2; Riesling 2008, Julien Meyer

Huk ogłuszył go na moment. Ostatnie wypowiedziane przez niego słowa zdawały się wsiąkać w echo wystrzału tak, jak wino ze stłuczonego kieliszka wsiąkało w miękki dywan pod niepewnymi stopami, a metaliczny posmak krwi mieszał się ze słonawym śladem jej ust i oleistością karminowej szminki. Chwiał się. Otępiały bardziej z zaskoczenia niż z bólu czy świadomości nieuniknionego już końca, spojrzał w jej zimne, puste oczy usiłując znaleźć w nich chociaż ślad żalu. Na próżno.

Pochłonięta całkowicie przeżywaniem rozkosznego ciepła sączącego się z jego otwartej piersi wytarła resztki stygnącej krwi z własnych ust. Nie oderwawszy od niego wzroku nawet na moment, bezbłędnie, choć przecież po omacku, odgadła położenie kieliszka na stole, chwyciła go i sprawnym, kocim niemal gestem wprawiła w ruch, uwalniając krystaliczne, źródlane nuty z wnętrza naczynia. Mieszanka zapachu kończącego się życia, zimnego rieslinga i gryząca woń siarki sprawiła, że na jej twarzy pojawił się grymas spełnienia pomieszanego z zepsuciem i pogardą. Czujność nie pozwoliła jej przymknąć oczu w zapomnieniu.

cdn.