3; Chablis 2008, Simonnet-Febvre

Dzień, w którym się poznali, Marta pamiętała jak przez mgłę, ponieważ niemal nie różnił się od innych dni w tamtym miesiącu i roku. W szczegółach potrafiła natomiast odtworzyć smak padającego wówczas w Brukseli deszczu, łudząco przypominającego jej ulubione chablis: zimnego, metalicznego, świeżego i zabarwionego cywilizacyjną kwasowością tak charakterystyczną dla większości europejskich metropolii. Włóczyła się bez celu po mieście, umyślnie chowając parasol w przepastnej torbie, by móc zlizywać z ust dowolne ilości pysznej deszczówki, nie narażając się przy tym na wytykanie palcami, kiedy spostrzegła, że z drzwi restauracji o nazwie Montenegro wyłania się drobna kelnerka, niosąca w dłoni ogromny talerz, na którym leżał i czekał na swój koniec aromatyczny, krwisty kawałek mięsa. Marta zawsze poddawała się głodowi i pozostała mu posłuszna także w tamtej chwili, zajmując miejsce przy jedynym wolnym stoliku w lokalu.

Moment, kiedy po raz pierwszy podał jej dłoń, miała przywoływać w pamięci aż do śmierci, za każdym razem, kiedy ceremonialnie wbijała widelec w soczysty, miękki stek, karmiła wzrok widokiem lśniącego mięsa, a węch -  wdychając jego lewitującą w przestrzeni woń, by sekundę później jednym ruchem odciąć kawałek niemal tak samo sprawnie, jak on pozbawił ją majtek w parku opodal restauracji Montenegro. To smakowite déjà vu zawsze przeżuwała niespiesznie.

cdn.