na górze róże

Jechałam ostatnio, nieco zbyt szybko, Traktem Lubelskim, kiedy spostrzegłam plakat z napisem Festiwal Win Różowych. Jakiś diabeł wcisnął mi w podłogę pedał hamulca, wrzucił wsteczny i chwilę później precyzyjnie zaparkował auto na parkingu pod sklepem nie rozjechawszy nikogo. Chyba. Festiwal to jedna półka, cztery różowe wina do wyboru, z czego trzy znałam wcześniej. Kupiłam więc Mezzek Rose (cabernet sauvignon, marvurd) i do dziś żałuję.

Nabrałam jednak takiej ochoty na róż, że skusiłam się dnia następnego na wino, które na marksowej półce wyróżniało się brokatem i błyskiem i które gdzieś już kiedyś krytykowałam; etykieta infantylna jak wyraz twarzy Barbie i róż, na widok którego Doda wydałaby z siebie przeciągłe mrrrau, a Paris Hilton piałaby z zachwytu wdziewając bieliznę w tym kolorze, tuląc ulubionego pluszaka. Ja w sumie też pewnie bym piała.

Zawartość butelki rozczarowuje: ni to wino, ni truskawkowy kompot ze szkolnej stołówki. Krótkie, mało wyraziste, bez sensu. Pachnie niczym. Trzeba mu jednak przyznać, że jest łatwe w obsłudze jak woda; bezrefleksyjne, a to bywa zaletą, kiedy się człowiek chce odmóżdżyć na łonie natury, nie dumając czy bordeaux w jego kieliszku leżało w beczce o jedną godzinę za długo; do beztroskiego wydudnienia w pełnym słońcu, w hamaku przy kartkowaniu Elle. I kiedy się je na obiad śląskie kluski z torebki.

Więcej o bezpretensjonalanym rosé, z technikaliami włącznie, można poczytać tu i tam.

A teraz zagadka: ile kosztowało to wino z dokładnością do 1 pln? Dwa strzały per łeb (z imieniem/nazwiskiem lub nickiem). Nagroda niespodzianka.