Teraz riesling wydaje mi się idealnym mężczyzną. Jest silny, męski, ale nieco szorstki w obyciu i niedostępny - przynajmniej z pozoru. Bywa uroczy w swym nieokrzesaniu i jest brutalnie szczery. Przystojny? Czy ja wiem? Dopiero po bliższym poznaniu. Tajemniczy? Z pewnością.
Prywatny przegląd rieslingów, jaki ostatnio zrobiłam, to potrzeba sumienia, sposób na wymazanie niedorzecznych didaskaliów, jakie tworzyłam w myślach przy pierwszej lekturze artykułów dotyczących tego szczepu (teksty znajdziecie w Magazynie Wino w zakładce Monografie). Dziś zgadzam się niemal z każdym zdaniem. Nabyłam więc drogą kupna (niestety) trzy rieslingi z różnych regionów. Na chybił trafił jeden macedoński, jeden alzacki i, last but not least, jeden mozelski. Macedonia ma najmniej rieslinga w rieslingu, za to Alzację poleciłabym jako wstęp do rieslinga dla wszystkich nieprzekonanych. Mozela jest królem.
Wino z Macedonii jak na rieslinga jest dość słodkie i łagodne. Trochę charakterystycznych cech tego szczepu odnaleźć można w bukiecie: mnóstwo kwiatów, ale świeżych, cytrusowych. Smak natomiast przeciętny, owocowy, słodkawy i brak mu charakterystycznej kwasowości. Wypić i zapomnieć:
Alzacja wydała mi się ziemista, wilgotna, piwniczna. Kwasowość jak na rieslinga niezbyt ostra. Za to zanurzenie nosa w kieliszku można porównać do zanurzenia tegoż samego nosa w bukiecie świeżo upolowanych, egzotycznych kwiatów owiniętych dopiero-co-skoszoną trawą. Zawrót głowy murowany. Smak podobny, przyjemnie ścinający podniebienie. Długodystansowiec: cytrusy, melon i morela pozostają na języku zaskakująco długo po przełknięciu symbolicznej ilości wina. Dobry dla początkujących rieslingowców, przekonujący. Warto do tego wina wracać:
Ach, Mozela! Ten riesling mnie uwiódł i będę mu wierna. Przede wszystkim arcyprzyjemnie było obserwować jak to wino otwiera się: od cytryny pomieszanej z gruszką, poprzez kwaśne pomarańcze, grejpfrut z renetą i mango. Dużo, prawda? Mam jednak problem z identyfikacją zapachu - niby cytrusowy, ale pachnie też trochę tak, jak pachnie strumień w górach, kiedy wszystko dookoła skute jest lodem i przykryte śniegiem. Taka czysta, chłodna woń mokrego kamienia. Chwilę później dołącza do niej zapach róż. To wszystko w połączeniu z kolorem, którego prawie nie ma, i kwasowością ostrą jak brzytwa, czyni to wino niezapomnianym. Ten estetyczny nokaut opatrzony jest niepozorną etykietą:
Prawdziwą odą do rieslinga jest Riesling Mon Amour Wojciecha Bońkowskiego. Przeczytaj, wypij i będziesz po ciemnej stronie mocy.
Prędzej czy później każdego to dopada, to tylko kwestia czasu/liczby wypitych butelek. Witam w klubie, a że przygodę z rieslingiem dopiero zaczynasz, mogę zagwarantować, że jak u Hitchcocka, napięcie będzie tylko rosło :-)
OdpowiedzUsuń na zawszeZ ogromną sympatią, ale pozwolę się sobie fundamentalnie nie zgodzić. Dla mnie Riesling nie jest wcale przystojny, jest po prostu piękny, a to przecież nie tożsame. Czy jest szorstki w obyciu i niedostępny jak piszesz? O nie! Jest tak łatwo dostępny, że początek wydaje się zbyt łatwy, drugie dno odkrywamy po czasie.
OdpowiedzUsuń na zawszeA z resztą zgadzam się w pełni. Piękny, niesamowicie długowieczny, zniuansowany, oddający charakter ziemi, na której powstał. Achów i ochów mi brakuje. Koniecznie popróbuj Rieslingów z Rheingau. Jeśli ten szczep jest królem, to tam jest wręcz Cesarzem.
Do AD: Przwdę mówiąc - mam nadzieję :)
OdpowiedzUsuń na zawszeDo BnC: Być może jest piękny, a ja okazałam się w tym przypadku językową konserwatystką (bo jakoś "piękny" w odniesieniu do mężczyzny mi nie leży).
A może rzecz w tym, że dla mnie kwasowość rieslingów, które piłam przed winnym oświeceniem, czyniła to wino niezrozumiałym i odpychającym? Dziś wiem, że to były pyszne rieslingi, po prostu wtedy smakowały mi mniej wysublimowane wina. Riesling był kwasiorem.
Pozdrawiam!
P.S. Rheingau odnotowałam, zapamiętałąm. Będę polować.
OdpowiedzUsuń na zawsze