pijąc sauvignon z marlborough

Nie mnie decydować o celowości winnych konkursów - ostatecznie czerpię z wina plebejską przyjemność, a konkursy i punkty traktuję jako ciekawostkę. Podoba mi się jednak, jak wino degustowane w ciemno obnaża swoje wady i zalety, pozbawione broni w postaci etykiety; pozwala zmysłom w spokoju cierpieć, bezkarnie buntować się i szczerze cieszyć. Nie pozwala natomiast nastawiać się, oczekiwać, manipulować poprzeczką wymagań. To pouczające.

Takie miałam odczucia po degustacji win nominowanych do Grand Prix Magazynu Wino 2010. Choć nie mam złudzeń, że moje wybory pokryją się z opinią większości, to jednak było to dla mnie przeżycie osobiste: cava wygrywa z szampanem, polski pinot gris  miażdży nowozelandzkie sauvignon blanc, a hiszpański byk ściera w pył porządnego pessaca. Istne szaleństwo. A takie szaleństwo w rytmicznym życiu wina, gdzie granic porządku strzegą apelacje, etykiety, nazwiska wcale nie zdarza się często.

Przyjemnie było pozbawić się wzroku i po raz kolejny ze stwierdzić, jakimi jesteśmy więźniami konwenasów, punktacji i mody. Albo jacy jesteśmy wierni sobie na co dzień.