eks-komunikacja

Artykuł Sławka o niegdysiejszych winnych pojedynkach był dla mnie bodźcem, by pokonać arachno- i akrofobię, przedrzeć się przez mięsiste pajęczyny, wdrapać na starą pralkę i z duszą na ramieniu, na paluszkach, sięgnąć po zapomniany tuwimowski Polski Słownik Pijacki i Antologię Bachiczną. Książka jest w wieku mojego taty i jak on, pozostaje źródłem wielu perełek.

Oto proszę, znalazło się w niej jakże aktualne w dyskusji o promowaniu wina jako radosnego social drink dostępnego dla wszystkich, nie znającego barier hasło Mimiczne Znaki (słownik mimiczny dla głuchoniemych, Warszawa 1879): dla wyrażenia wódki wskazicielem prawym, wysuwając go spod palca wielkiego, uderzyć silnie w gardło na znak ostrości i łyknięcia, z dodaniem migu picia. Dla pijaństwa: po znaku wódki, jako napoju najbardziej odurzającego, i picia, obwodzi się naokoło czoła dłonią prawą z przykurczonymi nieco palcami dla oznaczenia zawrotu głowy. Piwo wyraża się ręką prawą, ułożoną w kształcie naczynia, naśladowując picie i pocieraniem po policzku dla oznaczenia rumieńca z użycia piwa.

I wreszcie wino wyraża się, naśladując ściąganie lewarkiem z beczki: palec wielki i wskazujący ręki prawej składa się przy ustach, te same palce ręki lewej trzyma się w pewnej odległości, niby przy beczce i porusza się nimi nieco, jakby się coś spuszczało i podnosiło.

Z winnej lewitacji także żartuje się w Polsce nie od dziś. W słowniku Juliana Tuwima znalazłam hasło pijable, zaczerpnięte z literatury połowy XIX i będące szydzącym z francuszczyzny, żartobliwy określeniem wina dziś określanego pijalnym - po prostu nadającym się do picia.

Ćwiczenie na wyobraźnię: jak na migi pokazać hasło degustator, pionowe usta, czerstwa czereśnia oraz wino korkowe.

Ja już główkuję.