Sud de France; degustacja synchroniczna

W degustacji synchronicznej z okazji 4 urodzin Sud de France udział wzięły wina specjalnie, dwuetapowo wyselekcjonowane: najpierw w drodze degustacji w ciemno, a następnie poprzez losowanie z kapelusza 5 etykiet z tych wszystkich, które ocalały z pierwszego etapu - nie ma więc wątpliwości, że przestrzeń na przypadek ograniczono do minimum. Tym niemniej uważam, że to świetna wizytówka regionu, esencja Langwedocji-Rousillon.

W rolach głównych:

• czerwone Vin de Pays d'OC Domaine Dromadaire 30670 Cuvée 2006 - wino z niespodzianką w postaci mrocznego, czarnego korka, który mnie się kojarzył z jakimś perwersyjnym lateksowym czy skórzanym wdziankiem, ewentualnie ze zwiniętym w kłębek paskiem rozrządu; szachownica na etykiecie (nie wiem skąd u mnie skojarzenie z Tworkami Marka Bieńczyka... tam przecież nie ma szachownicy). Atakuje nutami piwnicznymi, leśnymi, oliwkowymi. Dalaj kawalkada wszystkiego, co las zrodził: jeżyny, jagody i jakieś zagubione, zdziczałe wiśnie. Zrównoważone o delikatnych taninach i średniej budowie. Niby wszystko na miejscu, ale niczym mnie to wino nie zachwyciło. Ot, takie jakieś. Podobnych jest sporo i nie trzeba po nie jechać do Aigues-Vives (dostępne wyłącznie u producenta; nazwa wina to kod pocztowy Aigues-Vives)
• słodkie i wzmocnione AOC Muscat de Frontignan Mas de Madame Cuvée 2006 - to bardzo dobry muscat. Gęsty, lepki, likierowy. Nieprzyzwoicie słodki, cytrusowy, ale też nie pozbawiony melonowej świeżości. Na bogato. Wyobrażam sobie je tylko solo.

• białe Vin de Pays d'OC Cigalus Cuvée 2008; w tym winie jest wszystko: krągłość i cielistość viognier, świeżość i owocowość chardonnay; szczypta egzotycznych przypraw - goździki, cynamon, wanilia i brązowy cukier i przyjemne chlebowe nuty. Na dłuższą metę męczące dla tych, którzy nie lubią beczkowego chardonnay, ale ma w sobie coś uzależniającego - chyba to, że z każdym łykiem odnajduje się w tym winie kolejną smakową płaszczyznę. Pachnie obłędnie! Można je wdychać i wdychać, bez przerwy, a i tak nie ma się dosyć.
• różowe OC Côtes de Rousillon Fruite Catalan - pod różowym celofanikiem z białym motylkiem kryje sie różowy korek w czarne motylki. Etykieta nowoczesna, przezroczysta, nie wywołująca, przynajmniej we mnie, pozytywnych emocji. I wszędzie te motyle (na stronie producenta zamiast kursora na ekranie fruwa motyl)! Żałuję, że w butelce też ich nie znalazłam: brak trochę temu winu charakterystycznej świeżosci i lekkości bytu, których szukam w rosé w letnie popołudnia; jest jednak zaskakująco długie, owocowe.  
• musujący Crémant de Limoux Grande Cuvée 1531, Sieur d'Arques; kapciowyrywacz; językopodszczypywacz; drobnobąbelkowiec; jabłko, cynamon, goździki, brzoskwinie i cytrusy rozpieszczają do nieprzytomności. Bąble szczypią w język, sprawiając lekki ból.  Zapach delikatny subtelny, świeży - takie wino chciałabym pić całe lato. Trudno odessać sie od butelki nie wysuszywszy jej doszczętnie z tej soczystej pikanterii.

Więcej not degustacyjnych z kilku stron świata na eventowym portalu. Do ich lektury zachęcam.

Pyszna esencja. Ciekawe czy Sud de France z podobną pompą uczci swoje pięciolecie?