówić kilkadziesiąt osób jednocześnie, kilkadziesiąt różnych gustów, różnych podniebień, różnych poziomów wiedzy, różnych języków. A wina te same. Wszystko po to, by z pompą i nietypowo świętować 4 urodziny Sud de France, marki zrzeszającej wino i kulinaria z Langwedocji-Rousillon. Międzynarodowa degustacja synchroniczna.

Degustowanych synchronicznie będzie pięć różnych win z Langwedocji-Rousillon (musujące, słodkie, białe, czerwone i rose), a udział w imprezie weźmie blisko 90 osób piszących i blogujących o winie z całego świata. Etykiety do degustacji wylosowano po uprzedniej selekcji, dokonanej przez Dominique'a Laporte'a (Meilleur sommelier de France 2004). Noty degustacyjne pojawią się jednocześnie na portalu Sud de France, blogach, Twitterach, Facebookach itp. Gdzie się da. Ciekwi mnie jak różne będą to opinie i czy będzie w nich jakakolwiek prawidłowość (kiedyś sama miałam podobny pomysł na językowy eksperyment, choć na mniejszą znacznie skalę)

Sud de France chce za pomocą tej miłej, zbiorczej strategi promować produkty regionalne z Langwedocji-Rousillon na świecie, zwiększać świadomość konsumentów, informować poprzez zabawę, a ostatecznie: zwiększać eksport. Sądzę, że robi to skutecznie.

Zapraszam do obserwacji. Wino czeka.

na górze róże

2010-06-17T05:11:00.000-07:00

Jechałam ostatnio, nieco zbyt szybko, Traktem Lubelskim, kiedy spostrzegłam plakat z napisem Festiwal Win Różowych. Jakiś diabeł wcisnął mi w podłogę pedał hamulca, wrzucił wsteczny i chwilę później precyzyjnie zaparkował auto na parkingu pod sklepem nie rozjechawszy nikogo. Chyba. Festiwal to jedna półka, cztery różowe wina do wyboru, z czego trzy znałam wcześniej. Kupiłam więc Mezzek Rose (cabernet sauvignon, marvurd) i do dziś żałuję.

Nabrałam jednak takiej ochoty na róż, że skusiłam się dnia następnego na wino, które na marksowej półce wyróżniało się brokatem i błyskiem i które gdzieś już kiedyś krytykowałam; etykieta infantylna jak wyraz twarzy Barbie i róż, na widok którego Doda wydałaby z siebie przeciągłe mrrrau, a Paris Hilton piałaby z zachwytu wdziewając bieliznę w tym kolorze, tuląc ulubionego pluszaka. Ja w sumie też pewnie bym piała.

Zawartość butelki rozczarowuje: ni to wino, ni truskawkowy kompot ze szkolnej stołówki. Krótkie, mało wyraziste, bez sensu. Pachnie niczym. Trzeba mu jednak przyznać, że jest łatwe w obsłudze jak woda; bezrefleksyjne, a to bywa zaletą, kiedy się człowiek chce odmóżdżyć na łonie natury, nie dumając czy bordeaux w jego kieliszku leżało w beczce o jedną godzinę za długo; do beztroskiego wydudnienia w pełnym słońcu, w hamaku przy kartkowaniu Elle. I kiedy się je na obiad śląskie kluski z torebki.

Więcej o bezpretensjonalanym rosé, z technikaliami włącznie, można poczytać tu i tam.

A teraz zagadka: ile kosztowało to wino z dokładnością do 1 pln? Dwa strzały per łeb (z imieniem/nazwiskiem lub nickiem). Nagroda niespodzianka.

3; Chablis 2008, Simonnet-Febvre

2010-06-14T05:18:00.000-07:00

Dzień, w którym się poznali, Marta pamiętała jak przez mgłę, ponieważ niemal nie różnił się od innych dni w tamtym miesiącu i roku. W szczegółach potrafiła natomiast odtworzyć smak padającego wówczas w Brukseli deszczu, łudząco przypominającego jej ulubione chablis: zimnego, metalicznego, świeżego i zabarwionego cywilizacyjną kwasowością tak charakterystyczną dla większości europejskich metropolii. Włóczyła się bez celu po mieście, umyślnie chowając parasol w przepastnej torbie, by móc zlizywać z ust dowolne ilości pysznej deszczówki, nie narażając się przy tym na wytykanie palcami, kiedy spostrzegła, że z drzwi restauracji o nazwie Montenegro wyłania się drobna kelnerka, niosąca w dłoni ogromny talerz, na którym leżał i czekał na swój koniec aromatyczny, krwisty kawałek mięsa. Marta zawsze poddawała się głodowi i pozostała mu posłuszna także w tamtej chwili, zajmując miejsce przy jedynym wolnym stoliku w lokalu.

Moment, kiedy po raz pierwszy podał jej dłoń, miała przywoływać w pamięci aż do śmierci, za każdym razem, kiedy ceremonialnie wbijała widelec w soczysty, miękki stek, karmiła wzrok widokiem lśniącego mięsa, a węch - wdychając jego lewitującą w przestrzeni woń, by sekundę później jednym ruchem odciąć kawałek niemal tak samo sprawnie, jak on pozbawił ją majtek w parku opodal restauracji Montenegro. To smakowite déjà vu zawsze przeżuwała niespiesznie.

cdn.

striptease, gra wstępna i 69

2010-06-11T00:43:00.000-07:00

Reklama dźwignią handlu, a seks dźwignią reklamy, choć nie wszystkim się to podoba. Erotyki pełno na rynku samochodowym, wyziera też z reklam materiałów budowlanych i zabawek (znacie tą reklamę? widzicie na niej matchboxa?) i wylewa się z butelek. Co zrobić, by sprzedać wino komuś, kto nie ma o nim zielonego pojęcia? Co zrobić, by stuprocentowo wykorzystać 38 sekund, decydujących o wyborze konkretnego produktu? Odpowiedź jest banalnie prosta.

Przypadki użycia mnożą się głównie na rynku amerykańskim. Kalifornijski producent wina reklamuje się już samą nazwą (która, nota bene, zdyskwalifikuje go w oczach innych konsumentów). Erotic Cellars piszą o sobie na stronie internetowej zupełnie bez ogródek, przedstawiając się jako sprzedawcy zabutelkowanego, kalifornijskiego stylu życia. Cóż to za styl? To styl ociekający seksem, to alkohol przełamujący bariery, ułatwiający dostęp do wszystkiego, co zarezerwowane dla dorosłych. To kalifornijskie wino, które działa rozbrajająco nawet na bibliotekarki! Wspaniałomyślni Erotic Cellars dzielą się z szanownym konsumentem tym stylem życia, oferując trzy (tak, aż trzy!) wina, pod tak sugestywnymi, jak wdzięcznymi nazwami: Chardonnay Forplay (15$/butelka), Cabernet Sauvignon The Strip (19$/butelka) oraz bliżej nieokreślonego rodowodu wino czerwone Barrel 69 (17$/butelka).

Zawsze byłam zdania, że etykieta mówi. W przypadku Erotic Cellars wręcz wrzeszczy! Mnie kojarzą się z ilustracjami do Kamasutry i zgaduję, że takie było zamierzenie działu marketingu. Być może w butelkach jest niezłe chardonnay, być może powalający cabernet, być może to wszystko warte jest 50 pln za sztukę (i więcej). To jednak nieistotne. Wino w tych butelkach jest dla konsumenta tym, czym dla łysego grzebień.

2; Riesling 2008, Julien Meyer

2010-06-08T00:09:00.000-07:00

Huk ogłuszył go na moment. Ostatnie wypowiedziane przez niego słowa zdawały się wsiąkać w echo wystrzału tak, jak wino ze stłuczonego kieliszka wsiąkało w miękki dywan pod niepewnymi stopami, a metaliczny posmak krwi mieszał się ze słonawym śladem jej ust i oleistością karminowej szminki. Chwiał się. Otępiały bardziej z zaskoczenia niż z bólu czy świadomości nieuniknionego już końca, spojrzał w jej zimne, puste oczy usiłując znaleźć w nich chociaż ślad żalu. Na próżno.

Pochłonięta całkowicie przeżywaniem rozkosznego ciepła sączącego się z jego otwartej piersi wytarła resztki stygnącej krwi z własnych ust. Nie oderwawszy od niego wzroku nawet na moment, bezbłędnie, choć przecież po omacku, odgadła położenie kieliszka na stole, chwyciła go i sprawnym, kocim niemal gestem wprawiła w ruch, uwalniając krystaliczne, źródlane nuty z wnętrza naczynia. Mieszanka zapachu kończącego się życia, zimnego rieslinga i gryząca woń siarki sprawiła, że na jej twarzy pojawił się grymas spełnienia pomieszanego z zepsuciem i pogardą. Czujność nie pozwoliła jej przymknąć oczu w zapomnieniu.

cdn.

mademoiselle fleurie

2010-06-05T00:02:00.000-07:00

Beaujolais to nie tylko radosne, rozwrzeszczane nouveau, to coś znacznie więcej.

Dobrze otworzyć dwa gamayowe twory w dość krótkim odstępie czasu - terroir czyta się z ich ust jak z otwartej księgi. O ile pierwsze Beaujolais Villages , Grands Vins Villa Ponciago jest na wskroś przesiąknięte klasyką i można by spokojnie złożyć je w Sèvres jako wzorzec do winnej kalibracji, o tyle drugie wymyka się burgundzkim konwencjom, żeby nie powiedzieć, że wręcz nimi gardzi.

Fleurie uchodzi za królową Beaujolais (królem jest Moulin à Vent) i jakoś mnie to specjalnie nie dziwi. Wprawdzie mąż uznał to wino za idealną definicję taniego, czerwonego, stołowego we francuskiej knajpie dla biedaków z bohemy, ale zakładam, że pił za ciepłe (albo nie wiem co, ale coś na pewno! błagam! może jadłeś wcześniej septolete?!). Warto dodać, że mąż jest typowym bożolenuwystą, więc dla niego królowa jest tylko jedna: pachnąca nowością, cierpka i landrynkowa jednocześnie, radosna, nieprzewidywalna artystka. Fleurie jest fijołkowe, powabne, ale i w pewnym stopniu nieobecne, nieuchwytne, dalekie, jak kobieta z parasolką z obrazu Moneta. Wspaniałe.

Beaujolais Villages wydało mi się bardzo buduarowe: począwszy od białej etykiety z różowymi akcentami, przez fiołkową suknię i , aż po pyszne, namiętne usta. Technicznie można by nazwać je przepracowanym gamayem: świadomym, wyrafinowanym, doświadczonym wirtuozem.

1; Les Pierres Chaudes; Julien Meyer

2010-06-02T13:54:00.000-07:00

Skąpany w mizernym świetle lampki kieliszek, zetknąwszy się z gorącymi, zmęczonymi dotykiem ustami, pokrył się matowym nalotem, który rozrastał się i nabrzmiewał, by ostatecznie zebrać całe swoje jestestwo w potężną kroplę rosy beztrosko sunącą wzdłuż ścianek naczynia aż po kres swojego istnienia, wyznaczony przez moment zetknięcia się z kobiecym palcem, który po chwili igraszek z zimnym szkłem wślizgnął się w przemoczone winem usta po końcówkę czerwonego paznokcia i pozwolił wargom wchłonąć wspomnienie omdlałej kropli.

Przyjemnie kwaśny płyn rozpełzł się po wrażliwym języku, przywodząc na myśl smak jabłek przedwcześnie zerwanych z drzewa, a następnie spłynął bezceremonialnie w najdalsze części dziąseł, jak drążący skałę, lodowaty potok; gorycz zaatakowała bezbronne gardło tak spóźniona, że już nie oczekiwana. Rozchylone nozdrza wdychały skupione w głebi kieliszka duszne i zmysłowe kwiatowe wonie; wdychały pospiesznie i łapczywie, jakby w obawie, że zapach rozpłynie się w powietrzu w ćwierć sekundy i zniknie.

Ciszę przerwał brzęk tłuczonego szkła. Żwawa strużka krwi wyślizgnęła się z przymkniętych ust.

cdn.

Drogie Siostry!

2010-05-30T12:33:00.000-07:00

Przestańcie, siostry! Miejcie wzgląd na powagę naszego zgromadzenia.

Płeć wina to dla mnie wciąż pojęcie abstrakcyjne, w przeciwieństwie do płci konsumenta. O tym, że mężczyzna jest synonimem władczego i wysublimowanego podniebienia, a kobieta kupuje bezrefleksyjnie, byle dużo i ładnie, chłonie dobra jak promienie słoneczne, pisano już (pisałam w gościnnych progach Sstarwines także ja). Martwi mnie jednak, że to trwa i szerzy się jak trąd, cholera czy inny tyfus. Strefujemy się, utrwalamy podziały, choć są sztuczne.

Z pewnego winnego sajtu dowiedziałam się ostatnio, że wolę wina giętkie, miękkie i wyrafinowane, tymczasem jest chyba odwrotnie (mając do wyboru jedwabiste, kwiatowe auslese ze zdjęcia i szorstkiego, mocno koperkowego rieslinga Prüm Blue, wybieram bez wahania tego drugiego). Za garbnikiem nie przepadam i jest to nieodłącznie powiązane z posiadaniem takich, a nie innnych narządów rozrodczych. Dowiedziałam się też, że wino ma kalorie. Olaboga! Idzie mi w moje wystarczająco już krągłe biodra. I nigdy, przenigdy nie powinnam kupować wina w markecie (ups... obydwa wyżej wymienione wina kupiłam w Makro), ani pozostawiać zakupu trunku mojemu macho, ponieważ ten fajtłapa z pewnością wybierze czerwone półsłodkie i poda je, idiota, za ciepłe.

Skoro z upodobaniem naśladujemy zachodnie wynalazki, proponuję założyć klub odkorkowanych dziewcząt, które łykają albo chociaż jakieś babskie, kolorowe pisemko o winie na wzór Wine Adventure (layout rodem z Elle sprzed dwudziestu lat albo ze współczesnej Burdy, niestety). Będzie przystępnie, kobieco, obrazkowo, beztekstowo. I będziemy mogły, Drogie Siostry, porozmawiać o śliczniutkich etykietkach.

Będzie arcydurnowato i progesteronowato.

reklama wina: viral marketing

2010-05-27T02:23:00.000-07:00

Gdybym, zupełnie hipotetycznie, była producentem lub importerem wina w chłodnym kraju kartofla, gdzie reklama wina jest obwarowana sięgającym nieba murem warunków (gdzie ci lobbyści?), a wino jako takie kojarzy się z dwojako - ze snobem wwąchującym się eksatycznie we wszysto, co pije lub dla odmiany ze sztajmesem, ktory nic nie wącha, lecz wszystko wlewa w gardło jeszcze pod sklepem - postawiłabym na nowoczesny, zabawny, ale i edukacyjny viral marketing.

Taki wirusowy marketing to koło, które raz wprawione w ruch, toczy się samo i znika za horyzontem. Najczęściej viral to po prostu krótki film dryfujący po bezkresnym oceanie Internetu, podawany z rąk do rąk, od skrzynki do skrzynki, rozprzestrzeniający się jak zaraza wraz ze swoim przekazem, którym może być zarówno marka, jak i charakter produktu czy wrażenia powiązane (rośnie także popularność soundbrandingu). Odpowiednio opracowany viral trafia dokładnie do tych, którzy są potencjalnie zainteresowani tematem. Jak więc sprzedać wino? Podtekstowo i/lub zabawnie.

Tu kolejny erotyczny wtręt związany z winem (choć film ma promować coś innego), przy czym, choć sugeruje przyjemności dla mężczyzny, adresowany jest także do kobiet. Wątki fellatio są najwyraźniej lubiane przez twórców reklam:

Dla równowagi coś prawieartystycznego, bez podtekstów, choć nieco mniej wyszukanego, niż reklama szampana Piper-Heidsieck:

Emisja dwóch pierwszych reklam została w oficjalnych kanałach zakazana. A czy może się reklamie przytrafić coś lepszego, niż obklejenie etykietą brudnej, niemoralnej, kontrowersyjnej, obscenicznej lub zabawnej? Wszak youtube to potęga!

czary mary

2010-05-26T00:00:00.000-07:00

Degustowane na hejnał wina Juliena Meyera wprawiły mnie kiedyś niemalże w stan lewitacji, przy czym nie musiałam wykonywać zalecanych choćby na Energy Forum siedmiu kroków. Starczył mi jeden, za to duży, wykonany w porządnym, alzackim, siedmiomilowym bucie.

Wrażenie lewitacji wzmogło się dziś, kiedy w absolutnym spokoju i niespiesznie mogłam delektować się magicznym Muscatem Petite Fleur, wwąchać się, wsłuchać, wgapić i w całości oddać refleksji. O ile zwykle śmiać mi się chce z desperackiego biokukuryku, wydobywającego się z gardeł winiarzy, o tyle Meyerowi muszę przyznać pewną biodynamiczną rację: w winach Julien Meyer Domaine czuć, że owocom nikt nie przeszkadzał, że wchłonęły z piasku i słońca dokładnie to, co mogły, że czasem dygotały z zimna i że ktoś przyglądał się temu czułym, troskliwym, lecz zdystansowanym okiem. Jest w tych winach niewymuszone piękno, jakaś tajemnica, jakieś niedopowiedzenie. Jakieś czary.

Muscat Petite Fleur jest bardzo elegancki, wyrafinowany, perfumiasty. Cukier, jak we wszystkich winach Meyera, potraktowano z dystansem na granicy pogardy. Jest też jakby mętny, pylasty, dyskretnie owocowy (choć przyznam, że igra ze zmysłami i kilkakrotnie zastanawiałam się czy ta owocowość nie jest zmyślona...) i doskonale kwasowy. Taka biodynamika może się podobać także sceptykom bądź radykalnym przeciwnikom, bo i takich nie brakuje. Jest dyskretna.

Wina Julien Meyer Domaine sprowadza warszawska Enoteka Polska (Petite Fleur ok 50 pln). Powstrzymałam się od zestawienia tego wina z kluskami śląskimi.

brits

2010-05-24T00:00:00.000-07:00

Kiedy tylko pojawi się możliwość, postawię na Trafalgar Square zbiorowy pomnik tym, którzy zarządzają winem w Marks@Spencer. Fajnie, że segmenty cenowe są różne, fajniej, że jest sporo ciekawych wynalazków z Nowego Świata i najfajniej, że poziom jakości win nie lata jak chorągiewka na wietrze.

Póki możliwości postawienia pomnika nie mam, mogę jedynie rozkosznie pomruczeć, powzdychać; szepnąć och i ach nad kolejnymi marksowymi odkryciami (wciąż ceny wokół 2 dych). Na uwagę zasługuje na pewno Macon Villages Vignerons des Terres Secretes: pyszne y punto. Uderza zapachem śniadaniowej grzanki z morelami. Kwasowość zawoalowana, ale po czasie ten woal kokieteryjnie zrzuca i pozuje w całej okazałości. Radosne, świeże, bezbeczkowe. Fenomenalne.

Trochę o tym (i o tamtym...) także na Sstarwines

Niezłym strzałem jest też Plan de Dieu (grenache, syrah, carignan), choć mnie bardziej kojarzył sie z planem szatańskim, niż boskim. Jeżynowy nos z dodatkiem wiśni i czarnych oliwek; usta z pozoru napastliwe i nienasycone, chwile później spokojne i zrównoważone (uczciwie należy dodać, że nie wszyscy mają o tym winie tak dobre zdanie). Kwasowość wyrazista, ale nie nachalna. Średniej budowy. Lekko pieprzne, drapieżne.

Dla niektórych może mieć znaczenie, że korek w tej butelce jest naturalny, o czym Brytyjczycy nie zapomnieli poinformować, więc to pewnie wiadomość niesłychanie ważna (Macon ma zakrętkę).

Jak Marks to robi, że zarówno winny niewypał jak i kompletne wypatroszenie portfela graniczy w tym sklepie z cudem? Anyone?

no risk no fun?

2010-05-21T06:48:00.000-07:00

Producenci wina są jak Flip i Flap, jak Jekyll i Hyde, jak Sekielski i Morozowski. Z jednej strony wierni są naturze, słuchają terroir, stają sie bio- i eko-, stosują tradycyjne metody uprawy i produkcji; z drugiej - bezczelnie flirtują z nowymi technologiami, głównie w obszarze opakowań i korków. Zarówno z tradycyjnego związku, jak i skoku w technologiczny bok czerpią dla siebie to, co najlepsze. Egoiści! Na szczęście ten egoizm odbija się na konsumencie pozytywnym rykoszetem.

Morgan, który przywiózł świetne wina, rzekł: Wyobraź sobie taką sytuację... Para. Romantyczna kolacja. Płoną świece. Atmosfera jest gęsta. On otwiera wiekowego, zacnego burgunda. Jest korkowy! Wyobraziłam więc sobie i rzeczywiście: dżentelmen przynajmniej skonfundowany, dama zawiedziona. Z seksu nici. Istny dramat! Dlatego używamy DIAM korka.

DIAM Cork powstaje ze zmielonego korka. Po zmieleniu usuwa się z niego całe zło, powodujące korkowanie wina, a następnie amalgamuje się z użyciem niewielkich ilości naturalnych substancji klejących. Tego typu korek pozwala na zachowanie wysokiej jakości wina w każdej butelce, a ryzyko choroby wina znika jak zły sen. Mnie się podoba kompromis między tym, co tradycyjne i wymagające użycia korkociągu, a tym, co nowoczesne, rozsądne i tańsze (ok. 20 eurocentów oszczędności na korku - niedużo, ale jednak). Nadaje się do recyklingu i ma korzystny ślad węglowy.

Testowano go ponad dekadę. William Fevre Domaine sprawdzała skuteczność tego typu korka przez kilka lat, a od 2007 roku stosuje go w większości swoich win, z wyjątkiem Grand Crus. Czyżby przeterminowała się dyskusja: korkować czy zakręcać?

niebo albo nie wiem co

2010-05-19T13:59:00.000-07:00

William Fevre, jeden z większych producentów Chablis, kieruje się w tworzeniu wina przekonaniem, że jest ono nie tyle ekspresją terroir, co wyrazem determinacji winiarza. Dryfujący w stronę biodynamiki, zbierający winogrona ręcznie (chyba jako jedyny w okolicy), korkujący naturalnie, choć idący na kompromis, William Fevre Domaine robi wina niezapomniane, świeże, temperamentne.

Wszystkie wina z rocznika 2007, których próbowałam, były dobrze kwasowe, napięte, skupione jak torreador przed corridą. Z pewnością z chablisowego peletonu wyrywa się tu Fourchaume Vignoble de Vaulorent; klasyczny, mający pewne ciałko, lecz nie pozbawiony egzaltacji francuskiego poety, solidnie kwasowy. Sporo zresztą było wokół niego kontrowersji - dla większości degustujących był to number one.

Moim faworytem jest jednak Les Preuses 2006, choć bardzo żałuję, że doświadczyłam tego wina z tak niekorzystnego dla Chablis rocznika. Ciało ma solidne, wyćwiczone, gibkie, w ustach sporą porcję maślanych ciastek i owoców. Kwasowość przy tym zacna, chwytająca za gardło po chwili kłopotliwego, winnego milczenia. Zupełnie nieoczekiwana i pozostawiająca język w stanie przyjemnego odrętwienia po nieznośnej wręcz dawce doznań. Pachnie i smakuje albo niebem, albo nie wiem czym, że się posłużę prostym słowem jednego z bohaterów książki Zupa z Granatów.

Bez obaw, ceny skutecznie zabezpieczają przed lewitacją.

Te i inne od Fevre w 101win. Za zdjęcia dziękuję wein-rowi.

the race

2010-05-17T03:13:00.000-07:00

Dla kogoś, kto koncentruje się na wnętrzu, opakowanie ma zapewne znaczenie drugorzędne, ale chyba nigdy nie jest zupełnie bez znaczenia.

Pamiętając o sile pierwszego wrażenia, projektanci opakowań i winiarskich akcesoriów prześcigają się w nowych pomysłach. Wyścig to rzecz stresująca, być może dlatego coraz częściej opakowanie przypomina szalony melanż inności, tradycji, nowoczesności, ludyczności, który - przyprawiony solidną dawką przesłania i nazwiskiem celebryty - trąci desperacją. Nie omija to wina, ostatecznie to świat seksu i biznesu.

Granic wcale nie wyznacza rozmiar etykiety. Do butelek dołączane są rozmaite gadżety (całkiem udany zabieg marketingu Tchergi, który dorzucił do każdego wina niezły korkociąg); ozdoby (wspominałam o głupawym amorku na szyi San Valentin od Torresa; Espiritu de Chile załączyło imitację inkaskiego naszyjnika - horror!). Ostatnio modne stały się winne naszyjniki, maleńkie ulotki-zawieszki, zawierające ważne według producenta lub importera informacje (np. że ta zawieszka w 90% podlega recyklingowi; jej brak byłby chyba ekologiczny w 100%). Projektanci lewitują, coraz częściej tworząc dla butelek kuszące i dopracowane w detalu fatałaszki, mające cieszyć oko, podkreślić walory i uczynić trunek luksusowym i bardziej sexy. To taki prosty bodziec: tu jestem! rozbierz mnie i skosztuj!

W tym kontekście przypomnę jeszcze gorset na butelce szampana Piepper - Heidsick.

Rozumiem, że celem jest jak największa sprzedaż. W głowie mi się jednak nie mieści, że ogól nie dostrzega w tym pewnego absurdu... obwiązanie wstążką butelki prosecco Rustico od Nino Franco nie sprawiło, że wino smakowało inaczej. Podobnie jak marksowy Pinot Grigio Rose nie stał się spektakularny mimo ekscytującej, wstążkowej gry wstepnej.

płeć wina

2010-05-15T03:59:00.000-07:00

Upłciowienie wina jest problematyczne - dotąd nie uznawałam podziału wina na kobiece czy męskie. Uważałam go za fałszywy i bazujący na szkodliwych stereotypach (pomijam już różnorodność kryteriów płci: płeć genitalna, hormonalna, genetyczna, seksualna czy płeć mózgu, żeby wymienić choć kilka). Jednak po spróbowaniu izraelskiego syropowego gewürza Sha'al odruchowo powiedziałam: to bardzo kobiece wino. Rieslingi Markusa Molitora na tej samej degustacji wydały mi się dla odmiany męskie (a jeden metroseksualny).

Przyjęło się, że wina męskie to te, co prężą muskuły, szpanują mocą garbników, są szorstkie w obyciu. Bywają wśród nich mistrzowie fitnesu, karykaturalni na tle bladych intelektualistów, nieokrzesani i niezdarni jak monster truck w składzie porcelany. Wina kobiece to te łagodne, krągłe, słodkie. Nie wychylają się, nie wychodzą przed szereg, za to skutecznie zamykają męskie usta cukrem czy nachalnym, ale i świeżym owocem. Metafora życia, chciałoby się krzyknąć! Czy aby na pewno?

W krytyce wina dominuje spojrzenie szownisty-wzrokowca: wina są zmysłowe, seksowne, egzotyczne, pełne; piękne i kobiece (to o Margaux 2009); mają talię osy, kuszące usta, piękne ciała. Są obiektem, by nie rzec - celem. Osobiście odbieram wino poprzez pryzmat emocji, jakie się we mnie budzą, kiedy mam je w ustach. Przykładowo, kiedy piłam Château de l'Horte, czułam, że to namiętna zołza. Taka babka, co ubiera się w czerń i róż, wplata we włosy kwiat, maluje usta na czerwono. Intensywnie pachnie jaśminem i czereśniami, nosi dobrze wyprasowaną sukienkę. Obiecuje wiele, słowa nie dotrzymuje. Łasi się, udaje grzeczną tylko po to, by za moment zasznurować usta słodyczą, wbić paznokcie w plecy i posłusznie zezwolić na sponiewieranie doskonale gładkiego ubrania.

Kwestię płci wina porusza także Sławek Chrzczonowicz w tekście Męskie, żeńskie czy nijakie, do którego odsyłam i który polecam. Jak każde szufladkowanie, i w tym przypadku jest krzywdzące, niesprawiedliwe i wprowadza w błąd, sugerując istnienie dwu jedynie płci i tyleż samo charakterów czy ciał. A tego wszystkiego jest ostatecznie nieco więcej. Na szczęście.

nie ma tego złego

2010-05-12T02:15:00.000-07:00

Chciałam napisać, że Blanc Pescador jest drażniące, że smakuje jedynie przez krótki moment, kiedy uda się uchwycić dobrą temperaturę wina (wtedy jest super! macabeo jak dla mnie lepiej wypada w towarzystwie drobnych bąbelków, niż kiedy jest stateczne); że zalewa półki od Girony po Sevilę, kosztuje 2 euro i jest najbardziej marketowym z marketowych win hiszpańskich (ups... katalońskich patriotów przepraszam). Chciałam napisać, że stosunek ceny do jakości jest stanowczo przerywany i że za dwadzieścia parę złotych można mieć więcej radochy nawet w kraju kartofla; i że się nada
na lato, ot tak. Chciałam, to napisałam.

Kupiłam to wino, bo bezczelnie mnie uwiodło cytatem z Moby Dick or the Whale na etykiecie. Że u podstaw reklamy leżą proste instynkty nie jest żadnym odkryciem: etykieta to wabik, zupełnie jak piórka u pawia, jak głęboki dekolt, paznokcie w kolorze Ferrari czy woal dekadencko pysznych perfum. Choćbyś był klientem o niezwykle czułym podniebieniu, raz na jakiś czas poddasz się takiej grze i ulegniesz pod naporem banalnych chwytów. Blanc Pescador złowił mnie więc metodą klasyczną, a w zasadzie sama wpłynęłam w jego sieci i bynajmniej nie mam do niego o to pretensji - ostatecznie sama prosiłam się o taki flirt. Przygodny, nota bene.

Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mnie tak uwodziły polskie etykiety.

viognier dobry na wszystko

2010-05-10T03:08:00.000-07:00

Spośród wszystkich szczepów największym współczuciem darzę viognier. Marketowemu klientowi mało znany, niedoceniany także przez wysublimowane podniebienia fachowców, wielbiących dojrzałe rieslingi znad Mozeli i królewskie, choć nieco zbutwiałe, Bordeaux. Internetowy zbiór mitów wokół tego szczepu urasta do rozmiarów chmury pyłu wulkanicznego, który paraliżuje ruch lotniczy: że viognier musi być drogi, że viognier musi być z Nowego Świata, że viognier jest nijaki, że viognier do śmietany. Że viognier to, że viognier tamto...

Tymczasem viognier to szczep kompromisu, cichy rozjemca: łączy w sobie najlepsze cechy gewürztraminera, chardonnay i sauvignon blanc. Przy czym trójkąt ten, dobrze złożony, współgra ze sobą, dzieli się sprawiedliwie, nie krzywdzi nikogo - wiadomo, w trójkącie najgorsze jest ryzyko bycia pominiętym. Tym, którym straszna kwasowość rieslinga, niemiła kocia siuśkowatość sauvignona czy grzankowość i sztampowość chardonnay, sugerowałabym sięgnąć po to właśnie wino-orkiestrę, którego bukiet nie jest tak duszny, jak w szczepowym gewürzu, chardoneyowatość jest minimalna i ma klasę (czuć ją głównie w fakturze wina), a sauvignon nie tonie w spazmach i histerii, lecz jedynie daje znać o sobie dobrze wyważoną kwasowością.

Jest także przedziwna, ledwie uchwytna chemia między viognierem i kuchnią wschodu: współgra z curry, cynamonem, a także z jogurtowymi sosami, orzechami czy słodkawymi przyprawami. Nieco przaśny solo i do grilla. Niedoceniany.

Ten ze zdjęcia jest przyjemnie nonszalancki jak czysta, wygnieciona koszula Francuza, wgryzającego się elegancko w ciepłego croissanta w gwarnym, pachnącym poranną kawą Tabacu; kosztuje w M&S dwie dychy.

wine story

2010-05-07T08:32:00.000-07:00

Niech ta wizualna metafora będzie wisienką na torcie moich ostatnich rozważań nad winem. Bo z piwem sobie tej historii jakoś nie wyobrażam. Ani z herbatą.

o wyższości

2010-05-05T00:47:00.000-07:00

Przewaga wina nad innymi napojami wyskokowymi jest dla mnie oczywista. Zaczynam jednak dochodzic do wniosku, że to nie tylko moje subiektywne odczucie, lecz pewna prawda obiektywna, której odbicie znajduję w reklamach; te z założenia odwołują się do utrwalonych stereotypów.

Wino w reklamie to napój radosny, a jeśli przedstawia się je w kontekście sypialnianych igraszek, to zawsze jako coś, co można pomysłowo współdzielić. Pomijam już bezdyskusyjne kwestie biochemiczne, o których pisałam w lutowym Magazynie Wino, a które sprawiają, że apetyt na przyjemności rośnie do granic. Zresztą
o erotycznych wątkach w reklamie wina blogowałam wcześniej, posiłkując się reklamą Freixeneta znalezioną w sieci.

Tymczasem piwo przedstawiane jest jako napój dla pozbawionych wrażliwości troglodytów, napakowanych testosteronem bestii, aroganckich i kipiących pewnością siebie przystojniaczków, bezrefleksyjnych męskich szowinistów, wielbicieli silikonu, woni potu i spalonej gumy. Nie żebym miała coś przeciwko. Absolutnie.

Tym niemniej spróbujcie wyobrazić sobie finał tych spotów, gdyby trunkiem towarzyszącym było wino...

para idealna

2010-04-30T04:38:00.000-07:00

Let's the spring begin! Wystarczy, że poszłam na targ po bułkę, a wróciłam z tym:

Należę do osób, które Wojtek Bońkowski określiłby mianem konstytucyjnej większości, i choć zwykle nie lubię być w tłumie, tym razem kompletnie mi to nie przeszkadza. Kiedy jadłam pierwsze w tym roku szparagi, sącząc rieslingowego klasyka, mój refleksyjny mąż powiedział za mnie: perfecto!

Niewiele trzeba, by życie stało się piękne: mnie wystarczył pęczek obscenicznych, białych szparagów i zimne wino od Marksa&Engelsa - alzacki riesling, który uwiódł mnie klasycznymi nutami cytrusów i minimalnym, ale jednak obecnym cukrem oraz tym, że stawia się w opozycji do mainstreamowej polityki winnej M&S (o kilku innych miłych winach z M&S pisałam ostatnio, choć nie wymieniłam jednego z lepszych, czyli rieslinga Mineralstein; niedopatrzenie...). Z pewnością nie spodoba się ogółowi, ale nie zawiedzie miłośników odmiany. Jest długo i intensywnie. I poniżej 30 pln.

Takiej majówki wszystkim życzę. Może dodatkowo w towarzystwie lektury nowego Magazynu Wino, który właśnie stygnie w Empikach.

Nino Franco: niedrogo, doskonale

2010-04-29T00:47:00.000-07:00

Jeśli chodzi o wina musujące, to szkoły są z grubsza dwie: falenicka i otwocka. O metodzie szampańskiej pisałam kiedyś, delektując się franciacortą Bersi Serlini.

Wczorajszy wieczór był dla mnie doskonałym brakiem okazji do otwarcia butelki prosecco (najdoskonalsze uprawy znajdują się w Veneto, między Conegliano i Valdobbiadene). Od rocznika 2009 strefa ta ma status DOCG (zlikwidowano dawną apelację IGT) i dzięki rygorystycznym przepisom udało się Włochom wysuszyć ocean kiepskich i tanich odmianowych win musujących, hańbiących prosecco. Otworzyłam więc Rustico Nino Franco (recenzje ze sstarwines.pl).

Porządnie schłodzone tańczy na języku, serwując maksimum doznań. Bąble są doskonałe: zero agresji, delikatne, ale i wyraziste, zachęcająco podszczypujące. Zapach dyskretny, elegancki, jedynie anonsujący się; kwasowość i owoc rywalizują ze sobą, a że gdzie dwóch się bije, tam korzysta trzeci, zyskuje na tym podniebienie. Wytrawność Rustico jest na granicy bólu i przyjemności. Powalające!

Gdybym była królową, nie kąpałabym się w mleku, lecz w tym właśnie prosecco.

Mielżyński. Złotych czterdzieści parę.

moscatel, Valencia y Bárbara, la abuela

2010-04-26T02:35:00.000-07:00

Wino to przyjemny bodziec dla mojej skomplikowanej węchowej pamięci. Niejednokrotnie zdarza się, że rozpoznaję w bukiecie wina jeden wątły kwiatek, który staje się dla mnie symbolem beztroski (i naiwności, a jakże!) dzieciństwa. Czuję się wtedy tak, jakbym niebyt dyskretnie kartkowała czyjść durny dziennik pełen mitów i mdłej szczęśliwości. Nie szukam tych reliktów - to one mnie odnajdują, zaskakują zawsze tak samo i pozostają ze mną, choćbym ich nie chciała.

Nieczęsto piję wina słodkie, ale jeśli już mam na nie molodię, mogę wypić sama choćby całą butelkę. Moscatel de Valencia nie jest wyjątkiem: łączy w sobie cytrusy, agrest i miód, a te nieodłącznie kojarzą mi się z domem dziadka i leniwymi popołudniami, kiedy wymęczona własną wyobraźnią zasiadałam przy białym kuchennym stole, sącząc wodę z miodem i cytryną. To niezawodna babcina metoda na zabicie mojego dziecięcego pragnienia - tego samego, które, dziś dorosłe, gaszę winem.

Wino (Marks&Spencer, 21 dobrze wydanych złotych) jest lepkie, pachnie upalnym latem, ulem, pszczołami. Zabójczo słodkie, ale i świeże, będę więc musiała zweryfikować swoją mydlaną definicję muskatów. Zwykłe wino, a powoduje lawinę dobrych wspomnień. Czy jestem odmieńcem?

Da igual.

28.04.2010: w kontekście komentarzy, żeby ułatwić zapamiętanie tego, czego kupować nie należy (choć mąż nie pozwolił wylać, może podobno zostać dla mamusi):

kiper myli się raz

2010-04-23T11:43:00.000-07:00

Pijący wino dzielą się z grubsza na tych, którzy Roberta Parkera lubią i tych, którzy mrugają porozumiewawczo okiem na dźwięk jego nazwiska. Mam jednak wrażenie, że wszysycy liczą się z nim, ostatecznie to self-made man, znawca wina, fanatyk Bordeaux; Parker jest winnym Neronem, który jednym, powolnym ruchem palca może winiarza skazać na sukces lub rynkową śmierć.

The Guardian, a za nim także najnowszy numer tygodnika Forum, maluje bardzo tajemniczy portret Roberta Parkera - niedostępnego celebryty, unikającego nie tylko fleszy i rozgłosu, ale też powietrza, którym oddychają zwykli śmiertelnicy, winiarski proletariat. Wszystko w kontekście niedawnej degustacji młodych win, która zaważy na cenie win en primeur dodatkowo z sugestią, że w pracy kipera bardziej liczy się szczęście, niż umiejętności i rzeczywista ocena jakości trunku (przy czym autor używa arbitralnych stwierdzeń z gatunku prawda jest taka, coraz więcej dowodów wskazuje; przy czym żadne dowody przytaczane nie są).

Parker jako jedyny krytyk degustował młode Bordeaux osobno, w przeciwieństwie do całej rzeszy specjalistów, którzy uczestniczą w grupowej degustacji. Jak to było z tą władzą? Ach, że demoralizuje..? A władza absolutna demoralizuje absolutnie.

Nie ma uzasadnienia żaden monopol - nie jest zdrowo, gdy w rękach jednego człowieka spoczywa los winiarzy, tak jak życie ludzkie spoczywało w kapryśnych rękach cara lub jego kochanki. Jeden człowiek, a trzęsie winiarskim cennikiem i zaczarowanym ołówkiem rysuje wykresy londyńskiego Liv-exa.

pink nightmare

2010-04-21T11:48:00.000-07:00

Nie jestem naiwna - ostatecznie życie to nie bajka. Za każdym razem jestem jednak zaskoczona tym, jak łatwo przyzwyczaić się do dobrego i pozwolić oczekiwaniom rosnąć i rosnąć. Pisałam o ofercie owada w zachwytach, ewentualnie po prostu przyznając, że to dobry poziom marketowych win portugalskich w bajecznie niskich cenach (ba, ostatnio kręciłam nosem widząc biedronkowe wino za 15 pln; rozbój w biały dzień!).

Trzeba jednak spojrzeć prawdzie w oczy i pokazać bezlitosnym, zimnym paluchem to, czego w Biedronce kupować nie należy:

Rose Fado jest smutne jak fado, lecz kompletnie bezrefleksyjne i nie odratowały go nawet piękne okoliczności przyrody. Ostentacyjne jak monster truck, lepkie jak różowy bentley Paris Hilton. Landryna, sztuczny syrop, aż dziwi mnie, że mężowi smakowało (i dobrze, niech sobie wypije tą butelkę, która kurzy się gdzieś w domu). Odradzam także czerwone Real Forte (białe jest ok) - cierpkość stetryczałego frustrata, bez wyrazu, bez radości - zwyczajnie dycha wyrzucona w błoto. Obydwie butelki niespotykanie obrzydliwe, agresywne, aroganckie, nachalne.

Biedronko, don't do this again!

smak języka

2010-04-19T01:20:00.000-07:00

Przed nazbyt ostentacyjną żałobą i prohibicją schroniłam się z rodziną w małym domku w lesie i wtuliłam w gościnne ramiona koreańskiej powieści Smak Języka podarowanej przez męża. O książce napisać muszę, bo choć momentami narracyjnie kuleje, pozwala spojrzeć na świat pełnią zmysłów. Wszystkich, nie tylko wzroku.

Jest kucharka i jest architekt: ona z pasją gotuje, on kocha jeść; są razem, mają psa. Kucharka łapie architekta na zdradzie, kiedy ten, skrajenie nierozważny, zabawia się perwersyjnie (chociaż... czy ja wiem?) z kochanką w sypialni swojej i kucharki. Później jest już tylko gorzej: kucharka zostaje sama z psem i cierpi. Kochanka nie chce psa, więc i architekt go nie chce. Pies fiksuje przy załamanej kucharce, więc ostatecznie trafia do architekta i kochanki. Kochanka zamyka psa w łazience, a później zabija go patelnią, którą otrzymała kiedyś od kucharki (przed sceną z sypialni, oczywiście). Ostateczna fiksacja z powodu utraconej miłości popycha kucharkę do zbrodni, lecz nie jest to zbrodnia byle jaka: kucharka zaprasza architekta na pożegnalną kolację, na której serwuje trufle, szparagi i absolutnie niepowtarzalny w smaku pieczony język kochanki przyprawiony miłością, pożądaniem i zemstą. Do tego Barolo.

Nie interesują mnie te na siłę skomplikowane relacje, natomiast świat ukazany w Smaku Języka jest przepyszny, a jedzenie i wino - erotyczne, zmysłowe. Kult języka, ust i podniebienia jest dla mnie całkowicie zrozumiały, bo to one pozwalają na czerpanie z pozbawionej dna studni wrażeń. I na dzielenie się nimi, mówienie o nich lub wymowne milczenie.

Smutek ma swój smak. Tęsknota także. Podobnie jak radość, zemsta czy wiosna; i wszystkie same odnajdują się w winie.

na co wydać dwie dychy

2010-04-16T01:35:00.000-07:00

Wina można traktować jak ciuchy i bieliznę: wina codzienne, wina odświętne, a jeszcze inne na tête à tête z tym jedynym (lub jednym z wielu, zależnie od upodobań). Podobną klasyfikację prywatnej piwnicy proponuje w swojej książce K. Zraly, choć bardziej po męsku, bez zawiłych bieliźnianych metafor.

O winach codziennych, łatwych i przyjemnych pisywałam już, idę więc za ciosem i dziś tanich odkryć ciąg dlaszy: Marks&Spencer (tak, to ten sklep z ciuchami).

Wypiłam (nie sama!) kilka win od Marksa i Engelsa. Nie były spektakularne, ale wymagać tego od win produkowanych masowo to tak, jakby mieć pretensje do McDonaldsa, że świnie zmielił razem z kopytami i korytem. Były to wina smaczne, niedrogie, choć stosunek jakości do ceny biedronkowego vinho verde podnosi marketową poprzeczkę bardzo wysoko. Były też mainstreamowe, ale to może być zaletą w pewnych okolicznościach.

Las Falleras kosztowało niespełna 9 pln (przecena) i nadawało się przynajmniej do gotowania. Mężowi odpowiadało także do picia, więc może zrecenzuje w komentarzu. Valpolicella była bardzo poprawna, taka w sam raz dla wszystkich i do wszystkiego, choć nie wysadziła z kapci Pavla i Ani. Muscadet mnie nie uwiódł, był bez wyrazu, to jedyny marksowy niewypał. Pinot grigio nęcił mnie głównie etykietą, ale i zawartość przyjemna, choć można się czepić zbyt ostentacyjnej obecności alkoholu. Hitem jednak był dla mnie australijski gewürztraminer/riesling Pheasant Gully (21 pln). Pomijając jego mainstreamowość i sporą nieśmiałość wobec tego, co w tych szczepach najintensywniejsze i najpiękniejsze (aromaty gewurza to przeciez sama radość!), był pyszny, właściwy, dobrze kwaśny i cytrusowo świeży.Polecam.

Wszystkie pochodzą z własnej marksowej selekcji, widać w nich brytyjską zachowawczość, ale i dbałość o jakość. Ceny między 9 a 35 pln, choć większość oscylowała wokół 20 pln. Pięknie, prawda?

kiss kiss, bang bang

2010-04-14T14:14:00.000-07:00

Spotkanie, o którym prawie napisałam pod koniec zeszłego tygodnia, było dla mnie przede wszystkim eventem towarzyskim. Tym niemniej trudno mi nie podzielić się przyjemnymi, pozasmakowymi nowinami z polskiego winnego podwórka.

Podoba mi się ewolucja Winnic Jaworek, które postawiły przed sobą nowe wyzwanie i wydzierżawiły winnice w południowo-wschodniej Macedonii. Efekt wart grzechu: macedoński sauvignon blanc kusi dyskretną słodyczą, świeżymi owocami i klasycznym aromatem - pewnie dzięki temu zbiera wysokie noty, a w sprzedaży ma być dostępny w ciągu kilku miesięcy. Ale, ale... kolejna niespodzianka: macedońska przygoda sprowokowała duże zmiany w estetyce etykiet, o których już kiedyś niezbyt pochlebnie pisałam. Fontów może za dużo, ale wabik i tak niezły.... Jedyne czego wciąż nie pojmuję, to upór w umieszczaniu obrazów na etykietach, ale to pewnie jakaś nowoczesna forma mecenatu, prawda?

Jeszcze bardziej zaskoczył mnie gewürztraminer i pinot gris z Winnicy Węgrów, których wierną fanką będę tak długo, jak moje kubki smakowe będą sprawne. Wina rześkie, soczyste, dobrze kwaśne, pysznie owocowe i aromatyczne do zawrotu głowy. Robocza wersja wygląda tak (mam cichą nadzieję, że się zmieni, hmm?):

Takie koszmarki można jednak wybaczyć w kontekście radosnych wniosków, że w Polsce da się robić pyszne wino!

Oczywiście win na spotkaniu było znacznie więcej, między innymi Camartina Querciabella 2004 Toscana, której ślad na języku kojarzy mi się wyłącznie z lizaniem deski pełnej drzazg. Ale o tym może innym razem.

Zdjęcia pochodzą ze Sstarwines za ustną zgodą autora.

bardzo osobisty łyk...

2010-04-10T09:39:00.000-07:00

...za to, co ważne:

Zaplanowałam sobie, że po leniwym tygodniu podzielę się dziś refleksją z wrocławskiego winnego eventu i radością ze wspólnego degustowania czy z tego, że ludzie wciąż mają ciała, twarze i głosy. To wszystko przecież jest ważne.

Z wiadomych przyczyn mogę się jedynie podzielić refleksją na temat współodczuwania, żalem nad kruchością życia i niemożnością przewidywania. I wiarą, że ludzie żyją, póki się o nich pamięta. To wszystko przecież też jest ważne, prawda?

nie taki BIB straszny...

2010-04-07T14:33:00.000-07:00

Nie jeden raz wychwalałam zalety win w kartonach. BIBy są relatywnie tanie, pojemne, przyjazne dla środowiska.

Kaganek, choć zmęczony, wędruje; zawędrował także do najbliższego [kwietniowego] wydania Magazynu Wino, o czym wspomniał także Tomasz Prange-Barczyński na swoim blogu, serwując w hołdzie zmarłemu niedawno Thomasowi Angove resume tekstu, który popełniłam.

Pozostaje mi zachęcić do lektury i szukania kompromisu. Kompromis, trudne słowo.

muskatowe lewitacje

2010-04-06T11:57:00.000-07:00

Brak porządnej sieci wymusza na mnie wakacje. Dlatego dziś znów leniwe wyznania ćwierćerotyczne, jak niemal wszystkie związane z winem i jedzeniem, o czym pisałam zresztą sadzając Erosa w kuchni. Przepraszam, ale muszę.

Lubię moment rozgryzania jędrnego winogrona: sok tryska ze świeżego owocu wprost na zęby, podniebienie, język. Nie oszczędza ust, serwując im obsceniczny, lepki prysznic. To dla mnie doznanie estetycznie porównywalne z tym, kiedy stoję nad brzegiem morza, fala wymywa mi piach spod stóp, a niesforne ziarenka błądzą między palcami. Zagubione, oszalałe, nachalne i wszechobecne. I jedno doznanie, i drugie jest dyskretne jak resztki szeptu, które przez milisekundę trwają na skórze szyi tuż poniżej ucha.

Muscat Domaine des Marronniers (G. Wach; Alzacja; 2008) doskonale odświeża takie wrażenia: atakuje soczystym winogronem, dyskretną, lepką słodyczą i goryczą, o której chce się rzec jak o łyżce w Matrixie: there’s no sour. Jest złudna; to znika, to pojawia się. Wino w moim typie: proste, bez zadęcia, szczere i pozytywnie zwykłe. Oddane, nie szuka poklasku. Nie jest mydlane.

Mniej lewitacji, nieco więcej konkretów: sstarwines.pl. I jeszcze pieśni pochwalne o producentach, winiarzach bez biodynamicznego hokus-pokus.

Muskaty to chyba dobry pomysł na poświąteczny deserowy odwyk?

książka, okładka, ocena

2010-04-01T00:02:00.000-07:00

Kiedyś już pisałam, że design ma znaczenie. Nie zmieniłam zdania.

W którymś numerze Sibaritas 2009 (Sibaritas świętej pamięci, można dodać; a numer był pewnie kwietniowy) Paloma López-Piña zrobiła kawał dobrej roboty, podsumowując piętnaście y pico lat hiszpańskiego designu etykiet wina. Podsumowanie to było niemal jak powieść drogi ze ślepym i kulawym w rolach głównych, nie wiadomo jednak kto kogo prowadził: projektant winiarza czy może odwrotnie. Tym niemniej dziś zarówno ślepiec jak i kuśtyczka są w zupełnie innym punkcie, zaszli razem imponująco daleko. Dlatego warto czerpać z tej powieści.

Że etykieta powinna powstawać w wyniku procesu twórczego, wiedzą chyba wszyscy. Że powinna za etykietą stać jakość wina - chyba także. Sama lubię dobry design, bo dopieszcza mnie, mówi o tym, że producent traktuje mnie poważnie, chce mi coś powiedzieć, zawołać Tu jestem! Weź mnie! (najlepiej woła kampania Vino Argentino, mój faworyt). Wiem, ostatecznie pijemy wino, nie naklejkę, ale o tym, że wino to warte jest uwagi wie jedynie producent i dział marketingu, którzy razem muszą światu tą fantastyczną nowinę przekazać. Przyznam, że w powyższym kontekście, zaimponowali mi bohaterowie artykułu Palomy Lopez-Piñi swoim profesjonalnym, a jednocześnie artystycznym podejściem: nie tylko jeżdżą do winnic zleceniodawcy w poszukiwaniu romantycznych archetypów, ale też próbują te archetypy ożenić z nowoczesnością, zaadaptować je do nowych okoliczności i zgrabnie podkreślić to, co w danym kliencie najlepsze lub najbardziej inne.Po ponad piętnastu latach hiszpański design etykiet doczekał się światowego poklasku, otrzymując wiele prestiżowych nagród (choćby Wolda czy Good Design).

Tak, różnimy się od Hiszpanów temperamentem, okolicznościami przyrody, ilością śniegu, kulturą wina i kulturą w ogóle. Mimo to uważam, że raczkujący design polskich etykiet mógłby przestać imitować klasyczne wzory chateaux lub odwoływać się do sobie jedynie znanej symboliki, zerknąć na lepszych zza miedzy, a przede wszystkim ukorzenić się i przestać traktować etykietę jak zbędny balast.

Zamerdam z radości ogonem w zamian za wszelkie linki do podobających się, spójnych lub wymownych etykiet.

krwiste afrodyzjaki

2010-03-30T11:57:00.000-07:00

Kiedy widzę krowę w postaci takiej lub takiej, coś dziwnego dzieje się ze mną: jak gdyby gościł w mojej głowie jakiś krwiolubny Mr. Hyde. Dotąd sądziłam, że to dobry punkt wyjścia do ewentualnej rozmowy z psychiatrą czy najmniej psychologiem, okazuje się jednak, że jestem, pod tym względem, całkowicie normalna. Dziś więc coming out: mam na imię Ewa i kręci mnie martwa krowa.

Eros rozgościł się bezczelnie w kuchni. Zdania psychologów są zresztą w tej kwesti dość zbieżne: seks i wrażenia smakowe łączą się z najbardziej podstawowymi potrzebami (prokreacja i żarełko), a dodatkowo współdzielą organy poznawcze, czyli oko, język i mózg (no przecież!). Ostatecznie zarówno sałatę, krowę, wino, jak i ciało badamy organoleptycznie. Dodatkowo zaproszenie na kolację ze śniadaniem jest sygnałem chęci zaspokojenia tychże potrzeb. Wszystkich. Do obłędnej sytości.

Do moich niedawnych, magazynowych rozważań na temat wina i libido należałoby więc dodać, że warto to wino zagryźć czymś obscenicznym. Parafrazując Marka Bieńczyka: dopiero wtedy jest całość.

Smacznego!

nie o cierpliwości, o niecierpliwości

2010-03-27T07:59:00.000-07:00

Mam pewną wadę; obok istnej Niagary zalet, oczywiście. Z powodu tej wady nigdy nie będę miała winnej piwniczki, nie dla mnie długodystansowy wine banking, nie ofiaruję mojemu dziecku w dniu jego pełnoletniości przechowywanego niemal dwie dekady wina.

Jestem niecierpliwa.

Wypijam wszystko, co kupuję i dostaję. Nie potrafię na wino czekać i nie zamierzam - jakiś czas temu machnęłam na to ręką, choć podobno wiele przez tą niepohamowaną zachłanność tracę. Ot, choćby ostatnio, otworzyłam ileśtamletniego rieslinga znad Mozeli, wartego wysiłku dłuższego czekania (oczywiście nie leżakował u mnie w domu - nie osiagnąłby takiego wieku; zresztą w moim domu leżakuję tylko ja, mąż i Paco, el perro). Z początku rozdrażnił mnie kwasowością, a następnie uraczył bogatymi cytrusami, koperkiem i niebywałą lekkością. Za kilka lat pewnie wynagrodziłby dieslowym medalem cierpliwości.

Media sprzedają dwie (z grubsza) filozofie wina, dwa winopoglądy: jedni kreują je na produkt wyjątkowy, będący symboliczną wisienką na torcie sukcesu (głównie wina musujące, choćby Freixenet i Peiper Heidsieck, o których reklamach już kiedyś pisałam). Drudzy traktują wino jak przyjemną codzienność, jak trunek-umilacz życia, napój bez tabu i bez zadęcia - choćby kampania wizerunkowa Vino Argentino. To chyba oczywiste, że bliższa mi jest ta druga filozofia? Najlepiej pasowałby do mnie hasło amerykańskiej kampanii generycznej: Wine. What are you saving it for?

Skoro więc nie zapewnię sobie możliwości spróbowania choćby takiego starego rieslinga, pozostaje mi o nim za jakiś czas przeczytać. Podobnie jak o innych skarbach, z których dobrowolnie rezygnuję, dobierając się do każdej zdobytej butelki z zachłannością młodzika, któremu udaje się w ciemnym parku zasmakować opakowanych w sukienkę piersi niedoszłej kochanki, i który rozmyśla później pod osłoną nocy jak by to mogło być: poczekać i cierpliwie, dojrzale, całkowicie zaczerpnąć...

29.03.2010: Pewnie powstrzymałabym sie od wypicia Lafite 2005, gdyby akurat wpadła mi w ręce taka butelka. Są więc wyjątki od powyższej reguły.

energy drink

2010-03-25T11:23:00.000-07:00

Ostatnio było trochę o dzieciach i szkodliwości nałogu alkoholowego idę więc za ciosem i... dziś też o młodzieży i winie, tym razem jednak wzmacnianym.

Buckfast Tonic Wine jest jak energia jądrowa: może być wykorzystywany w dobrym celu, ale jest wykorzystywany w złym. To wino wzmacniane wyrabiali angielscy mnisi i sprzedawali je w małych butelczynach w ilości jak na lekarstwo, w produkcji bazując na recepturze wywiezionej z Francji. Po utracie koncesji na sprzedaż alkoholu zlecono ją firmom trzecim, które chcąc zwiększyć obroty postanowiły oferować produkt szerokiej publiczności jako napój wyskokowy, co zaowocowało jego ogromną dziś popularnością przede wszystkim w Irlandii i Szkocji.

Pierwotny, mnisi slogan Three small glasses a day, for good health and lively blood okazał się bardzo przewrotny. Buckfast Tonic Wine to dziś najchętniej wybierany przez żądną wrażeń młodzeż szkocką i irlandzką napój alkoholowy, głównie z racji na akceptowalny słodki smak, wyższą niż w piwie zawartość alkoholu oraz wysoką dawkę kofeiny (dawką z butelki 750 ml dałoby się obdzielić prawie 10 puszek coca-coli). Bucky stał się więc symbolem ulicznego picia, winem klasy robotniczej i niegrzecznych dzieci.

BBC pokusiło się nawet o buckfastowe badania (obszar Strathclyde, Szkocja), których wyniki są faktycznie wymowne: nazwa Buckfast pojawia się w 5638 raportach dotyczących przestępstw (lata 2006-2009, daje to średnio 3 przestępstwa dziennie). Jedno na każde dziesięć z tych przestępstw było spontaniczne i brutalne, a butelka została użyta jako broń 114 razy. Dodatkowo w samym 2009 roku 43% młodocianych przestępców (z próby prawie 200) piło Buckfast Tonic Wine przed dokonaniem przestępstwa.

Oto co się dzieje, gdy połączyć francuską recepturę, brytyjską produkcję oraz irlandzką i szkocką młodą krew!

26.03.2010; Edit: w świetle wyników badań przeprowadzonych przez BBC, obszar zastosowania wina poszerza się.

matka dziecku, refleksyjnie;

2010-03-22T02:23:00.000-07:00

Ustawa o wychowaniu w trzeźwości wywołuje we mnie określone, zawsze te same reakcje, których nie chcę na tym blogu zdradzać, bo to nie blog o polityce. Oczywiście rozumiem problem: młodzi spożywają nadmierne ilości alkoholu, na dodatek ci młodzi są coraz młodsi, co niepokoi nawet mnie (jestem mamą temperamentnego prawietrzylatka - powinnam już się bać!?). Nie można jednak nie postawić z tej okazji prostego pytania: co ma do tego jakakolwiek ustawa? I czy da się człowieka ochronić przed nim samym?

Do rzeczy jednak: dziwny to twór marketingowy, Winezero. Dealkoholizowane wino jakościowe stworzone przez Manuela Zanellę i Massimiliano Bertoliniego głównie z myślą o młodzieży, którą to ma uchronić przed niechybnym popadnięciem w nałóg alkoholowy, jeśli, o zgrozo!, będzie piła wino normalne. Winezero to produkt włoski (efekt wieloletnch badań, a jakże); powstaje z najlepszych odmian z Duero, Rueda i Cigales, przechodzi wszelkie procesy właściwe dla produkcji wina zawierającego alkohol, tyle że na koniec jest tego alkoholu pozbawiane poprzez destylację próżniową. Dzięki temu żaden trzynastoletni koneser wina nie popadnie w uzależnienie, depresję, nie stanie się toksycznym elementem w jakże zdrowym społeczeństwie.

Winezero bez ogródek stosuje lękogenną i przykrą kampanię marketingową, żonglując emocjami zmartwionego i kochającego rodzica, zagubionego nastolatka czy odpowiedzialnego opiekuna. Puszy się jak paw i dumnie wpisuje w kampanię na rzecz walki z szerzącą sie w świecie zarazą alkoholizmu, nie próbując nawet otrzeć się o podłoże problemu, strzelając młodym w ich wątłe kolana. Winezero, My Hero! Ocalisz moje dziecko?

Mój syn dowie się ode mnie, że alkohol może poniewierać i uzależniać. Ale pewnie zdania w tej kwestii - delikatnej, bo wychowawczej - są różne. Zachęcam do refleksji.

owadzi kolaż

2010-03-20T05:25:00.000-07:00

Pisałam niedawno, jak można fajnie wydać dychę. Uznałam dziś, że mówienie o jednym wyłącznie, cudownym, radosnym i sławnym już owadzim vinho verde jest niesprawiedliwością wobec frakcji czerwonych.

Tanie wina z Biedronki są dla mnie jak skarby z lumpeksu: odjechane i tanie. Można je targać do domu całymi galonami, cieszyć się różnorodnością, a portfel nie skamle z wycieńczenia. Ponieważ jednak nie każdemu podoba się grzebanie w retrośmieciach i polowanie na unikaty, postanowiłam zestawić białe i czerwone (ba! nawet jedno różowe) owadzie wina warte wyskoczenia z owej symbolicznej dychy (ceny od 9,90 do 14,90). Stąd ten kolaż:

Najmniej wpasowało się w nasz (mój i męża) gust czerwone wino Reserva dos Amigos, najbardziej Dao. Przypominam też, że o tanich marketowych opcjach, niekoniecznie portugalskich, pisałam już tu, tam i tutaj.

Bardziej szczegółowych recenzji win z owada i ich smakowych niuansów można szukać na Sstarwines i w odpowiednim wątku na gazetowym forum.

Saúde!

zen? nie zen?

2010-03-18T00:00:00.000-07:00

Zabierając się do notki o winach Juliana Meyera, chciałam postawić się w opozycji do estetyczno-duchowych przeżyć Wojtka Bońkowskiego. Nie wiem jednak czy to możliwe.

Natura często pogrywa z ludzkim przekonaniem o wszechwiedzy i jednym, leniwym kiwnięciem palca zrzuca go z tronu świata wskazując miejsce na dywanie. Wina biodynamiczne bywają dowodem tak na kaprysy, jak na wspaniałomyślność Matki Ziemi. Do Juliena Meyera ma ona najwyraźniej niezwykłą słabość.

Wszystkie wina Meyera wypalone mają na ciele jego inicjały: kwasowość wyrazista, bezdyskusyjna wytrwność, szczególna mineralność (ale o tym więcej pisze Wojtek Bońkowski, który wina Meyera uznał za winiarski zen) i lekceważony cukier. Lekkość. Wszystkie są jesienne, pachną wilgotnymi liśćmi lub zapomnianymi jabłkami, które przed nagłą śmiercią ratuje hibernująca moc wczesnego, bezlitosnego mrozu. Te wina są przejmujące, zimne i ascetyczne jak szary i senny jest krajobraz po pierwszych przymrozkach.

Żeby jednak zupełnie nie puszczać się kredensu: jeśli spodziewasz się typowego rieslinga, nie znajdziesz go. W miejsce muskatowych mydlin Meyer podsunie Ci elegancki, kwiatowy Muscat Petite Fleur. Zamiast przesłodzonego pinot gris poda Ci mineralną, stylową, rodzynkową wersję bez cukru. Absolutnie genialny jest Pinot Blanc - wino wielowymiarowe, niekończące się, lekko maślane, którego surowość pojawia się i znika. Zapach przewrotny jak perfumy-jabłko Niny Ricci, a końcówka mrozi gardło jak woda pita z metalowego wiadra, prosto ze studni.

Warte grzechu są bukiety wszystkich rieslingów, jednak te rozczarowały mnie wątłym ciałem (to u mnie ostatnio częste; co by powiedział Freud?). Być może jednak za bardzo nastawiłam się na typowego Alzatczyka? Jedno jest pewne: trudno o tych winach pisać po prostu, bez lewitacji.

@Enoteka Polska; ceny różne (42-127 pln; dość osobliwe widełki, prawda?)

the man I love

2010-03-17T00:44:00.000-07:00

Małżeństwo moje, choć młode, zawisło na włosku z powodu tego skromnego wina, najniższej półki Georga Breuera:

Martwię się o męża - najwyraźniej ma urojenia! Wyczuł wanilię, cytrusy i grzankę z masłem. Ja wyczułam zgniecioną papierówkę. Mąż wyłowił w ustach dobrą kwasowość, deserowe białe winogrona, czereśnię z pestką. Ja odnalazłam zgniecioną papierówkę! Może czereśnię także? Mąż, szalony!, odnalazł poprawnego rieslinga z bardzo pięknym nosem. Ja odnalazłam przeciętnego rieslinga z nosem najwyżej banalnym.

Po recenzji na Sstarwines mogłabym wnioskować, że to ze mną coś jest nie tak, gdyż w życiu nie określiłabym tego wina słowami: żylaste, krzepkie. Dla mnie jest chuderlawe, cienkie, chorobliwie szczupłe i wątłe (a w piosence jest: someday he'll come along and he'll be big and strong...). Nawet ta kwasowość zupełnie nie taka. Krótkie i hałaśliwe jak wiosenna burza. Cała para w gwizdek. Zrzęda, uciął mąż, przed nami pewnie ciche dni.

To wino kosztuje prawie pięć dych (wiem, to riesling) i zdecydowanie nie jest tym jedynym
@Mielżyński

P.S. To Gershwin with love:

wino z owada

2010-03-15T00:40:00.000-07:00

Są chwile w życiu kobiety, kiedy nie wstydzi się ona bycia fanką kiełbasy surowej polskiej i vinho verde z owada.

To są chwile niebywałej szczęśliwości, mimo niewyspania, bolących gnatów, wiecznego niedoczasu i nadmiaru obowiązków. Chwile, w których łyk wina za dychę powoduje olśnienie, a świat upraszcza się do leniwego odbierania wrażeń.

Postanowiłam zadedykować ten krótki filmik wszystkim miłośnikom taniego wina, które jest dobre, bo jest dobre i tanie:

Wino z Biedronki wywołało ochy i achy na schadzce u Grzegorza i Kory. Było bardzo ciekawym, przyjemnie plebejskim, ale też dumnym towarzyszem franciacorty i win z Nowego Świata.

Owocnego tygodnia!

winem malowanie

2010-03-13T00:49:00.000-08:00

Zdania na temat istoty wina są podzielone, co widać choćby w komentarzach do ostatniego tekstu o degustacjach na stojąco.To dobrze pięknie się różnić.

Będę się upierać, że wino to nie tylko przefermentowany sok z winogron, lecz sztuka. Mam na to dowód:

Czyż wino nie jest inspirujące? Jakieś pomysły, do czego jeszcze może posłużyć? (uprasza się rozpaczliwie, by Truskawkowa Pryta i Deo powstrzymali się od komentarzy)

Miłego weekendu.

o degustacjach na stojąco

2010-03-11T00:23:00.000-08:00

Mike Veseth to wyjątkowo refleksyjny ekonomista, wiem to nie od dziś. Poruszył ostatnio ważny aspekt społeczny wina jako jednego z niewielu wytworów ludzkiej ręki, które nie są pozbawione osobowości, unikalności, ukorzenione są w miejscu narodzin i cechy tego miejsca przekazują w świat do ostatniej kropli swojego istnienia. Profesor Veseth postawił wino w opozycji do zmakdonaldyzowanego świata architektury, muzyki, mediów. Sądzę, że ma rację. Częściowo.

Lektura artykułu Vesetha zasmuciła mnie, choć początkowo nie wiedziałam, dlaczego. Oczywiście pewna młoda i pełna ideałów część mnie wyje z rozpaczy nad zanikającymi elementami tradycji, nad stopniowym wykorzenianiem tego, co piękne i ludowe, nad przemieloną przez nieudanych tłumaczy literaturą czy totalnie zaoraną architekturą regionalną. Nie podoba mi się odczasowiona i pozbawiona korzeni muzyka oraz to, że ludową biżuterię peruwiańską produkują masowo małe, chińskie rączki. Tym niemniej inna część mnie, zwana racjonalną (czy mąż śmieje się!?), dobrze wie, że ludzka czasoprzestrzeń zmniejsza się i, choć staje się troszkę duszna, można czerpać z niej także bezdyskusyjne korzyści.

Jak to się ma do wina? Ano, ma się.

Wino to czysta ekspresja. Wyraża osobowość winiarza, jego filozofię życia, pęd za modą lub przywiązanie do tradycji, czasem wręcz śmieszną niedzisiejszość; wyraża siedlisko, z którego pochodzi. Pozwala temu, kto moczy w nim usta, poczuć inny świat, przenieść się w czasie i przestrzeni, może nawet poznać, jak to jest być kimś innym; potrafi odkopać zakurzone i ukryte wspomnienia toskańskich wakacji sprzed grubo ponad dekady; W opozycji do tego wszystkiego stają masowe degustacje, które, choć trudno dyskutować z ich wieloma zaletami (głównie towarzysko-poznawczymi), odzierają wino z intymności i czynią je popularnym produktem spożywczym. Wrażliwy poszukiwacz, zamiast oddać się przyjemności i refleksji, brodzi po kostki w winie, lepki, zmęczony i przygnieciony nadmiernym ciężarem wrażeń, by w zalewie win bez płci i osobowości wyłowić jedną, maleńką perłę; tą, która bez ceregieli wyjawi swoje pochodzenie, wyzna najgorsze grzechy młodości, a następnie odda się namiętnie i całkowicie chętnemu podniebieniu. Szczera do bólu i bezwstydna. Może nawet dumna? Z pewnością niepodrabialna.

wino i pomidory

2010-03-07T01:19:00.000-08:00

Hiszpanie mają bliski mojemu stosunek do jedzenia: pałaszują całe mnóstwo małych i prostych rzeczy, a do wina mają podejście bardzo radosne. Usiłują wydusić z niego maksymalną dawkę radości, są prawdziwymi kulinarnymi i winnymi hedonistami.

Buñol, nieduże miasteczko opodal Walencji, zamienia się raz do roku w pomidorowy bajzel, a jego miszkańcy oraz masa szalonych pielgrzymów paradują umazani i roześmiani bez żadnych kompleksów. Pierwsza tomatina odbyła się w Buñol zupełnie spontanicznie: w 1945 roku, w ostatnią środe sierpnia (do dziś to stały termin tomatiny), wywiązała się bójka między zebranymi na placu uczestnikami tradycyjnej parady gigantes y cabezudos (parada wielkich kukieł, prezentujących postacie historyczne lub mitologiczne). W ruch poszły właśnie miękkie pomidory, podobnie rok poźniej, i dwa, i trzy. Po trzynastu latach burmistrz miasteczka, bezsilny wobec faktów, zalegalizował pomidorową fiestę, a od lat osiemdziesiątych władze Buñol zapewniają dostawę amunicji. Dziś liczba uczestników sięga dziesiątek tysięcy ludzi, a zużywane do walki pomidory osiągają imponującą wagę 130 ton. Oczywiście później wspólne sprzątanie, mycie, etc. Polecam tomatinę - można się zupełnie bezkarnie ubrudzić, wyśmiać, ganiać, przewracać, ocierać, nacierać. I najeść.

Dalej będzie o oblewaniu się winem. Odradzam wszystkim o słabych newrach.

W pobliżu Haro, miasteczka w regionie Rioja Alta, odbywa się już od ponad stu lat coroczna winna bitwa - batalla del vino. Tradycja narodziła się banalnie, podczas zwykłej bijatyki, która wywiązała się na mocno winem zakrapianej hulance i w ciągu kilkunastu lat ewoluowała w kierunku fiesty radosnej, przyjemnej i, paradoksalnie, oczyszczającej. Jeśli masz okazję odwiedzić Rioję w okolicach 29 czerwca, weź obowiązkowo białe wdzianko i przygotuj się na imprezę bachiczną, mokrą i lepką, o niepowtarzalnym smaku wina i ludzkich ciał. Nie bierz ze sobą dzieci! Dla nich odbywa się od kilku lat zupełnie odrębna impreza, zwykle 2-3 dni przed wielkimi bachanaliami dla dorosłych.

Oto krótka relacja z grzesznej fiesty, prowadzona przez, jak to określił eufemistycznie mój ślubny, niezłą artystkę:

I jak?

Jeśli zupełnie nie pasuje Ci ten termin, podobna impreza, zwana batalla de clarete, ma miejsce prawie miesiąc później w San Asencio (La Rioja). Znów nie? To jeszcze 9 września w Llamigo, w Asturii, guerra del vino.

design ma znaczenie

2010-03-05T00:30:00.000-08:00

Zdania na temat win polskiej produkcji są, niestety, podzielone. Polski kwasior to wciąż częste określenie, o stosunku ceny do jakości nawet wspominać nie warto, choć oczywiście zdarzają się perełki warte swojej ceny (Cabernet/Merlot, Winnice Jaworek; mniam! Albo Chardonnay/Auxerrois, także od nich).

Mnie osobiście najbardziej smuci design etykiet. Smuci mnie, bo jest smutny:

Nieciekawa etykieta mówi, że i wino jest nieciekawe. Odnoszę wrażenie, że winiarze nie przywiązują do tego wagi, jakby nie zdawali sobie sprawy, że o pierwszym zakupie danego wina decyduje również atrakcyjny wygląd butelki (odsyłam do lektury The Psychologist), zwłaszcza w kraju tak nie wyedukowanym w sprawach wina, jak Polska. Zawartość flaszki natomiast decyduje o wierności. Metafora życia, chciałoby się rzec!

Etykieta powstaje w wyniku procesu twórczego. Może odwoływac się do tradycji winnicy (o ile taka tradycja istnieje) lub charakteru winiarza, może być popowa, nowoczesna, może być po francusku klasyczna lub po niemiecku minimalistyczna. Może nawiązywać do zawartości butelki, sugerować ewentualną płeć targetu lub zwyczajnie, bez ekscesów, informować o swoim pochodzeniu. Może to wszystko i jeszcze więcej. Musi natomiast być atrakcyjna, zapadać w pamięć, a najlepiej, by śniła się po nocach. Tym bardziej boleję, że etykiety win polskich nie nawiązują do charakterystycznych motywów rodzimych, kolorowych, ludowych i ludycznych - ostatecznie inspiracji w tradycyjnej sztuce nie brakuje. Etykieta wykorzystująca te motywy może się podobać lub nie (casus Tchergi, której nie kupiłaby Tib), ale na pewno staje się łatwiejsza do zapamiętania i kojarzy się z produktem krajowym, jeśli wystąpują na niej np. takie elementy:

Oczywiście nie każdy lubi polskie wzornictwo ludowe rodem z Cepelii czy skansenu - motywów dyskretniejszych także nie brakuje. Ostatecznie zawsze pozostaje motyw gołej baby. Najskuteczniejszy, prawda?

labirynt Minotaura

2010-03-03T00:02:00.000-08:00

Praca nad kolejnym winnym tekstem wzbogaciła mnie o garść ekorefleksji. W zasadzie sypnęła mi nimi prosto w oczy, z zaskoczenia, jakby były piaskiem.

Ekologia w kontekście przemysłu winiarskiego ma wiele twarzy, czasem wręcz przywdziewa maski: począwszy od najbardziej skrajnej, kontrowersyjnej i drogiej produkcji biodynamiczej, poprzez wina organiczne czy powstałe tradycyjnie, lecz ekologicznie pakowane. O ile najbardziej zatwardziałe w swych poglądach ekofracje wytykają nieraz producentom te połowiczne rozwiązania, o tyle ja widzę w nich poszukiwanie kompromisu. A dążenie do kompromisu zawsze jest dobre.

Takim ekokompromisem jest opakowanie typu Bag in Box, wszelkie próby obniżenia ciężaru butelki czy choćby wspomaganie potrzebujących. Producenci umożliwiają miłośnikom wina konsumpcję w rytmie easy ethics, jednocześnie budując przyjazny wizerunek marki.

Ekokompromisem można śmiało nazwać działalność małych i średnich producentów wina (oczywiście im większa firma, tym trudniej jej być eko). Dobrym przykładem może być Hiszpania, w której standardem w prowadzeniu firmy jest, obok troski o zyski własne i pracowników, działalność fundacyjna. Na rzecz ochrony przyrody i poprawy warunków życia ludzi najbardziej potrzebujących działają zarówno duże firmy (np. Torres), jak i mniejsze, choćby Emilio Moro - bodega, której fundacja działa na rzecz sprawiedliwego dostępu do wody pitnej w miejscach, w których stanowi to naprawdę poważny problem.

Wszystkie te rozwiązania zmierzają do połączenia kilku potrzeb pozornie nie dających się pogodzić: potrzeba konsumenta, znośna cena wina, zarobek dla producenta i dobro Matki Ziemi. Mam wrażenie, że ta symbioza jest możliwa. Wymaga jednak współpracy i poświęcenia ze strony wszystkich zainteresowanych, spotkania w połowie drogi, wyszukania się po śladach w istnym labiryncie ekorozwiązań.

Tylko czy Szanowny Konsument myśli o ekologii, kupując wino, hmm?

I dlaczego nie?

wino, kobiety i seks

2010-03-01T12:56:00.000-08:00

To będzie nowy cykl, złotomyślowy nieregularnik.

I ten nieregularnik będzie interaktywny, dlatego serdecznie zapraszam do dodawania wybranych cytatów (z kogoś, z siebie, może być nawet z cioci z Koszalina) w komentarzach.

Cytat na początek marca:
Docenić stare wino to jak uprawiać seks z bardzo starą kobietą. To możliwe. Może nawet być przyjemne. Wymaga jednak odrobiny wyobraźni.
(Андрей Челищев, 1901-1994)

Update (02.03.2010): żeby dla wszystkich było jasne, o czym dyskusje w komentarzach. W lutowym Magazynie Wino popełniłam artykuł o wpływie wina na życie erotyczne, do którego graficy, spośród wielu propozycji, które im wysłałam, wybrali najbardziej obsceniczną: rycinę Agostino Carracciego. O taką:

dzień dobry, jestem chardonnay

2010-02-28T01:37:00.000-08:00

Dziś w przymrużeniem oka.

Zrobiłam trzy różne testy na winną przynależność, znalezione w dalekich, zakurzonych zakątkach sieci. Zaczęłam od tego (należy zignorować końcowe żądanie rejestracji - wyniki i tak się pojawią) i dowiedziałam się, że jestem chardonnay: You are classy and nice, but not too complicated. Easy to grow, easy to make, easy to buy, and easy to drink. What's not to love about Chardonnay? W rzeczy samej.

Dla pewności zrobiłam kolejny test. Znów chardonnay, choć z nieco przychylniejszą recenzją: Fresh, spirited, and classic - you have many facets to your personality. You can be sweet and light or deep and complex. You have a little bit of something to offer everyone... no wonder you're so popular. Approachable and never smug, you are easy to get to know (and love!). Deep down you are dependable and modest Your partying style: Understated and polite Your company is enjoyed best with: Cold or wild meat.

Już prawie pogodziłam się z tym, że jestem winkiem łatwym, prostym i przyjemnym... Jednak do trzech razy sztuka. Bingo! Tym razem shiraz: Unique, interesting, and sometimes mysterious. Your friends often describe you as unique, hip, and interesting. You can also be spontaneous and surprising, thinking of exciting things on a whim and getting your friends excited about them. Some may even see you as mysterious - a unique person full of surprises and ideas. You don't like to be "normal" and look to express your uniqueness in your clothes and lifestyle. Shiraz (or Syrah) has pronounced tastes of black pepper and spice.

Ostatecznie kobieta zmienną jest.

A Ty? Jakim winem jesteś?

italiano per stranieri

2010-02-27T02:57:00.000-08:00

Gambero Rosso Top Italian Wines Roadshow odbędzie się 10 marca. To impreza jedyna w swoim rodzaju: winiarską trasę włoscy producenci rozpoczęli w listopadzie (już po raz trzeci) pokazami w Zurychu i Moskwie, kontynuując ją w styczniu w Kopenhadze i Berlinie, w lutym w Paryżu i Brukseli. Finał na marcowych degustacjach w Londynie i Warszawie.

To nie tylko okazja do przekrojowego przeglądu tego, co najlepsze we włoskim winiarstwie od chłodniejszej północy po gorące południe, to również możliwość osobistego spotkania producentów, zadawania im pytań i dokonania własnych obserwacji na temat rozwoju winiarstwa i jego poziomu we współczesnych Włoszech.

Jeśli masz chęć napoić zmysły, szczegóły dotyczące zapisów znajdziesz na stronie internetowej Magazynu Wino.

Do zobaczenia!

na co wydać dychę?

2010-02-25T05:03:00.000-08:00

Wina degustowane przez redaktorów Magazynu Wino podzielone są na kategorie cenowe. Najniższą z nich stanowią wina w cenie do 30 pln, ale z obserwacji moich wynika, że to zwykle przedział między 25 a 30 pln. To dla sporej części ludzi pijących wino i tak spory wydatek.

Oddzielną kategorię podczas degustacji powinny stanowić wina do 15 pln, choć taką kategorię możnaby swobodnie nazwać "Najlepsze wina z Biedronki", bo właśnie zniesławiony swego czasu dyskont spożywczy bryluje wśród importerów tanich win z Portugalii. Tanich i dobrych (więcej o nich na gazetowym forum o winie; sporo rzetelnych recenzji ma też Sstar) - wśród litrów popłuczyn można wynaleźć prawdziwe perełki.

Ponieważ ostatni raz piłam wino za dychę jeszcze w liceum (o ile można to nazwać winem..? musiałabym pogadać z kumplami z ogólniaka), miałam niemałe opory przed otwarciem biedronkowego vinho verde. No, ale darowanemu winu się w nic nie zagląda. Dostałam, to i wypiłam. Vinho verde branco, Leira do Canhoto:

Tym większe było moje zaskoczenie, kiedy zamiast siary wywąchałam skoszoną, wysuszoną w słońcu trawę i cytrusy. Było jeszcze większe, gdy nalałam wino do kieliszka i spostrzegłam maleńkie bąbelki. Gdybym osobiście kupiła tą butelkę, to już na tym etapie uznałabym owe 10 pln za dobrze wydane.

W smaku owocowo-cukierkowe, niesforne i radosne jak brudne, pulchne dziecko; zaczepnie podszczypuje język po czym ucieka roześmiane. Zostaje tylko echo.

Do tego jest tańsze, niż barszcz.

ugh..!

2010-02-23T00:25:00.000-08:00

Zdrowie mi nie dopisuje. Na szczęście mam męża, którego kubki smakowe są sprawne (przynajmniej do wczoraj były) i któremu niniejszym umożliwiam wyplucie zasłużonej dawki jadu w kierunku lubianego przez nas Makro. Cytuję (po cenzorskiej obróbce):

"Zapakowane w kwietniu 2009 roku Grillo di Sicilia (serarossa, importer Bartex-Bartol, BIB, ~60 zł/3l) to wrzód w ofercie makro. Być może kiedyś to wino było full, intense fruity i well structured (cytat z internetowej poezji producenta). Dzisiaj jest po prostu stare, zbutwiałe, obrzydliwe.

Mam nadzieję, że odbiorą lekcję, która właśnie pogrąża francuskich winiarzy. O ile trzy, cztery lata temu omijałem marketowe półki, na których stały głównie przestarzałe, ratowane rozpaczliwymi kupażami francuskie sikacze w cenie 50 złotych, o tyle dziś, zapewne za sprawą najgłębszego od lat kryzysu, o którym m.in. tutaj, można kupić już za połowę tej ceny świetne, młode wina bordoskie.

Wracając do Grillo di Sicilia: niech się wstydzi importer i producent. Formalnie nie ma się do czego przyczepić: jest to białe, wciąż jeszcze wino. A praktycznie - całe trzy litry wędruje do zlewozmywaka. Zapewne próbując ocalić zyski w kiepskim 2009 roku importer kupił po pół euro za litr parę ciężarówek wina, ratując je przed smutnym końcem w wytwórni octu i wciska bezczelnie z dziesięciokrotną przebitką. Nieładnie.

Psują markę kraju, markę importera, reputację win BIB, kulturę picia wina w Polsce, mój humor...poprawię je drugim BIB, które jest explicite tanie - to tempranillo selección od Don Simon, 39.90 za 3 litry. Świeże, proste, ciut przykwaśne, ale tempranillo pełną gębą."

Koniec cytatu. Pozostaje mi jedynie dodać do tego moją ogromną radość: doczekaliśmy czasu, kiedy fakt, że wino w kartonie jest niedobre, szczerze nas zaskakuje i bulwersuje!

ekologia: trudne słowo

2010-02-21T09:41:00.000-08:00

Nie przepadam za czerwonym winem, ale właśnie rozpracowałam garnachę od Torresa (28 pln), czystą: San Valentin (2008). To wino smakuje jak bożolak, jest niesforne, ale ma klasę; jarzębinowe z nutą granatu. Pachnie wanilią. O zawrót głowy przyprawia mnie natomiast sama końcówka, która pojawia się, kiedy myślisz, że to co najlepsze, już jest za Tobą. Czujesz wtedy posmak czereśni tak intensywny, jakbyś zjadł ich kilogram, bujając w obłokach na hamaku w upalne popołudnie.

Butelka zwróciła moją uwagę zielonym medalem doklejonym do etykiety (nota bene nieco kiczowatej, stylizowanej kształtem na serce; chyba jedynie resztki zdrowego rozsądku projektanta lub producenta sprawiły, że etykieta sercem nie jest). Ten medal to wyróżnienie, przyznawane przez The Drinks Business Magazine tym firmom z branży alkoholowej, które poza dbałością o rozwój i przychód firmy, mniej lub bardziej intensywnie myślą o przyszłości planety (więcej o tym pisze Ekoistka). Jeśli myślą i działają tak dużo jak Torres, dostają order:

Ten sam Torres, który wprawdzie nie produkuje win organicznych (tym lepiej dla portfela!), ale korzysta z odnawialnych źródeł energii i znacznie obniża ciężar swoich butelek, by ich ślad węglowy był mniejszy, nie powstrzymał się od uwieszenia na wątłej szyjce butelki symbolu swojego porażającego niezdecydowania i niekonsekwencji: odlanego z plastiku, rozpaczliwie szkaradnego, absolutnie zbędnego, oplecionego zawstydzoną katalońską flagą złotego amorka.

Viva San Valentín! Viva el amor!

Viva el dinero!

Bachus w Pałacu

2010-02-20T02:23:00.000-08:00

Prezydent ma ponoć ludzką twarz. Prezydent Polski, uściślijmy:

Kaczyński wielbi książęce wino.

Sporo w artykule konkretnych etykiet, co nie do końca mi się podoba. Ile warta jest taka reklama?

naga prawda

2010-02-18T11:46:00.000-08:00

W różnych zakątkach sieci znależć można magiczne recepty na zwiększenie sprzedaży, nakładu niszowych pism branżowych czy odwiedzalności stron www. Wszytskie łączy jedno: ekologia lub goła baba.

W kontekście wina jest inaczej - taka była moja pierwsza myśl. Przecież to trunek zasocjowany z more sophisticated things in life, że zacytuję Felicity Carter po raz kolejny, choć nieco ironicznie. Przypomina mi się jednak reklama Freixeneta, która jest dobrym dowodem na to, że nic nie jest marketingowo bardziej plastyczne i nie sprzedaje się dziś skuteczniej niż właśnie ta metaforyczna goła baba, czyli po prostu seks:
sexy sommeliers

Wino jest podszyte erotyzmem, to dla mnie prosty fakt. Ale czemu akurat bąbelki są trunkiem dla dwojga? Jakieś pomysły? Poza tym, że korek sugestywnie strzela.

winny lider

2010-02-17T01:12:00.000-08:00

Nie jestem wprawdzie trenerem czy psychologiem biznesu, ale sprawa jest dla mnie prosta, instynktowna: każde stado potrzebuje lidera, żeby nie pozjadać sie wzajemnie i mieć większe szanse w starciu z innym stadem.

Nie tak dawno pisałam o kampanii promującej wino krajowej produkcji w Argentynie, przedsięwzięciu długoterminowym, dalekowzrocznym, zabawnym i na dodatek skutecznym. Okazuje się, że faktycznie niektóre krajowe rynki winiarskie dostrzegają problem braku lidera, szeroko pojętej "twarzy winiarstwa", która promowałaby produkt w kraju, ale również była rozpoznawalna na świecie i dbała o wizerunek regionalnych win na świecie.

Mowa o Australii, która swego czasu poczuła się dotknięta słowami Jancis Robinson i Felicity Carter. Pofolgowała swoim kompleksom zwłaszcza druga Pani (pochodząca z Nowej Zelandii co, mam wrażenie, nie jest bez znaczenia) stawiając tezę, że Australia nie może się na świecie kojarzyć z winem wysokiej jakości, skoro sami Aussies przedstawiają się jako radosny kraj ciepłych plaż, kangurów, opalonych surferskich torsów i panienek w bikini. Tymczasem, według Felicity Carter, wino to (aż zacytuję, no!) a drink historically associated with the more sophisticated things in life. Kto udzieli lekcji historii Pani Carter?

(obrazek mam z yadogg.com)

Krytyka ta zapoczątkowała poważne dyskusje na temat rynku wina w Australii. Aussies zdają się dostrzegać, że bez przywódcy ani rusz, że ich winiarski przemysł jest zbutwiały i tkwią w nim od 3 dekad Ci sami ludzie, którzy najwyraźniej kiepsko radzą sobie z postępem. Jak pokazać światu radosną, świeżą i rumianą twarz wysmaganego słońcem i wiatrem wina australijskiego bez nowoczesnej, optymistycznej i jednorodnej kampanii? Oczywiście można zawsze zrzucić całą tą niewdzięczną robotę na winnych bloggerów. Tylko że światowy konsument wina, który czyta krytykę Jancis Robinson, raczej nie zada sobie trudu przeszperania sieci w poszukiwaniu niszowych winnych dzienników.

Australii trzeba marketingowego diabła tasmańskiego. Jeśli więc masz charyzmę, zapał, wielbisz wino i kochasz surfing/surferów/surferki - śmiało. Australia Cię potrzebuje!

liczy się każdy kieliszek

2010-02-13T14:42:00.000-08:00

Walentynki, trudno nie zauważyć, ale nie będę z tej okazji pisać o czerwieni i miłości. Będę natomiast pisać o uczciwości.

Idea Fair Trade podoba mi się: pozwala połączyć konsumpcyjną potrzebę lub zachciankę z pomocą, głównie finansową, dla uboższych społeczności. Ponadto skłania do myślenia i pozwala dokonać świadomego wyboru produktu, którego zakup w sposób pośredni buduje oparte na szacunku, dialogu i empatii relacje między majętnym konsumentem dóbr oraz ich ubogim producentem - relacji, które w dobie globalizacji w zasadzie nie istnieją. Pomaga też troszczyć się o zachowanie dziedzictwa kulturowego czy ekologię.

Sprawiedliwy handel może dotyczyć także rynku wina, czego przykładem jest chociażby Neu Direction Malbec oznaczony certyfikatem Fair Trade. Producent zapewnia, że łączy wysokiej jakości wino z dążeniem do poprawy warunków życia mieszkańców regionu nie tylko poprzez uczciwe opłacenie ich pracy (winogrona skupowane są od właścicieli winnic po moderowanej cenie, niezależnej od światowych i lokalnych trendów, co pozwala stowarzyszeniu winiarzy realizować zamierzone cele związane z rozwojem społeczności i działaniami na rzecz poprawy warunków życia najbiedniejszych jednostek), ale także poprzez finansowanie rozwoju szkół, rozsądne gospodarowanie zasobami naturalnymi oraz wytwarzanie etykiet z materiałów pochodzących z recyklingu.

Do idei świadomego kupowania odwołuje się także seria win portugalskich z Alentejo Think Wines. Tu głównym założeniem jest eklektyczne połączenie tradycyjnego trunku z nowoczesnym designem i aluminiowymi opakowaniami.

Gdzie kończy się uczciwości, a zaczyna marketingowe dzieło wybitne? Nie będę rozstrzygać. Odsyłam natomiast na Organic Wine Trade Company.

koniec języka

2010-02-10T00:56:00.000-08:00

Mówienie o winie jest łatwe - wystarczy dać się ponieść. Jednak zrozumiałe mówienie to sztuka znacznie trudniejsza. Krytyk i konsument są niestety jak żuraw i czapla: chodzą wciąż tą samą drogą, ale spotkać się nie mogą.

Andrzej Daszkiewicz na swoim blogu odsyła do niekonwencjonalnych metod obrazowania (dosłownie!) wrażeń winnych, którymi posługuje się Chateau Petrogasm. Dostrzegam w tym pewną prawidłowość: rozmowa o winie to rozmowa o emocjach, nie ma więc mowy o obiektywizmie. Jak więc czerpać z winnej krytyki, serwowanej przez specjalistów?

Weźmy na przykład takie określenie: wino niezwykle krągłe. Krągła dla jednych jest pięćdziesięciokilowa, wysoka blondynka, którą Rubens uznałby za wychudzoną wersję perwersji. Dalej: czerstwa czereśnia. Do diaska, domyślam się, co autor miał na myśli, ale to wciąż tylko domysły. Albo: grafitowy finisz. Tzn jaki?! Czy: smak i zapach mokrego kamienia. Zapach to jeszcze rozumiem, ale czy ktoś - poza mną - lizał kiedyś mokry kamień, hmm?

Od razu podpowiem, ze nie chcę narażać się wirtuozom winnej krytyki: sądzę, że ich opisy degustacyjne są zrozumiałe dla większości zainteresowanych, wrośniętych w winny temat smakoszy. Podobają mi się także te językowo-percepcyjne gierki, świadczące niejednokrotnie o wielkiej wyobraźni, wrażliwości i poczuciu humoru. Nie zmienia to faktu, że dla laika taka krytyka to jak chińszczyzna, jak zaklęcia wykrzykiwane przez opętańców, ogarniętych ekstatycznym szałem podczas tajemnych ceremoni ofiarnych. Czarna magia. Hermetycznie zamknięta puszka.

Zastanawia mnie, jak mówić o winie klientowi supermarketu. Co mu powiedzieć, żeby wiedział, co znajdzie w danej butelce? Okazuje się, że nawet wytrawny krytyk potrafi wybrnąć z takiego zadania. Podczas czatu ze Sławomirem Chrzczonowiczem, moderowanego przez Sstara, poprosiłam o opis jednego z ulubionych win bez użycia określeń typu nos, usta czy czerstwa czereśnia. Narysował więc Jadis Barrala w taki sposób: Kto lubi owoce - znajdzie owoce, kto lubi kwiaty - także, kto lubi mięso i krew - również. Przy tym wszystko to nie jest osobno czy po kolei, ale w przedziwnej symbiozie i harmonii, bez zgrzytów. Tak jakby co chwila coś innego błysneło w słońcu. W ustach fenomenalna długość i w całym bogactwie spokój i harmonia.

Wiem, użył słowa usta, ale czy ten opis nie jest dalece bardziej konkretny i zrozumiały, niż (wyśmiewane przez Marka Kondrata w jednym z wywiadów, Style i Charaktery, 2/2007) teksty w stylu długi mokry nos lukrecji?

I czy prawdziwa radość nie kończy się tam, gdzie się zaczyna analiza?

teraz Argentyna!

2010-02-07T06:01:00.000-08:00

Podoba mi się sposób, w jaki argentyńscy producenci wina podchodzą do swojego biznesu. Jakieś 10 lat temu winiarze z Mendozy zarzucili bratobójczą wojnę marketingową i zjednoczyli swoje siły w kampanii przeciwko wspólnym wrogom (zaplanowanej do 2020 roku!). Za cel obrali sobie popularyzację wina rodzimej produkcji. Jest to o tyle ciekawe, że zwykle taki rodzaj reklamy stosuje się w celu promocji produktów na obcych rynkach, znacznie rzadziej natomiast na krajowych.

W wyniku tej wspólnej inicjatywy powstały 4 zabawne spoty reklamowe, które do promocji wina krajowego wykorzystują zarówno symbol everymana, jak i winogrono tańczące z winiarzem, flagę argentyńską na księżycu oraz puszke, która radośnie podryguje w rytm banalnej melodii.

Wykorzystano na pewno pozytywny przekaz samego trunku: spoty są radosne, roztaczają atmosferę wiecznej fiesty. Ponadto piosenki (w stylu latino, oczywiście) śpiewane są przez chór imitujący zestaw przypadkowo zebranych, amatorskich głosów. Żadna z twarzy w zestawie 4 krótkich filmów nie jest ani piękna, ani brzydka, co zapewne nie jest przypadkowe i pozwala odnieść wrażenie, że ten radosny, pijący krajowe wino Argentyńczyk to po prostu Twój sąsiad (jeśli mieszkasz np. w Buenos). Wniosek - wino jest dla mas:

To tylko jedna z idei, które przemycono w tych spotach. Następna to edukacja: teksty piosenek traktują o różnych etapach produkcji wina, od sadzenia winorośli, poprzez przycinanie, zbiory, aż po winifikację i, że się tak wyrażę, nabijanie wina w butelkę. Target grupa zapozna się więc nie tylko z samym produktem, ale i z metodami jego powstawania. Konsument będzie wiedział, że droga wina na jego stół nie jest prosta. Dzięki temu wino wgryzie się w mózg everymana i stanie się kumplem, o którym wiele się wie i któremu się ufa.

Wino nie jest napojem dla wybranych. Podobają mi się hasła, które pojawiają się po filmach, np.: „Picie wina to nie ceremonia, to fiesta”, „Wszyscy jesteśmy równi wobec wina” czy hasło promujące winiarzy „To my robimy wino w tym kraju”. To ostatnie ma zresztą dodatkowe znaczenie, nakłaniające do promowania własnych winiarzy, a nie importerów i win zza granicy. Sporo jest w tych reklamach różnych odwołań do tego, co argentyńskie i co w świadomości przeciętnego zjadacza wołowiny jawi się jako powód do dumy:

Wszystkie te założenia zmieszczono w 4 filmach (prawdy wyśpiewane, jak nazwali je producenci), z których każdy jest radosny, łatwy w zapamiętaniu, prosty, ale przede wszystkim: krótki (żaden nie trwa dłużej niż 45 sekund). Mnie osobiście spoty te podobają się głównie dlatego, że zgodne są z moim pojmowaniem wina jako napoju dla ludzi, a nie dla enologów.

trifon zarezan

2010-02-03T04:05:00.000-08:00

Leniwie dziś, bo odnośnikowo, ale zapraszam do ciekawej lektury o legendach i tradycjach winiarskiej Bułgarii. Wino okraszone folklorem zawsze smakuje lepiej.

Opowiedziane i ugotowane (wypite pewnie też) przez Pavla na http://www.bulgaricus.com

kartonowa rewolucja

2010-02-01T09:21:00.000-08:00

W jednym z ulubionych sklepów z winem odbyłam ostatnio krótką rozmowę z pewną elegancką blondynką (wyjątkowo nieelegancko trzymającą butelkę drogiego wina). A wszystko dlatego, że z niedowierzaniem pomieszanym z przerażeniem i obrzydzeniem spojrzała na trzylitrowy karton wina, który postawiłam przed sprzedawcą (obok kilku butelek, żeby nie było). Zmieszana tą reakcją zażartowałam, że karton to świetny kompromis, punkt w połowie drogi między możliwościami portfela i wymaganiami podniebienia. Nie śmiała się.

Wino w kartonie (zwane też BIB od Bag in Box; w pudełku znajduje się plastikowy worek z winem) jest tańsze i automatycznie klasyfikowane do win gorszej kategorii. Tymczasem na przyjazną cenę trunku wpływa przede wszystkim samo opakowanie (producent wina może obniżać koszty jego produkcji na wielu etapach; na cenę wina wpływa np. stosowanie dębu, sposób korkowania etc), które w porównaniu ze szkłem wypada korzystnie na bardzo wielu płaszczyznach, związanych z logistyką, od pakowania po transport.

Korzyści dla konsumenta, płynące z kartonu wraz z winem, są liczne, a cena jest tylko jedną z nich: BIB pozwala przede wszystkim na wielotygodniowe przechowywanie wina bez uszczerbku na jego jakości, jest poręczny, lekki, świetnie wpasowuje się w lodówkowe gabaryty, pozwala łatwo dozować trunek. Znacząco zmniejsza też ilosć i ciężar śmieci do wynoszenia.

The Wine Economist słusznie zwraca uwagę na złą reputacje kartonowych win, która na rynku amerykańskim sięga lat ’70, kiedy w kartony pakowano wyłącznie sikacze. Teraz ten mit rozwiewa się i sprzedaż BIBów rośnie, równiez za sprawą zainteresowania mediów,choć na naszym rynku nie jest ono jeszcze zbyt duże. Jeśli chodzi o resztę Europy, to sama pamiętam, jak mój tata przywoził z Francji pięciolitrowe baniaki z czerwonym winem-ulepkiem. A było to naprawdę wiele lat temu.

Dziwi mnie ta wzrokowa krtyka BIBów, którą zafundowała mi owa blond-dama w sklepie z winem. Sądzę jednak, że wynika to z zupełnie irracjonalnego poczucia, że zagrożona jest zimna, lekko oszroniona butelka, absurdalnego przekonania, że świat wina zmakdonaldyzuje się ostatecznie.

czar Estremadury

2010-01-30T07:50:00.000-08:00

Bag in box ciąg dalszy, czyli jak kupić dobrze, dużo i tanio.

Quinta da Espiga to tylko jedna z wielu dostępnych na polskim rynku propozycji Casa Santos Lima:

Quinta da Espiga Branco to dobrze poskładane, codzienne wino. Sądzę, że niezłym pomysłem było połączenie znanych powszechnie Moscatela i Sauvignon Blanc ze szczepami o wyjątkowym, regionalnym charakterze - powstało wino, które może podobać się szerokiej rzeszy podniebień, nie przeczące jednak swojemu iberyjskiemu pochodzeniu. I tak Arinto daje sporo intensywnych nut cytrusowych, a Fernao Pires - niezłe ciało.

To wino-weteran, wielokrotny medalista. Ma niezwykle bogaty, złożony bukiet: pierwsza ćwierć sekundy to marcepan, niezwykle trudny do zidentyfikowania. Druga ćwierć to kwaśne jabłka. Następnie prawdziwa fiesta z udziałem wszelkiej maści cytrusów i czereśni. Poza marcepanem wszystkie kwiatki z bukietu znajdują swoje odbicie w smaku wina. Jedyna moja uwaga to nieco zbyt wysoka kwasowość w końcówce.

Uwagę przykuwa także logo: producent tłumaczy je regionalną tradycją malowania rysunków na białych ścianach domów w nocy, w święto Trzech Króli (wtedy też Portugalczycy jedzą świąteczne ciasto, bolo-rei, w którym umieszczone jest ziarno fasoli - pechowiec, któremu trafi się ten kawałek, funduje ciasto w kolejne święta). Przyznam, że rysunek urzekł mnie:

Żałuję, że etykiety polskich win nie próbują się w podobny sposób ukorzenić.

P.S. Wino do wyszperania wśród powodzi winnych pomyłek w Bomi (75-80pln/3l). Importuje Atlantika, więc w trosce o własne zdrowie nie szukałam informacji o cenie tego wina na rynku portugalskim.

austriackie dobro narodowe

2010-01-28T01:08:00.000-08:00

Przyznam, że medaliści Grand Prix 2009 Magazynu Wino zaskakują mnie raz po raz pozytywnie. Tym niemniej jeśli idzie o złoto w kategorii win białych (do 30 pln) - wewnętrznie nie zgadzam się z werdyktem. Najchętniej złoto (Grüner Veltliner Hochterrassen 2008, Kremstal, Salomon Undhof, Mielżyński) oddałabym zdobywcy srebrnego medalu (Lis Maris 2008, IGT Venezia Gulia, Di Lenardo Santa Pazienza, Enoteka Polska), a zwycięzcę nagrodziłabym srebrem.

Grüner Veltliner jeszcze do niedawna nie cieszył się tak wielką i dobrą sławą, choć uprawiany był w Austrii powszechnie. Pułapka tego szczepu polegała na tym, że była to winorośl późno dojrzewająca i bardzo plenna, dlatego jedynie twarda ręka winiarza i bezlitosne, barbarzyńskie przycinanie pozwalało otrzymać zaskakująco wysokiej jakości owoce. Veltliner zyskał na rozgłosie za sprawą Lenza Mosera, który znacznie obniżył dotychczasowe plony z hektara (przy czym dzisiejsze wina firmowane tym nazwiskiem nie mają już nic wspólnego z samym Moserem, choć ten nie porzucił swej winnej pasji). Na początku nowego millenium, po spektakularnych zwycięstwach tych win szczepowych w konkursach, o należne miejsce dla Grüner Veltlinera zaczęły upominać się winne sławy, m.in Jancis Robinson. Dziś Grüner Veltliner to trzecia część wszystkich winnych upraw Austrii, co czyni z niego niemal dobro narodowe:

Zeszłoroczny złoty medalista (Grüner Veltliner Hochterrassen 2008, Kremstal, Salomon Undhof) nie jest złym zakupem. Wydaje mi się jednak w swej zachowawczości blady, bez wyrazu, bez charakteru. Nie szaleje. Czuć w nim całkiem poprawne nuty warzywnoowocowe, lekką pikanterię w stylu chciałbym-ale-boję-się i arcydelikatną kwasowość. Wino-tło, poprawne, lecz nie prezentujące, w moim odczuciu, żadnej wyjątkowości. Nie zapada w podniebienną pamięć. Jak dla mnie jest za delikatny, cenię stanowczość.

Moja miłość do Grüner Veltlinera jest dość świeża, a w związku z tym absolutnie bezkompromisowa i gotowa skoczyć w ogień w imię ideałów. Być może więc moja krytyka Salomona wynika z obsesją pachnącego uwielbienia wobec innego przedstawiciela gatunku, Lenz Moser Prestige, Grüner Veltliner 2008 (Makro).

To jest wino! Przy pierwszym łyku czuć jak rozpada się na smakowe czynniki pierwsze, które współgrają ze sobą idealnie: jest świeży szparag na zakąskę i dużo soczystych jabłek okraszonych cytryną na deser. Wszystko przyprawione pieprzem i podkręcone odpowiednią kwasowością, pojawiającą się jak kropka nad i, kiedy myślisz, że to już koniec. Wino tak bogate, że nie potrzebuje kulinarnego towarzystwa (dla mnie to ogromna zaleta, nie pijam wina wyłącznie do posiłku), ale pozostaje lekkie, średnio zbudowane. Przy tym stosunek ceny do jakości wysadza z kapci – byłam przekonana, że było znacznie droższe, a mieści się w kategorii cenowej Salomona. Wino-brutal, zdecydowane, z charkterem, smaczne.

kapciuszek raz jeszcze

2010-01-23T02:32:00.000-08:00

Pisałam poprzednio o szampanie i butach. Jeden z komentarzy wzbogacił mnie o nowy, mniej krytyczny punkt widzenia. Faktycznie, tak mocno skupiłam się na wszechobecnym kiczu, że zapomniałam o fetyszyzującym aspekcie tworu Heidsieck-Louboutin:

Mimo to uważam, że kieliszki te są śmieszne i niepraktyczne (szampan strzela, pieni się i wylewa jak na Formule 1) i najwyraźniej przeznaczone dla mężczyzn. Kobieta pijąca z własnego buta wypadłaby mniej korzystnie niż bohater reklamy (który mnie, nota bene, nie przekonał).